Ik werk bij de Mediamarkt (en ben hard op zoek naar een baan in m'n studierichting). We hebben een ontzettend uit elkaar gevallen team met allemaal ontzettend wijverige meiden (dat ben ik zelf totaal niet). Nu hebben we vorige week een bijeenkomst gehad met onze afdeling om de neuzen weer dezelfde kant op te krijgen. Ik heb mijn hart gelucht en gezegd dat ik het vervelend vind dat ik meestal gewoon hard doorwerk en dat er één collega is die veel staat te kletsen en niets uitvoert.
Toen kreeg ik een mega chagrijnige blik, maar de conclusie was dat we gewoon open en eerlijk tegen elkaar kunnen zijn, 'want het is nu eenmaal geen kleuterschool'.
Ik ging een beetje met mixed feelings naar huis toe daarna, want het zeggen is leuk, maar het ook werkelijk doen is punt twee.
En ja hoor, gisteren weer vette aanvaring omdat ik dus in het kader van de meeting heel beleefd vroeg of ze misschien ook eea wilde aanvullen.
Vandaag is haar dochtertje jarig en ik feliciteerde haar daar in onze groepsapp mee. En dan moet je niet denken aan 'Gefeliciteerd.' maar aan hé I, van harte met je dochtertje! Wat gaat de tijd toch snel..! Daar onder feliciteerde een andere collega haar ook. I reageert vervolgens met 'dank je, Laura'. Dus ze laat mij daarin compleet links liggen.
Normaal gesproken zou je zeggen, en ik denk dat dat ook jullie reacties zullen zijn, van och laat het links liggen. Zo iemand is het gedoe niet waard. Maar ik ben door gepest zijn etc etc zo onzeker dat ik het niet naast me neer kan leggen. Ik heb al doorgegeven aan mijn leidinggevende dat ik er een ontzettend rot gevoel van krijg en dat de meeting zo zijn vruchten niet afwerpt, maar die doet er niet zoveel mee.
Ik weet het even niet meer
Iemand nog wat oppeppende woorden in de aanbieding?