Bokt.nl

**Geplaatst**: 20-10-15 21:43

Vertrouwensproblemen...

Geplaatst: 20-10-15 21:43

...op het gebied van relaties.

Ik heb ongeveer vier jaar geleden (het begon toen ik 14 was, eindigde toen ik 15 was) een eerst hele leuke maar daarna hele slechte relatie gehad. Het heeft een jaar geduurd. Het eerste half jaar was hartstikke leuk en fijn, maar na de zomervakantie begon meneer opeens vreselijk te doen... echt hard flirten met andere meisjes (en niet een beetje maar echt gewoon openlijk), en als ik daar wat van zei draaide hij het zo om (daar was meneer heel goed in) dat het leek alsof het mijn schuld was, en verontschuldigde zich naar dat meisje in kwestie voor zijn vriendin. Ik weer in tranen, ik hield na een half jaar inmiddels van hem, en wilde hem niet kwijt.

3 dagen ruzie, dan maakte hij het weer goed, en de volgende dag was het dan weer raak. Inmiddels zocht ik overal wat achter, en dacht ik ook echt dat al die conflictjes mijn schuld waren; ik was een strontjaloerse vriendin geworden, wat het allerlaatste is wat ik wil zijn.

Die relatie heeft zo nog een half jaar geduurd en is uiteindelijk gelukkig uitgegaan. Toch was de ellende niet gelijk over, het was zo erg geworden dat ik nog een tijd lang bij de psycholoog heb gezeten met depressie. Ik had nergens zin meer in, huilde nog elke dag heel lang, mijn cijfers waren slecht en ik ben uiteindelijk ook van school gewisseld (ik zat bij hem op school).

Ik heb toen gezworen nooit meer een vriend te willen, maar uiteindelijk kom je toch weer iemand tegen. Ik heb sinds twee maanden de allerliefste vriend van de hele wereld.

We zijn hartstikke blij samen, hij gaat in de kerstvakantie met ons mee skieën en we zijn ook nog eens elkaars beste vriend.

Hij is ongelofelijk betrouwbaar, verantwoordelijk en open en sociaal. hij zou nooit vreemdgaan of wat dan ook, als hij ook maar denkt dat hij mij ergens pijn of verdriet mee doet vraagt hij het. Zo ook wederzijds; we vullen elkaar overal aan. Hij is echt gewoon één en al liefheid.

Toch betrap ik me er zelf op dat ik af en toe toch weer die jaloerse trekjes enzo heb, terwijl ze nergens voor nodig zijn en ik er een hekel aan heb. Hij verdient dat niet. Toch merk ik dat ik af en toe weer iets zoek achter bepaalde dingen.

Hij is nu bijvoorbeeld op sportkamp, en zegt dan een dagje niets op app. Volkomen normaal, hartstikke druk op zo'n kamp en dan heb je daar geen tijd voor. Hij zou ook nooit opzettelijk mij (dat doet hij sowieso bij niemand) negeren. Toch heb ik weer die onzekere gevoelens bij dat soort kleine alledaagse dingetjes, terwijl dat ècht niet nodig is.

Ik verwijt hem niks, als ik even logisch nadenk geef ik mezelf weer een schop onder m'n kont en ga weer verder met waar ik mee bezig ben. Ik ga verder ook niet zeuren dat hij moet antwoorden ofzo, dat doe ik nooit; ik heb een hekel aan mensen die dat doen en zo zou ik mezelf nooit willen zien.

Ik denk dat dit toch overblijfselen zijn van die eerste slechte relatie. Het was veel te serieus voor mijn toen jonge leeftijd, en heeft toch behoorlijke impact gehad. Ik ben eroverheen, maar die moeite met vertrouwen is toch een beetje gebleven.

Kortom, ik verwijt mijn vriend niks, maar mezelf. Ik wil van die eeuwige onnodige onzekere gevoelens af. Ik geniet al van mijn relatie, maar wil er nog meer van kunnen genieten door zelf gewoon even al die onnodige slechte emoties los te kunnen laten. Het is niet zo erg dat ik er wakker van lig of de hele dag onrustig rondloop, maar ik stoor me er gewoon aan bij mezelf, ik wil ervanaf.

