Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-11-15 22:34

Ik weet niet hoe met kinderen/baby's om te gaan, help

Geplaatst door de TopicStarter : 05-11-15 22:34

Het klinkt misschien heel raar, en het zit mij best wel dwars.

Maar ik weet dus niet hoe ik met kinderen/baby's moet omgaan of op moet reageren.
Vraag mij af of er meer mensen zijn die dit hebben?

Heb nooit met kinderen of baby's wat te doen of te maken gehad, ben enig kind en kom uit een kleine familie, en mijn neven en nichten zijn of ouder dan mij, of enkele jaren jonger.

Maar nu hebben bijna alle vrienden van ons kleine kinderen/ baby's.
En mijn schoonzusje heeft nu ook sinds 3 maanden een baby. Allemaal vroegen ze regelmatig of ik de baby wou vasthouden. Nee dankje, hoeft niet. En dan krijg je weer het waarom niet?

Ik vind het eng/vreemd om een baby vast te houden, moet er niet aan denken. Dan heb je die baby vast, en dan? Wat moet ik ermee doen? (ja klinkt misschien stom) en kat of hondje til ik zo op, leuk ff aaien/knuffelen. Maar een baby is toch heel wat anders. Heb niet echt knuffel neigingen ofzo, toch vind ik het wel leuk/schattig om ernaar te kijken.

En als een kind iets onverstaanbaars zegt tegen mij weet ik ook al niet wat ik moet zeggen of doen, praat vaak maar grappig mee, maar het voelt gewoon zo.. vreemd.

Mijn beste vriendin haar dochter is pas 1 jaar geworden, gezellig daar op de verjaardag geweest, leuk meisje is het. Vind het ook heel leuk om haar te zien spelen enzo. En laatst even opgepast voor 15 min, (kind zat in de hoek op de bank en ik ernaast, beetje met rammeltjes spelen enzo) zou ze nooit zo even oppakken en bij mij op schoot zetten. Is te dichtbij.

Zo ook op die verjaardag, mijn vriend is heel handig met kinderen en er ook zijn hele leven mee opgegroeid. (moeder had dagopvang) En hij pakt haar zo op en zet haar tussen hem en mij in. En dan gelijk iedereen reageren ooh staat je goed hoor zon kindje naast je, en wordt voor jullie ook niet eens een keer tijd?? En dan kruipt ze half bij mij op schoot, maar ik wist niet wat ik ermee aan moest, zegt mijn vriend ook nog doe toch eens normaal, (ik zat in de hoek van de bank gedrukt) echt het zweet brak mij uit en ik werd echt helemaal rood. Ik schaamde mij kapot en wou daar weg.

Toch vind ik kinderen/baby's best leuk, lief en schattig (zolang ze niet gillen, huilen of wild worden) en op afstand.
En had juist dat het bij mij ook een beetje begon te kriebelen als je zo om je heen overal baby's/kinderen ziet bij vrienden.. Maar nu sinds dat daarop die verjaardag zit mij het best dwars dat ik niet net zoals iedereen gewoon leuk met een baby/kindje om kan gaan, Maar dat aaaaaahhhhh koetiekoeitie enzo, ziet dr grappig uit als iemand dat doet. Maar zelf zo doen, nee dankje.
En dat het zo benauwend aanvoelt voor mij om een baby of kindje vast te houden.

Hopelijk zijn er meer mensen die dit herkennen? Of ben ik nou echt zo raar? 8)7

**Geplaatst**: 05-11-15 22:40

Re: Ik weet niet hoe met kinderen/baby's om te gaan, help

Geplaatst: 05-11-15 22:40

Had ik ook altijd. Totdat die van mij geboren werd. Toen moest ik wel.

