Sammie schreef:Ts is 18, dus die woedeaanvallen zullen nog wel neo puberale trekken zijn.. Komt vanzelf goed, eerste stap is al gezet door er niet zo aan over te geven.
tenzij je in je pubertijd je een ongeluk begaat in een woedeaanval.
een niet beheersbare woedeaanval, kan hele akelige gevolgen hebben..
voor jezelf, maar het kan ook een ander raken.
Een echte woede aanval is een redzone/verstandsverbijstering moment..
soms ben je nog wel 'bij' dat je weet wat je doet, maar in zo'n aanval kunnen dingen acceptabel lijken om te doen, die je in normale momenten zou verafschuwen.. En dan is een ander in woorden neermaaien de meest milde variant.
hoe makkelijk is het om iemand in woede opzij te duwen, maar bij woede komt heel veel adrenaline vrij, waardoor je veel 'sterker' bent dan anders.
natuurlijk komt het vanzelf goed (althans bij de meeste), maar als het mis gaat voor het goedkomt, kun je met je goedgekomen gedrag wel in het naarste geval in de bak zitten tot je 35e.
woede is iets dat je niet mag onderschatten, ik vind het heel goed dat TS hiervoor durft uit te komen.
Ik hoop ook echt dat TS hulp kan vinden die TS erdoor heen helpen. Want gaat het een keer mis, dan vergeef je je het zelf nooit.
Ik heb ooit met mijn moeder staan bakkelijen op de trap (mijn moeder was zwaar alcoholiste, ik kwam thuis van school, zag hoe laat het was en wilde mij boven terugtrekken om te gaan leren). Ik werd boos, zij werd boos en ontkende natuurlijk alles, ik wordt nog bozer richting woedend, zij pakt mij vast.. ik ruk mij los en loop drie treden op, ze pakt mij weer vast.. ik draai mij woedend om.. maar in die beweging zat al zoveel kracht verscholen dat zij met haar slechte balans gelijk die drie treden achterover sloeg en met het achterhoofd de tegelvloer van de gang raakte.. gat in het hoofd en helmaal suf..
in principe heb ik toen geen hand op haar gelegd, ik heb haar geen duw gegeven. en ik had alle reden om woedend te worden.. Maar ik ben hier enorm van geschrokken en heb mijn woede nooit meer zover laten opborrelen. Het had ook heel anders kunnen aflopen als we 4 treden hoger hadden gestaan (tegelvloer lag op beton). En dan had men het op mijn jeugd, haar toestand en zelfverdediging of ongeluk kunnen schuiven.. maar ik vergeet nu al nooit dat moment, laat staan als ze zich echt ongelukkig zou zijn gevallen of erger.