Geplaatst Ik wil graag hier even mijn verhaal kwijt, in de hoop mensen tegen te komen die zich kunnen herkennen in dit verhaal of simpelweg tips hebben.
Even wat voorgeschiedenis: 4 jaar geleden leerde ik mijn ex kennen, ik was toen net 17. Hij was een gast in het restaurant waar ik werkte en heeft mijn naam opgevangen. Hij heeft me toegevoegd op facebook en na wat heen en weer praten hebben we eens afgesproken: We zijn samen met de honden gaan wandelen.
Hier beginnen eigenlijk al wat de "problemen", ik durfde zelf nooit de eerste stap te nemen. Na wat "gepush" van mijn familieleden (omdat ze zagen dat wij beide wel gek waren van elkaar maar beiden niet echt de eerste stap durfden te nemen), zijn we een koppel geworden.
Maar eigenlijk al van in het begin maakte ik mezelf helemaal gek door constant te denken aan het negatieve dat meekomt met de jongen en de relatie.
Maar goed, uiteindelijk heb ik mezelf hier overheen kunnen plaatsen en zijn we een gelukkig jaar samen geweest.
Daarna was het over voor mij, hij was heel aanhankelijk en opeisend. Had verder ook geen sociaal leven eigenlijk.
De breuk liep niet echt van een leien dakje, ik heb hierbij doodsverwensingen ontvangen, nadien weer "sorry"-berichten,... Soit, uiteindelijk zijn we alsnog in ruzie uiteen gegaan. Nadien nog wel een keer samengekomen om toch als vrienden uiteen te kunnen gaan, maar ook dat is niet goed gekomen. Hij stuurt nu ieder jaar/half jaar nog wel eens een mail/sms/facebook-bericht om nog eens af te spreken, maar ik houdt de boot nu af. Ik ben klaar met hem.
Nu zijn we alweer dikke 3 jaar verder, en nog steeds heb ik geen nieuwe vriend.
Het lijkt alsof ik "bang" heb van jongens, ik durf ze zelf nooit aan te spreken bij bijvoorbeeld een avondje stappen.
Ik weet helemaal niet hoe ik daar mee om moet gaan, wat zeg je dan?
Vriendinnen begrijpen me niet, ik krijg reacties als "Waarom stap je niet zelf op een jongen af?" Tja, omdat ik het niet durf.
Iemand zelf aanspreken, dat gaat het niet worden dus.
Maar ook als iemand mij nu aanspreekt op bijvoorbeeld mijn werk (restaurant) om samen eens iets te gaan doen, wijs ik dit altijd af. Ook al vind ik de jongen dan misschien aantrekkelijk/vriendelijk, alsnog zal ik het afwijzen. Waarom? Geen idee, pure angst/schrik (voor het onbekende?)
Zo heeft iemand ooit zijn nummer voor mij nagelaten, ik heb deze meegenomen naar huis en hij heeft dagen op mijn nachtkastje gelegen, klaar om iets te sturen. Maar nope, uiteindelijk beland de nummer in de vuilbak. Waarom? Ik weet niet wat ik moet sturen en ik durf eigenlijk ook helemaal niet.
Omdat ik dus blijkbaar echt geen contacten kan leggen in het echte leven, heb ik ook Tinder geprobeerd. Maar ook hierbij durf ik niet zelf een gesprek te beginnen, ik wacht tot de jongen begint.
En de enkele keren dat dit gebeurd is, loopt het gesprek eigenlijk al heel gauw vast. Voornamelijk omdat ik zo ontzettend voorzichtig ben met mijn berichten.
Nu heeft onlangs iemand mij toegevoegd op facebook, net als mijn ex een gast van het restaurant. We hebben even gepraat en (jawel hoor
) hij vroeg om samen met de honden te gaan wandelen. Ik kreeg direct weer stress en spanning. Uiteindelijk heb ik toch ja gezegd, maar zelfs tot 10 minuten voor de afspraak had ik steeds de neiging om af te zeggen. De jongen lijkt me echt wel leuk, maar schijn kan bedriegen, toch?
De afspraak ging goed, maar toen de jongen na een uur wandelen vroeg om nog samen iets te gaan drinken klapte ik weeral dicht en heb dit eigenlijk met wat smoezen afgewezen.
Net zoals bij mijn ex ben ik weer volop bezig met mijn hoofd op hol te brengen door al het negatieve dat er kan gebeuren en mogelijks negatieve eigenschappen van de jongen te bedenken.
Wat moet ik hier nu mee? Dit kan echt wel een leuke, potentiële partner zijn, maar ik durf gewoon helemaal niet. Ik dwing mezelf nu om het toch een kans te geven, maar vind dit érg moeilijk.
Ik weet ook zeker dat moest het iets worden tussen ons, de kans groot is dat ik de eerste paar maanden hele tijd aan negatieve dingen ga denken binnen de relatie. Want dat doe ik nu eenmaal.
Ik ben nu echt wel gefrustreerd aan het raken hierdoor, omdat het mijn sociale leven ook in de weg staat.
Mannelijke collega's is geen enkel probleem, daar ga ik even vrolijk mee om als met vrouwelijke collega's. Maar deze zijn dan ook allemaal geen potentiële partners, en dat is het grote verschil.
Vriendinnen en omgeving begrijpen me niet, ze snappen niet waarom ik nog steeds geen vriend heb.
Ik snap het wel, ik durf niet. Waarom ik eigenlijk niet durf, dat is me ook wel een raadsel. Maar dat ik niet durf, dat is wel duidelijk.
Ik hoop dat het verhaal een beetje duidelijk is, en hoop dat er hier mensen zijn die zich hierin herkennen of dergelijke.