Toen had ik nog een tijdje dat ik alleen mn eigen kind leuk vond / me om kon gaan en binnen no time ben ik helemaal om en vind ik al dat ik ooit nog maar een keer kleuterjuf moet gaan worden. :')

**Geplaatst**: 05-11-15 22:42

Geplaatst: 05-11-15 22:42

Ach, als je er zelf geen last van hebt, geen probleem toch?
Ik kan het ook niet. Ze enige die ik snap is mijn eigen kind. Babies ben ik nog steeds vreselijk ongeschikt mee. Tegen andere kinderen dan mijn eigen weet ik ook nooit wat ik moet zeggen of doen.
Ik kan er mee leven

**Geplaatst**: 05-11-15 22:42

Geplaatst: 05-11-15 22:42

Oh, wat ontzettend herkenbaar

'Gelukkig' is vriendlief net zo. Wij willen beiden wel kinderen later, maar op dit moment hebben we er gewoon helemaal niets mee. Schoonzus heeft ook een baby. Ik vind hem inderdaad superschattig en leuk om naar te kijken, maar ik huiver bij het idee hem vast te houden en iets verkeerd te doen. Laat staan dat hij begint te huilen, dan weet ik ook helemaal niet wat ik moet doen.

Dieren daarentegen... Ik studeer paraveterinair dus overal waar ik kom geen enkel probleem met het aaien en oppakken van (mogelijks gevaarlijke) katten of honden. Maar kinderen? No thanks :Y)

Ach, ik hou het erop dat die moedergevoelens en handigheid wel komt als ik werkelijk een kind krijg. Tot die tijd hou ik het maar op de diertjes, die krijsen tenminste geen hele supermarkt/bus bij elkaar ( :')

). Al ben ik stiekem soms wel jaloers op mensen die een natuurlijke aanleg lijken te hebben voor een goede omgang met kinderen.

**Geplaatst**: 05-11-15 22:44

Re: Ik weet niet hoe met kinderen/baby's om te gaan, help

Geplaatst: 05-11-15 22:44

Handigheid komt niet perse, maar je kind past zich aan aan je onhandigheid :')

**Geplaatst**: 05-11-15 22:45

Geplaatst: 05-11-15 22:45

Om je iets beter te laten voelen. De laatste keer dat ik een baby in mijn armen gepropt kreeg en het na wat onhandig gewiebel van mijn kant stopte met huilen, was mijn eerste reactie dit goede gedrag te belonen met een "braaaaf".
:')

Ik ben beter geschikt voor dieren dan voor mini mensjes denk ik. Het ongemakkelijke kan ik me ook erg in herkennen.
Vanaf een jaar of zeven gaat het dan wel weer. En met een klas pubers kan ik ook prima overweg. Maar die echte ukkies, niets voor mij.

**Geplaatst**: 05-11-15 22:46

Geplaatst: 05-11-15 22:46

Whaha, ik had dat zo kunnen schrijven! Ik ben er ook zoooo ongemakkelijk onnatuurlijk mee hihi. Geef mij een puppy of een kat, waar dan ook, en mijn 'rare' stemmetje gaat aan en ik praat 100 uit. Verander zo'n diertje in een kindje en ik sla dicht. Ik kan daar echt niet op die manier tegen praten, zoals anders mensen soms doen. Soms doe ik een poging, en dat voelt dan idd zo awkward en vaak zegt de uitdrukking van het kindje hetzelfde

Ik hou niets vast. Ja, mijn nichtjes heb ik vastgehouden toen ze net waren gebeuren, maar that's it. Ik krijg dan zo ongeveer gelijk kramp zo ongemakkelijk in een houding zit,en verzitten is al helemaal geen doen, want dat kan ik dan echt niet. Nee, kinders.... ik vind het lastig. Mijn neefje wordt nu 4, dat gaat nu een beetje goedkomen. Maar anders keek ik hem met een schuin oog aan van 'wat moet ik daar nu mee'. Ik ben niet zo'n leuke tante denk ik

Hahaha Mooney, braaaaaf $_/-\o_$ :')

**Geplaatst**: 05-11-15 22:49

Geplaatst: 05-11-15 22:49

Jup hier nog eentje. Maar ik vind het ook gewoon echt niet leuk.
Momenteel is er echt een babyboom gaande hier en heb dus de ene na de andere kraamvisite, waar de baby's doodleuk in mn armen gedrukt worden. Harstikke leuk voor 5 minuten, maar zodra het gaat draaien, of huilen, weet ik niet hoe snel ik het moet teruggeven aan moeders. Zodra ze gaan lopen vind ik ze trouwens wel erg leuk, maar jonger echt niet

.