Heeft iemand enig idee hoe ik dat bereik?

Ps: reacties als dat je op je 14de geen relatie kan hebben maar alleen zoiets als "puppyliefde" zijn hier niet gewensd.

Laatst bijgewerkt door Anoniem op 20-10-15 22:09, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 20-10-15 21:46

Re: Vertrouwensproblemen...

Geplaatst: 20-10-15 21:46

Hey is dat die jongen van dat topic dat destijds liep?

Ik heb hier ook heel erg last van, bij mij komt het door gescheiden ouders. Dus ik lees even mee.

**Geplaatst**: 20-10-15 21:49

Re: Vertrouwensproblemen...

Geplaatst: 20-10-15 21:49

Ik lees ook mee!

Herken mezelf hier heel erg in. Heb inmiddels 2 jaar een relatie, maar tussendoor is het een maand uitgeweest. In deze maand heb ik een hele andere versie van mijn vriend gezien en sindsdien heb ik er last van. Gaat de laatste tijd overigens wel veel beter, dus misschien is het wel gewoon een kwestie van tijd!

**Geplaatst**: 20-10-15 21:52

Geplaatst: 20-10-15 21:52

Je was 14 - relatie? Puppyliefde bedoel je...

Je moet er over heen groeien. Althans, dat denk ik. Ik ben geen psycholoog en ik weet niet hoe jij als mens bent, iedereen is overigens anders.

**Geplaatst**: 20-10-15 21:59

Geplaatst: 20-10-15 21:59

Oh maar je bent pas 2 maanden met hem!

Toevallig heb ik dit gisteren met mijn vriend besproken. We zijn nu 10 maanden bij elkaar en ik vertrouw hem blindelings. Als hij zijn telefoon niet opneemt of niet meteen iets terugstuurt of de deur uitloopt zonder een kus of tijdens een stapavondje met een meisje praat is dat oké. Maar dat heeft echt even geduurd, ik ben altijd toch wat behoedzaam als ik net in een relatie zit. Vertrouwen moet bij mij echt gewonnen worden, ik geef mezelf niet zomaar 100 procent. Het is echt niet raar of stom dat je voorzichtig bent. Dat heeft gewoon even tijd nodig, misschien kennen jullie elkaar al langer als vrienden, maar als vriendje-vriendinnetje pas 2 maanden.

Niks aan de hand!

**Geplaatst**: 20-10-15 22:02

Geplaatst: 20-10-15 22:02

eenitraM schreef:
Je was 14 - relatie? Puppyliefde bedoel je...

Je moet er over heen groeien. Althans, dat denk ik. Ik ben geen psycholoog en ik weet niet hoe jij als mens bent, iedereen is overigens anders.

Ja, ik was 14, en het was toch echt een behoorlijk serieuze relatie. Je mag het noemen wat je wil, maar hou dat verder voor je. Daar is hier een lopend topic over op bokt, en volwassenen schijnen het raar te vinden dat pubers ook gewoon een relatie kunnen hebben, terwijl het toch echt kan.

(ook al zou ik willen dat die van mij toen er nooit was geweest).

Maar dat terzijde.

Ik weet niet of je daar ooit nog overheen groeit, sommige dingen laten behoorlijk wat schade achter waar je nooit vanaf komt. Ik hoop van harte dat je gelijk hebt.

**Geplaatst**: 20-10-15 23:05

Geplaatst: 20-10-15 23:05

Ik lees mee, 4 jr geleden (toen 14) mijn eersterelatie gehad. Dit ging uit toen ik 16,5 was. Wat precies zoals bij jou was TS. Mijn eerste vriend heeft echt een ggantische impact achter gelaten, thanks for that. En nu, een jaar samen met mijn geweldige lieve vriend en nog steeds heb ik die problemen die jij hebt.. Al gaat het wel steeds beter!

Edit; het is niet zozeer dat ik hem niet vertrouw oid. Maar meer met als hij uitgaat en ik al die meisjes niet vertrouw. Vriendlief was voorheen nogal een vrouwengek, of eerder andersom. Meiden zijn gek op hem.

