Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-10-15 14:03

Een leven zonder .....

Geplaatst door de TopicStarter : 19-10-15 14:03

Een beetje een vage titel,maar ik wist geen andere

Heb jij weleens nagedacht over een leven zonder familie/vrienden?

Ik namelijk wel,er is bij mij een persoonlijkheids stoornis vastgesteld,maar dat heb ik alleens verteld.

En ik merk dat familie/zogenaamde vrienden me daarvoor raar aankijken.
En letterlijk denken dat ik gek ben en dat ik niets snap
Nu ben ik wel over het feit heen dat ik nu eenmaal wat mankeer.
Maar veel mensen die dichtbij mij staan niet,en dat lijd voor mij tot het feit dat ik vriendschappen moet afbreken.
En soms zelfs familiebanden.

Want ik kan duizend keer uitleggen wat ik mankeer,maar mensen willen het maar niet snappen ,en dat maakt het niet makkelijker .
Nu denk ik weleens is het niet gewoon slimmer of makkelijker om niemand om je heen te hebben ?
Daarintegen helemaal alleen zijn wil ik ook niet.

Wat denken jullie? Denken jullie weleens dan maar geen familie/vrienden?

**Geplaatst**: 19-10-15 14:09

Re: Een leven zonder .....

Geplaatst: 19-10-15 14:09

Ik heb het contact verbroken met mijn vader, omdat ik geen uitweg meer zag. En dat is heel moeilijk, want ik merk gewoon dat ik wel een vader wil hebben, dat wil immers iedereen, dat is namelijk een basisbehoefte. Dus nee, het is niet makkelijker.
Wat wel helpt, is accepteren dat mensen niet reageren zoals jij zou willen. Het is moeilijk, maar het is wel de enige oplossing, want breken met iedereen die niet reageert zoals je wilt, wordt een uitdagende klus.

**Geplaatst**: 19-10-15 14:10

Geplaatst: 19-10-15 14:10

Heel eerlijk? Nee, dat heb ik nog nooit gedacht.

Waarom moet je vriendschappen afbreken? Jammer dat je je stoornis als mankement omschrijft. Anders hoeft niet per se slecht te zijn.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-10-15 14:19

Re: Een leven zonder .....

Geplaatst door de TopicStarter : 19-10-15 14:19

Tja een mankement..
Zo voelt het wel, heb er niet echt gemak van.
En vrienden zeggen dat ik gek ben ,die hoef ik niet,dus vandaar

**Geplaatst**: 19-10-15 14:21

Geplaatst: 19-10-15 14:21

Ik heb bepaalde mensen idd uit mijn leven verwijderd omdat ze mijn geaardheid niet wilden accepteren.
Had zoiets van 'prima, maar mijn leven en je hoeft het er niet mee eens te zijn maar me jouw levenswijze opdringen en doordrammen gaat way too far dus :evaw:

'
Daar zaten helaas ook familieleden, vrienden en kennissen bij waarmee ik voor die tijd goed overweg kon.

Er zijn ook mensen in mijn omgeving waar ik nog contact mee heb die niet achter mij en mijn geaardheid staan, maar die iig het fatsoen en respect te hebben om me in mijn waarde te laten.
Met hen is het contact wel minder en/of oppervlakkiger.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-10-15 14:28

Re: Een leven zonder .....

Geplaatst door de TopicStarter : 19-10-15 14:28

Opdringen of doordrammen doe ik ook niet,maar mensen die keer op keer vragen hoe zat het nou of ben je nu nog niet beter.
Dat raak je wel zat

**Geplaatst**: 19-10-15 14:32

Geplaatst: 19-10-15 14:32

Nee, sta daarvoor te leuk in het leven en zie mijn vrienden en familie als verrijking. Ben ontzettend blij en dankbaar dat ik een fijn netwerk om mij heen heb, maar... Daar draag ik zelf ook aan bij. De mensen die ik om mij heen heb, vinden mij ook aangenaam gezelschap haha

Iemand die mij niet accepteert zie ik sowieso niet als vriend en ook bepaalde familieleden zijn geschrapt haha, maar dat zie ik als hun verlies. Hele negatieve mensen (gevalletje glas is altijd half leeg) heb ik ook weinig trek in, dus daar heb ik een gedoogbeleid voor haha. Ik groet vriendelijk, maar ga snel door naar de volgende.

Ik accepteer mijzelf, ben zeer tevreden en gelukkig met mijzelf

**Geplaatst**: 19-10-15 14:47

Geplaatst: 19-10-15 14:47

Ook ik heb geen contact meer met mijn vader, al ruim een jaar of 8 niet. Daarmee heb ik ook mijn halfzusje die toen nog heel erg jong was achtergelaten, en de rest van mijn vaders kant van de familie.

Het antwoord is bij mij ook nee. Nee dit maakt het niet makkelijker. Ik zou dolgraag een normale relatie willen hebben, maar dat gaat gewoon niet (meer).

Ik zou echter wel weer dezelfde keuze maken als toen als ik nu weer in die situatie zat. Voor mij was het puur zelfbehoud, ik ging er mentaal aan onderdoor om te blijven proberen dus in die zin heeft het me wel een stukje rust gegeven.

Ik zou je willen aanraden het even tijd te geven en zelf rustig te blijven. Iedereen wegjagen kan altijd nog, maar misschien moeten ze gewoon even aan het idee wennen en weten ze niet zo goed hoe ze nu met jou om moeten gaan. Misschien kun je het daar eens voorzichtig over hebben, dat geect voor iedereen misschien rust en duidelijkheid.

**Geplaatst**: 19-10-15 14:52

Re: Een leven zonder .....