En nee, dat klokje gaat echt niet meer tikken

want ben ondertussen 28.

**Geplaatst**: 05-11-15 22:51

Geplaatst: 05-11-15 22:51

Haha ik moest even heel hard lachen om jou topic, niet omdat ik je idioot vind. (misschien ook wel, maar hier nog zo een idioot)
Ik heb dus eigenlijk precies hetzelfde. Ik ben het liefst zo ver mogelijk weg van kinderen. Enige probleem is dat ze mij altijd opzoeken en dan kijk ik hulpeloos om me heen of iemand me kan redden.
Het ergste is nog dat ik ze niet eens schattig vind, heel eerlijk, ik vind ze lelijk en eng.
Wel een aantal keer een baby ongevraagd in mijn armen gedrukt gekregen, sta je dan met zo een breekbaar ding in je handen, nee niks voor mij.

Maar er is licht

Ik kom al vanaf dat ik een jaartje of 11/12 ben bij mensen thuis om paarden bij te rijden. Inmiddels gestopt met rijden daar maar ze zijn als familie voor mij.
Enkele jaren terug kregen zij een kindje, zij is nu 3 jaar. En ik vind dit kind helemaal geweldig! Inmiddels hebben ze ook een nummer 2 van een jaar oud. Moet zeggen dat ik met nummer 2 wel even goed moest wennen hoor, heel ander kindje.
Ze vroegen mij om regelmatig op te gaan passen (ja ja, van de paarden naar de kinderen :')

). Ik vind het nog steeds heel awkward om gek met ze te doen als er andere bij zijn. Maar als ik eenmaal alleen met ze ben vind ik ze echt heel leuk. Zelfs als ze vervelend zijn. Okay nu moet ik zeggen dat toen de jongste net nog een paar maanden oud was ik niet zo goed wist wat ik er mee moest doen. Het at, sliep, huilde en keek wat tv mee.

Maar goed, moraal van het moraal. Er zijn echt kinderen die je wel leuk vind, alleen je hebt ze nog niet gevonden

Naast deze 2 moet ik namelijk nog steeds niks hebben van andere kinderen

Ik loop gerust een blokje om, om zo een baby in mijn armen te ontwijken. Dus maak je geen zorgen, je bent niet alleen.

Edit:
Mooney $_/-\o_$

Laatst bijgewerkt door KellyR op 05-11-15 22:52, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 05-11-15 22:52

Geplaatst: 05-11-15 22:52

Weet je wat erg is? Blij zijn met je koortslip zodat je zeker weet dat je geen kleine hummel hoeft vast te houden.

Ik ben ook zo'n stunten. Vreselijk. ...

Komt ook een beetje omdat kleine kinderen vroeger begonnen te huilen als ze mij zagen. DAT is nu wel voorbij, mijn trauma niet Hihi.

En of het anders is met eigen kind. Geen idee. Heb het niet aangedurfd het een kind het aan te doen mij als zijn of haar moeder te moeten zien

**Geplaatst**: 05-11-15 22:54

Geplaatst: 05-11-15 22:54

Heel herkenbaar. Ik voel me opgelaten bij baby's en heel jonge kinderen. Ik ontwijk het liever. Mijn vriend heeft 5 neefjes en nichtjes. Gelukkig is de jongste nu al 7 jaar. Met een kind van 7 kun je gewoon normaal, ze kunnen zelfstandig aankleden en drinken pakken. Ik ben 32 jaar en kinderloos, wij hebben bewust gekozen voor een kinderloos leven. Ik vind kinderen leuker al ze niet meer zo hulpbehoevend zijn.