Laatst bijgewerkt door Anoniem op 20-10-15 23:14, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst**: 20-10-15 23:08

Geplaatst: 20-10-15 23:08

eenitraM schreef:
Je was 14 - relatie? Puppyliefde bedoel je...

Je moet er over heen groeien. Althans, dat denk ik. Ik ben geen psycholoog en ik weet niet hoe jij als mens bent, iedereen is overigens anders.

Ronduit belachelijk deze reactie trouwens.

**Geplaatst**: 20-10-15 23:14

Re: Vertrouwensproblemen...

Geplaatst: 20-10-15 23:14

Als 14 jarige een relatie kan prima serieus of niet maar die gevolgen blijven je achterna zitten hooe geloof ik prima!!!

Kan je er het met hem goed over hebben? Hoe meer je praat hoe meer vertrouwen je krijgt? Het is nog pril dus dan zal het best kunnen zijn dat je er gewoon bang voor bent?

**Geplaatst**: 20-10-15 23:34

Re: Vertrouwensproblemen...

Geplaatst: 20-10-15 23:34

Ik heb het er met hem over gehad en hij was echt ontzettend lief en begrijpend. We praten sowieso heel veel, en als ons iets dwarszit zeggen we dit eigenlijk gelijk.

Hij geeft altijd redenen voor dingen die hij doet (zonder dat ik ernaar vraag), en geeft mij over het algemeen heel veel zekerheid. Het laatst was hij nogal lang in gesprek met mijn beste vriendin (was in een groepsgesprek waar ik ook in zit), waar ik echt helemaal geen problemen mee heb. Zij kunnen het heel goed vinden, wat alleen maar leuk is. Op den duur ben ik zonder aankondiging even uit het gesprek gegaan omdat ik The Walking Dead ging kijken, en na een half uur vroeg hij heel bezorgd of ik eruit was gegaan omdat ik het vervelend vond dat hij zo lang met mijn beste vriendin zat te praten.

Dat soort dingen zijn zo lief en geven zoveel zekerheid... vandaar dat ik er zo mee zit dat ik nog steeds die problemen met mezelf heb. Hij is echt heel lief en verdient dat niet...

**Geplaatst**: 20-10-15 23:43

Re: Vertrouwensproblemen...

Geplaatst: 20-10-15 23:43

in plaats van je de hele dag afvragen wat hij doet en naar je onzekere gevoelens luisteren,
kun je het beste je dagen gewoon lekker flink vullen..

ga met een vriendin de stad in om te shoppen. een dagje weg of avondje uit..
ga een keertje extra naar de paarden..

dan vliegen de uren zo om en ga je je ook realiseren. ik hoor wel niets van hem.. maar hij ook niet direct van mij.. ik doe toch ook geen rare dingen?

omdat je een nare ervaring hebt, zoek je onbewust naar bevestiging dat hij dit ook doet.. zelfs als je geen bevestiging vind maar even niets hoort, koppel je dit onbewust terug op nare ervaringen uit het verleden..

het beste medicijn daartegen is eigenlijk, je eigen leven leiden.. genieten van de momenten samen, maar ook genieten en leven als je niet samen bent.. daarmee verdwijnt de onrust, omdat je zelf ook je bezigheden hebt..

**Geplaatst**: 21-10-15 00:48

Geplaatst: 21-10-15 00:48

Ja kijk en dat zorgt ervoor dat je denk je vriend steeds een beetje meer gaat vertrouwen en dat je het los kan laten denk ik! Fijn dat hij jou zo goed begrijpt!

**Geplaatst**: 21-10-15 09:32

Re: Vertrouwensproblemen...

Geplaatst: 21-10-15 09:32

Probeer je te bedenken dat je van je eerste relatie niet dood bent gegaan. Blijf herhalen dat je nieuwe vriend niks van doen heeft met je vorige relatie. Geef geen gehoor aan onzekere gevoelens, elke keer als je eraan denkt ga je bewust je gedachten omdraaien naar iets anders.