Geplaatst: 19-10-15 14:52

Ts wat vervelend voor jou.

Mijn zusje kan ik niet missen.
Mijn beste vriendinnen ook niet.

vader zie ik 1x per 2 jaar en dat is meer dan genoeg.

**Geplaatst**: 19-10-15 21:49

Re: Een leven zonder .....

Geplaatst: 19-10-15 21:49

Ik heb een tante en nichtje waar ik het contact mee heb verbroken. Allebei zo gestoord als een pannendeksel. Het kost me zoveel energie om aardig te doen dat ik heb besloten dat ik gewoon lekker niet aardig doe.

Idem dito met een oud vriendinnetje dat borderline heeft. Dat vind ik veel te vermoeiend, dat heb ik ook bewust afgekapt.

**Geplaatst**: 19-10-15 22:02

Geplaatst: 19-10-15 22:02

Joolien schreef:
Ik heb het contact verbroken met mijn vader, omdat ik geen uitweg meer zag. En dat is heel moeilijk, want ik merk gewoon dat ik wel een vader wil hebben, dat wil immers iedereen, dat is namelijk een basisbehoefte. Dus nee, het is niet makkelijker.
Wat wel helpt, is accepteren dat mensen niet reageren zoals jij zou willen. Het is moeilijk, maar het is wel de enige oplossing, want breken met iedereen die niet reageert zoals je wilt, wordt een uitdagende klus.

Absoluut niet mee eens. Ik zie mijn vader nu al 10 jaar niet meer en mis het op geen enkele wijze. Ook nooit gedaan. Het was een bewuste keuze en ik heb er nooit spijt van gehad.

Voor mij is het antwoord dus dat het het soms zeker wel makkelijker maakt. Als er constant 'gedoe' is en dingen spelen en het beïnvloed je leven op zo'n negatieve manier is het soms makkelijker om gewoon het contact te verbreken of in ieder geval te minimaliseren. Dat tweede heb ik met bepaalde familieleden gedaan tot echt zeer minimalistisch en het werkt voor mij super.
Vrienden die komen en gaan wel in je leven, enkele blijven. Ook daar heb ik nooit moeite mee gehad. Ik denk eerder aan de positieve kanten die de vriendschap op dat moment had.

Je moet jezelf kunnen zijn en je fijn voelen bij de mensen om je heen. Mensen die daarin remmen hebben in mijn ogen niks in mijn leven te zoeken.
Advies is prima, een oordeel van ze niet.

Je bent uiteindelijk toch nog altijd smid van je eigen geluk.

**Geplaatst**: 19-10-15 22:21

Re: Een leven zonder .....

Geplaatst: 19-10-15 22:21

Ik kan me niet voorstellen dat je nooit behoefte/gemis hebt aan een vaderfiguur? (Oprechte vraag, bedoel het niet banketstaaf)

**Geplaatst**: 19-10-15 22:34

Geplaatst: 19-10-15 22:34

Als mensen je niet accepteren zoals je bent, waarom zou je nog met die mensen willen omgaan? Als mensen je echt waarderen, dan waarderen ze je positieve en accepteren je negatieve kanten. Een stoornis niet (willen) begrijpen valt daar imo ook onder. Of het familie of vrienden zijn, dat maakt niet uit.

**Geplaatst**: 19-10-15 22:39

Re: Een leven zonder .....

Geplaatst: 19-10-15 22:39

Er is een verschil tussen niet WILLEN begrijpen en niet KUNNEN begrijpen.. Voor vele heel lastig om zulke dingen te begrijpen hoe graag we zouden willen. Mensen ontkende zelf nog op mijn paps sterfbed dat die terminaal ziek is.. Maar dat is hoe frustrerend het ook is, noet perse kwaadwillend maar eerder beperking van hun kant

**Geplaatst**: 19-10-15 23:50

Geplaatst: 19-10-15 23:50

Joolien schreef:
Ik kan me niet voorstellen dat je nooit behoefte/gemis hebt aan een vaderfiguur? (Oprechte vraag, bedoel het niet banketstaaf)

Voordat ik het contact verbrak en nog veel jonger was, dus een jaar of 4 a 5, had ik dat wel.
Dat is op mijn 7e ongeveer helemaal weggegaan en een paar jaar daarna kon ik het contact verbreken gelukkig.
Ik mis het niet maar ik heb dan ook een fijne moeder en zusje en is mijn thuissituatie nu erg goed. Ik denk dat dat wel meespeelt.
Als je selectief bent en daardoor de mensen overhoud waar je op kunt bouwen en waarmee je kunt huilen en lachen, heb je dat niet zo nodig.
Tenminste dat is hoe ik het ervaar maar dat is voor iedereen zo anders. Daarom denk ik ook niet dat er een eenduidig antwoord is te geven op de vraag van ts.
Ik hoop alleen wel dat ze voor haar de juiste keuzes maakt en daarmee verder kan.

Ik ben een zeer positief en gelukkig persoon en ik vind zelf dat ik dat door bepaalde keuzes heb bereikt. Ook al was dat soms lastig en heb ik geen persoonlijkheidsstoornis zoals hier wel wordt beschreven.
Wat mij op mijn vraag brengt, krijg je daarvoor hulp? Of op wat voor een manier beïnvloed het (een deel) van je leven en je omgeving?
Dit bedoel ik niet naar maar kan misschien meespelen met waarom mensen je niet willen/kunnen begrijpen?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-10-15 09:12

Re: Een leven zonder .....

Geplaatst door de TopicStarter : 20-10-15 09:12

Ik krijg wel hulp ja, ik heb therapie,en dat is voor mij heel goed.
ik word er ook sterker door

Nomineer dit bericht ×