**Geplaatst**: 05-11-15 22:55

Geplaatst: 05-11-15 22:55

Ik zeg het gewoon eerlijk dat ik ze niet wil vasthouden

Vrienden die mij goed kennen accepteren dat wel. Al zal het ze vast ook wel steken ergens ben ik bang, het is toch hun allergrootste trots vaak.
Mijn nichtje (net 1) heb ik op kraamvisite even vastgehouden voor de foto, maar dat was echt alleen voor de foto

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-11-15 22:55

Geplaatst door de TopicStarter : 05-11-15 22:55

Fijn om te lezen dat ik dus niet de enige ben, en inderdaad dieren geen probleem. Daar ben ik heel makkelijk mee, ook moeilijke dieren weet ik prima mee om te gaan. En die maak ik genoeg mee in mijn trimsalon. (honden dan)

Maar mini mensjes vind ik maar vreemd, ik snap ze niet, maar volgens mij valt dat ook niet te snappen

haha. Gelukkig nog niet iemand zo geweest om er 1 om mijn handen te drukken, die kans geef ik ze niet

Voor mij ook een reden om zelf (nog) geen kinderen te willen, heb altijd zo het idee dat ik dr niets van zal bakken.

**Geplaatst**: 05-11-15 22:56

Geplaatst: 05-11-15 22:56

Ik heb precies hetzelfde gevoel, maar heb wel gemerkt dat het vanzelf wel groeit als je alleen met ze bent.
Zo hadden wij een paar jaar geleden afrikaanse vrienden op bezoek.
Zat ik dan met een afrikaantje van 1,5 jaar die niet eens engels verstond. En toch een leuke tijd met haar gehad en was ze stapelgek op me.

Andere kinderen moet ik nog steeds niet hebben. Ik vind het ook moeilijk om in te schatten wat ze snappen en wat niet.

**Geplaatst**: 05-11-15 22:58

Geplaatst: 05-11-15 22:58

Oh ja, alsof ik het geschreven heb

.

Ik mis ook dat gen dat alle babys leuk en schattig vindt vrees ik

. Ik krijg niet dat waaaauw wat isie toch schatttiiiiigggg gevoel dat anderen blijkbaar wel krijgen bij het zien van andermans babys of foto's. Ik krijg dat bij een puppy

.

Ik ben ook niet goed in het omgaan, mijn hele familie lijkt er mee rond te dragen en sleuren alsof het pak koeken is, maar als ik mijn babyneefje vastheb is het "eeeh...ok en nu

". Maar ik moet wel zeggen dat beter begint te gaan, omdat hij intussen al een stevige baby is en wat meer houvast. Die kan je al wat gemakkelijker draaien en keren zonder dat je moet opletten. Toen hij nog pasgeboren was en zijn nekje ondersteunt moest worden vond ik het helemaal een ramp.

En als mijn moeder zich er dan ook nog mee moeide met "nee je moet je hand zo, en je arm zo, nee hier zijn hoofd nee, kijk uit dat zijn beetje zus...." had ik helemaal van "ja eh hallo laat maar pak zelf vast

". Of gewoon in mijn handen duwen. Eh sorry, ik beslis zelf wel als ik dat wil, heb hem laatst wel eens teruggeven met "sorry, maar ik had niet gevraagd of ik hem even op mijn schoot mocht nemen". Ik merk nu ook wel dat ik wat vlotter ben als er geen volk is en niemand zich moeit. Al ben ik ook niet van het koetsjiekoe, ik kan lief doen maar dat gebrabbel ligt écht niet in mijn aard. En ja sorry, ik vind dat ongecontroleerd gekwijl wèl vies wat ook een reden is waarom ik soms maar ongemakkelijk ben, terwijl er anderen zijn die het nog zouden opslurpen ook

.