Het lijkt alsof je vrij afhankelijk bent van de bevestiging die je vriend je geeft (onbewust). Als hij 1 dag niet appt, ontvang jij niet de bevestiging die jij ziet in zijn berichtjes. Dat maakt je onzeker. Dat zijn bovendien verwachtingen die je niet van je partner kan verwachten.

Mijn enige tip is dus: leef je eigen leven, wees niet afhankelijk van je vriend en bedenk je dat als het ooit misgaat tussen jullie (je kunt niks voorkomen in het leven) dat je niet dood gaat. Het is lastig, maar iedereen is baas over zijn of haar eigen gedachten.

**Geplaatst**: 21-10-15 10:39

Geplaatst: 21-10-15 10:39

Dingen die je meemaakt in je jeugd, kan je de rest van je leven bij je dragen. Vooral herinneringen uit die periode hebben een grote impact en laten echt hun sporen na in je verdere leven.
Natuurlijk kan je een serieuze relatie hebben als je 14 bent maar of het verstandig is is een tweede. Ik vind dat je dat op die leeftijd nog niet aankan, vooral emotioneel niet. Maar goed, andere discussie.

Heb je nog steeds begeleiding van een psychologe? Ik denk toch dat het iets is wat je een plaatsje moet leren geven en het niet moet zien als iets negatiefs maar juist als iets waardoor je gegroeid bent als persoon. Je weet nu beter, je hebt geleerd, je bent sterker geworden. Het is geen naar iets, het heeft jou als persoon gevormd.

**Geplaatst**: 21-10-15 10:43

Geplaatst: 21-10-15 10:43

Ik ken je gevoel helemaal, had ook al jong een ietwat serieuze relatie die niet echt leuk afliep

En tijdens die relatie is mijn vertrouwen meerdere keren geschaad en dat blijf je helaas nog wel merken.

Ik was al een jaloers type, maar je merkt dat je bij een nieuwe relatie toch op dingen stuit die je dan jaloers maken, omdat in die vorige relatie dat slecht afliep. Terwijl dat bij je nieuwe relatie dat helemaal niet zal gebeuren, maar die angst ervoor is heel logisch.
Uit ervaring weet ik dat het niet helemaal zal weggaan maar het gevoel kan wel vervagen. Geef het tijd en blijf er met hem over praten vooral! En geef ook aan wat voor dingen jou bijvoorbeeld bang maken, niet dat hij dat per sé moet veranderen, maar dan weet hij wel wat ertoe kan leiden dat jij iets anders reageert dan hij verwacht oid.

**Geplaatst**: 21-10-15 10:58

Re: Vertrouwensproblemen...

Geplaatst: 21-10-15 10:58

Herkenbaar hoor! Ik had op mijn 15e (niet veel ouder dus) ook een vriend, waar ik uiteindelijk 2,5 jaar wat mee heb gehad. Hij was 6 jaar ouder. Hij brak zijn nek nog net niet steeds als hij naar andere meisjes keek, wat hij constant deed. Praatte openlijk over andere meisjes en had voor mij geen lief woord over. Als ik daar over wilde praten, dan zei hij: "Maar wij hebben toch al verkering? Dus ik hoef jou geen complimentjes meer te geven.". Sterker nog, hij vertelde me alleen maar wat slecht aan me was.
Ik had veel eerder bij hem weg moeten gaan, maar ik begon al met een laag zelfvertrouwen, dat werd alleen maar erger en ik was ervan overtuigd dat als ik hem niet had, ik voor altijd alleen zou blijven. Onzin natuurlijk.

Op een gegeven moment zakte ik, ook mede door andere omstandigheden natuurlijk, in een behoorlijke depressie en angststoornis. En uiteindelijk heb ik de relatie verbroken.

In de daarop volgende relaties ben ik ook altijd erg jaloers geweest, maar het werd in de loop van de jaren steeds minder.
Nu heb ik een hele lieve vriend, bijna 3 jaar inmiddels en hij heeft echt mijn vertrouwen gewonnen. Ik maak nog weleens jaloerse grapjes (hij trouwens ook

), maar het is echt niet serieus meer. In mijn achterhoofd blijf ik nog altijd voorzichtig, maar die wanhopige steken van jaloezie zijn er gelukkig niet meer.
Het is echt gaan slijten, door goede ervaringen.

