Geplaatst (Iemand dit mijn persoonlijke situatie herkent, gelieve dit privé te houden)
Door ernstige omstandigheden met mijn moeder, heb ik 3 weken geleden het ouderlijke huis verlaten. Momenteel er is weinig contact. Ik wil/kan haar niet zien of spreken. Ben teleurgeteld, kwaad, gefrustreerd maar ook bang. Bang waar het met haar zal eindigen. Als 24 jarige is met je ouders leven niet meer zo van zelfsprekend maar wanneer er nog extra zware problemen bijkomen, dan is afstand nemen een mogelijke (goede?) keuze. Ik ga niet verder in op wat ze allemaal heeft gedaan, kan eventueel via pb, maar ga er van uit dat ze zich zelf en haar omgeving vernietigd door haar jarenlange gedrag en acties.
Het ouderlijke huis verlaten is 1 zaak, maar dan.. De eerste week ging ik bij oma (papa's kant) logeren maar gezien de grote afstand tegenover werk en paard, was dit niet vol te houden. Vanaf week 2 ben ik naar andere oma (mama's kant), natuurlijk ligt dit wat gevoeliger aangezien ze tussen beide zit. Ben héél blij dat ik bij haar terrecht kan maar het voelt niet aan als 'mijn thuis'. Ik woon bij iemand in, dit is mijn plekje niet. Het is een tijdelijke oplossing.
Ondertussen rond gekeken naar appartement/studio kopen. Moeilijke zaak, onmogelijk lijkt wel. Ik ben zelfstandigen en heb mijn eigen winkel waaraan ik dus de komende 2 jaar gebonden ben. Een startende zaak betekent ook minimumloon. De omgeving tussen mijn paard en mijn werk is heel duur. Huren doe je niet onder 600 euro en kopen moet je minstens 200 000 euro hebben. Geen van beide is een optie.
Mijn werk kan ik niet verhuizen, maar paard wel maar hij staat hier gestald voor 250 euro en de nodige luxe van grote binnenpiste en buitenpistes.
Dus ik loop wat verloren
Momenteel wil ik nu ergens in een meer verlaten dorpje/plek wonen waar ik rekening moet houden met niemand. Gewoon genieten van de rust en natuur. Langs de andere kant, wil ik niet ergens alleen wegrotten. Waar wil ik dan naar toe? Stad is no go, 1 maand en ik loop er weg. Ik erger me dood aan alle mensen dat leven om te werken, die niet kunnen genieten van rust. Gisteren nog met 2 vriendinnen gesproken, het enige waar ze ver praken 'ik wil loonsopslag, ik wil bijleren, ik wil reizen'. En dan ben ik er, ik wil gewoon genieten. Ik ben ergens het vertrouwen in de mens kwijt. Uiteindelijk is iedereen zo egoïstisch. Zoveel mensen doen enkel iets als ze er zelf voordeel uithalen. Men wil carrière en ergens tussendoor ook een gezin. Men heeft constant kritiek op de anderen. etc..
Door het gemis in vertrouwen, wil ik momenteel weglopen. Mijn paard nemen en hup naar Frankrijk ofz een huisje met weide en stal. Tok tok, realiteit! Ik zit vast aan mijn werk (dat ik graag doe omdat ook hier ik presteer omdat het goed voelt). Dan nog, stel, kom ik in Frankrijk aan. Ben er zeker van dat ik me na 2 maand eenzaam voel en hoe in godsnaam ga ik dit op lang termijn betalen.
Geen idee waar ik naar toe moet.
Verhuizen naar meer landerijke gebieden waar prijzen ook meteen dalen maar dan 6dagen per week lange werk-huis reistijden. Die tijd maar ook benzine kosten en onderhouden auto etc.
Verloren.