Maarrrr...ze zeggen allemaal dat als je je eigen kind hebt het oerinstinct naar boven komt en je vanzelf wel leert hoe ermee om te gaan, daar hou ik mij maar aan vast :')

. En ze blijven natuurlijk niet in die fase zitten, dat is ook een groot punt, je kan misschien beter een aversie tegen babys hebben maar pubers fantastisch vinden (hoewel je tegen dan misschien toch terug hunkert naar die baby

)

**Geplaatst**: 05-11-15 23:00

Re: Ik weet niet hoe met kinderen/baby's om te gaan, help

Geplaatst: 05-11-15 23:00

Heel herkenbaar! Weet me er geen raad mee en kan mezelf geen houding geven.

**Geplaatst**: 05-11-15 23:06

Geplaatst: 05-11-15 23:06

Heb ik vaak ook alleen met andermans kinderen dan. Maar heb het ook gewoon met volwassen mensen, als iemand bijv een grapje maakt, weet ik nooit zo goed hoe ik moet reageren.
Ik heb een zusje van drie en daar kan ik wel 'gewoon' mee omgaan. Maar echt tegen haar praten enzo doe ik als ik alleen ben of met mijn ouders erbij. Als er vreemden bij zijn zeg ik weinig, net alsof ik me dan schaam ofzo. Hetzelfde heb ik als ik praat tegen mijn paard, dat doe ik ook altijd als ik alleen ben. Nu moest mijn zusje een keer huilen als baby bij het consultatiebureau en zei mijn moeder heel weinig tegen haar (om haar te troosten). Dat vonden ze daar maar vreemd, mijn moeder is precies zo als mij, die heeft daar ook last van. Ik ben ook niet iemand die meteen gaat roepen 'ohh wat lief' ofzo bij baby's, maar vind ze wel harstikke leuk, voor mij hoeft dat overdreven gedoe niet.

**Geplaatst**: 05-11-15 23:08

Geplaatst: 05-11-15 23:08

Dat oerinstinkt is bij mij echt niet gekomen hoor

Gelukkig ben ik met een handige papa getrouwd _O-

**Geplaatst**: 05-11-15 23:09

Geplaatst: 05-11-15 23:09

Sizzle schreef:
Dat oerinstinkt is bij mij echt niet gekomen hoor
Gelukkig ben ik met een handige papa getrouwd

Shhht verpletter mijn hoop nu niet

.

**Geplaatst**: 05-11-15 23:10

Geplaatst: 05-11-15 23:10

Pas na mijn 37e, toen ik in mijn leven veel in aanraking kwam met peuters en kleuters, heb ik geleerd met ze om te gaan. Met babies kun je niet omgaan. Dat kan alleen in geval er sprake is van tweerichting verkeer en babies liggen alleen maar. Ik kan babies vasthouden maar ik doe het niet want ik vind er werkelijk geen reet aan. Ik hoef het ook niet te kunnen. Het interesseert me gewoon niet.
maar weet je, kinderen zijn ergens heel makkelijk. Ze merken niet echt dat jij het gevoel hebt dat je niet met ze om kunnen gaan. Ze dealen evengoed met jou op de manier zoals zij met mensen dealen. Als je ze gewoon netjes behandelt, vinden ze alles best en nemen ze je zoals je bent.

Het is echter wel zo dat voor huilende kinderen ik nog altijd op de loop ga. Ik hou niet van jankerds. Maar ik denk dat je je te druk maakt om niks.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-11-15 23:13

Geplaatst door de TopicStarter : 05-11-15 23:13

Ja dat inschatten van wat snappen ze nou wel en niet, is inderdaad wat ik er ook mee heb.
Zijn maar rare wezens die baby's en kleine kindjes..

Zo ook bij mijn schoonzusje, komen we daar op de verjaardag van hun, en iedereen loopt meteen naar de box, van oooh en aahh liefff. En ik loopt er meteen voorbij, nee, geen interesse om daar ook boven te gaan hangen dom doen. _O-

hahaha.