Je moet het inderdaad vooral de tijd geven. Ik vind al dat je er erg knap en sterk mee omgaat! Want het is, zeker in jouw situatie, echt niet makkelijk. Jouw vertrouwen is gewoonweg geschaad en dat moet je weer opbouwen. Dan is het fijn dat je een lieve vriend hebt, die (hopelijk) daarbij kan helpen. Daar hoeft hij niet eens veel voor te doen, alleen maar te zijn zoals jij hem beschrijft.
Het is heel goed dat je niet aandringt, als hij dan straks van kamp terug is en alles is weer bij het oude, dan heb jij ook weer geleerd dat er niets aan de hand is. Dat neem je dan weer mee naar een volgende situatie. En zo bouw je het verder op.

**Geplaatst**: 30-10-15 00:45

Re: Vertrouwensproblemen...

Geplaatst: 30-10-15 00:45

Zooo, tijdje geleden alweer. Bedankt voor alle tips en alle verhalen die ongeveer hetzelfde als het mijne zijn. Er is nog hoop voor me, zie ik.

Ik heb het er laatst met mijn vriend over gehad, en hij ving het heel goed op!

Hij zei dat ik altijd alles tegen hem kan vertellen, en juist wil dat ik het zeg wanneer me iets dwarszit. Met zoiets moet je niet blijven lopen, en het vreet je alleen maar op.

Toch vind ik het via whatsapp enzo nog steeds zo moeilijk om in te beelden dat mijn vriend daar zit en niet mijn ex... het is zo abstract en de vaak vreselijke reacties die ik in mijn vorige relatie kreeg op bepaalde dingen die ik zei zitten er zo ingebakken dat ik het heel moeilijk vindt om iets anders te verwachten zeg maar. Als hij iets bepaalds zegt of als zijn toon op een bepaalde manier is link ik dat onbewust gelijk aan hoe het was met die vreselijke ex, en gaan bij mij gelijk de alarmbellen rinkelen, terwijl dat helemaal niet nodig is.

Dit kan ik ook gewoon met hem bespreken en hij luistert dan en stelt me gerust, maar ik voel me dan ook weer zo'n zeur... Als ik in vorige relatie zo over wat ik voelde praatte was ik gelijk een zeur en dan brak de hel weer los... ik kan gewoon niet stoppen met onbewust alles aan die eerste slechte ervaring koppelen.

**Geplaatst**: 30-10-15 00:48

Geplaatst: 30-10-15 00:48

Jennifuur schreef:
Ik ken je gevoel helemaal, had ook al jong een ietwat serieuze relatie die niet echt leuk afliep En tijdens die relatie is mijn vertrouwen meerdere keren geschaad en dat blijf je helaas nog wel merken.

Ik was al een jaloers type, maar je merkt dat je bij een nieuwe relatie toch op dingen stuit die je dan jaloers maken, omdat in die vorige relatie dat slecht afliep. Terwijl dat bij je nieuwe relatie dat helemaal niet zal gebeuren, maar die angst ervoor is heel logisch.
Uit ervaring weet ik dat het niet helemaal zal weggaan maar het gevoel kan wel vervagen. Geef het tijd en blijf er met hem over praten vooral! En geef ook aan wat voor dingen jou bijvoorbeeld bang maken, niet dat hij dat per sé moet veranderen, maar dan weet hij wel wat ertoe kan leiden dat jij iets anders reageert dan hij verwacht oid.

Dit heel erg ja.

bij bepaalde dingen verwacht ik onbewust dat er iets "ergs" gaat gebeuren, terwijl dat met mijn vriend nu helemaal niet het geval is. Hij weet hiervan en ik durf me steeds iets meer open te stellen en te zeggen wat me dan dwarszit. Hij luistert en stelt me gerust en is er dan ook oprecht voor me. Dat is echt nieuw voor me.

Nomineer dit bericht ×