Maar daar zijn ze echt overdreven met die baby,

zelfs mijn vriend irriteert zich eraan als we daar zijn. haha en hij is ook nog benoemd tot peetoom door hun

Toch zou ik het ook jammer vinden om altijd maar zonder eigen kindje door het leven te gaan, lijkt mij best heel prachtig en bijzonder om een kindje te hebben. Maar aan de andere kant zie ik het ook weer niet zitten om het gedoe wat er allemaal bij komt kijken..
Misschien komt dat ooit nog eens.
Nu geniet ik nog van het leven hoe het nu is, gaan en staan waar je wil. Lekker werken en geld verdienen, huis buitenaf kopen (staat in de planning

, maar eerst ons huis zien te verkopen). En natuurlijk naar mijn paard gaan wanneer ik wil en lekker lange ritten maken zonder met iemand rekening mee te hoeven houden.

**Geplaatst**: 05-11-15 23:14

Geplaatst: 05-11-15 23:14

ik had ook bang van baby's tot mijn neefje vorig jaar geboren werd

hij is echt mijn kleine held. De eerste dag vond ik het eng hem vast te houden, maar hij is zo schattig. Nu is hij anderhalf jaar en hij word steeds leuker

samen uitstapjes naar de dierentuin waar hij vrolijk op de dieren roept en zich echt vermaakt.

Dus misschien ene optie gewoon tijd met kinderen doorbrengen?

**Geplaatst**: 05-11-15 23:20

Re: Ik weet niet hoe met kinderen/baby's om te gaan, help

Geplaatst: 05-11-15 23:20

haha, ik moest stiekem ook een beetje lachen met je openingspost, zie je echt voor mij in dat hoekje gedrukt zitten.
Maar troost je, je bent zeker niet alleen. Ik ben ook absoluut niet goed met kinderen, meestal beginnen ze te huilen als ze mij zien en stoppen ze niet meer.
Daarnaast vind ik het vieze, kwijlerige wezentjes, waar er niemand vies van is maar ik dus wel. (ik gruwel dan ook als ze hun handen in hun mond volkwijlen en dan in mijn snoeppot graaien, ugh! )
hier gaat alles dat eetbaar is dus de kast in of op als er visite is met kinderen.
Eenmaal ze wat ouder worden (jaar of 2-3) is de ergste gruwel over en kan ik er wel wat mee om gaan, maar ik heb absoluut het geduld niet om mij 3 uur met zo'n kind bezig te houden ...
Schijnt dat op een bepaalde leeftijd je eierstokken gaan rammelen maar volgens mij zijn de klepels hier nog zoek, dus ik heb ook absoluut nog geen haast...

**Geplaatst**: 05-11-15 23:22

Geplaatst: 05-11-15 23:22

ik had het kunnen schrijven echt waar.. vanavond op verjaardag geweest. Achternichtje van 1 jaar was er ook, iedereen leuk tegen dr praten, kind lachen en zo nu en dan een woordje (papa, hee en dieren geluiden, meer kent ze niet) en ik zeg dr wat tegen en ze staart me aan alsof ik een alien ben... Als ze huilt vliegen er 5 vrouwen op af en ik denk alleen maar ''ja zet dat alarm maar weer uit..'' Misschien dat het nog veranderd, ben immers nog ''maar'' 21. Maar ik heb nooit van kinderen/baby's gehouden. Als klein meisje speelde ik ook nooit moeder met een pop of zo.. niks voor mij.

En ik ook moet niks hebben van het gekwijl, gesnotter, genies, geschijt en gekotst van die trollen.. Van dieren maakt het me weinig uit, maar ugh kinderen nee.

Net als dat mensen zeggen: ''oooo wat een mooie baby!'' dan kan ik alleen maar denken, ''wat is er mooi aan deze verschrompelde aardappel?''

**Geplaatst**: 05-11-15 23:26

Geplaatst: 05-11-15 23:26

Hahahaaa, ik heb het ook en ik ben 6,5 maand zwanger.

Volgens mij komt het wel goed als het je eigen kind is. Althans, dat wordt tegen mij gezegd. :')

Nomineer dit bericht ×