Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-10-15 15:49

Twijfelmoeder: wel of geen kinderen?

Geplaatst door de TopicStarter : 12-10-15 15:49

Twijfelen of je wel of geen kinderen wil, het schijnt een taboe te zijn. Afgelopen weekend werd er in de krant een heel artikel gewijd aan dit onderwerp, waaronder een interview met een vrouw die er een website over heeft opgezet: twijfelmoeder.nl.

Om eerlijk te zijn merk ik niet zoveel van dat taboe, maar ik ben dan ook nog in de leeftijd dat het nog niet perse van je verwacht wordt dat je kinderen krijgt. Ik heb altijd geroepen dat ik geen kinderen wil, maar inmiddels is het iets waar ik regelmatig over nadenk, zeker nu de eerste baby's in de vriendenkring zijn geboren. Er is alleen 1 probleem waar ik tegenaan loop: ik weet niet wat ik wil. Lekker belangrijk, zou je zeggen, je bent pas 26, maar voor mij ligt dat net een beetje anders.
Mijn man is 13 jaar ouder dan ik en loopt dus tegen de 40. In principe nog jong genoeg, maar ik zou er toch lastig vinden als hij (bij wijze van spreken) pas op zijn 50e vader zou worden. Hem interesseert het niet, maar het lijkt me toch vervelend als mensen zich gaat afvragen of het nou papa of opa is die met de kinderwagen loopt

Even terug naar mijn twijfels. Natuurlijk is het niet zo raar dat ik op mijn 26e nog niet sta te springen om mijn leven om te gooien (wat uiteraard gaat gebeuren als je een kind krijgt). Ik heb dus nog geen rammelende eierstokken, maar er speelt meer. Zo heb ik bijvoorbeeld een lichaam wat vaak niet mee wil werken. Ik heb o.a. een bijzonder slechte weerstand, krijg altijd alles in meervoud (bijv. 2x waterpokken, 2x krentenbaard, enz.) en heb last van huid- en rugklachten. Als ik het daar met mijn moeder over heb zegt ze vaak 'oh, dat had ik vroeger ook'. Er zitten dus een aantal dingen tussen die mogelijk erfelijk zijn. Daarnaast is er in mijn familie veel sprake van psychische klachten, waaronder depressies met zelfmoord tot gevolg. Ikzelf ben ook niet vrij van psychische klachten, alhoewel daar op dit moment goed mee te leven is.
In de familie van mijn man komen o.a. hartafwijkingen voor, waar zijn broer op jonge leeftijd aan overleden is.

Wat is dus lastig vind is of ik het risico wil lopen (een deel van) die problemen door te geven aan een kind. Ik weet zelf hoe vervelend het is om ergens 'last' van te hebben, wil ik dat een kind wel aandoen? Wil ik zo egoïstisch zijn, met als mogelijk gevolg dat mijn kind een minder leuk leven krijgt?

Verder zijn er natuurlijk nog de 'normale' redenen om te twijfelen aan het krijgen van kinderen: ik hou van reizen, heb 3 paarden die veel tijd en geld kosten, we hebben net een huis gekocht, er zijn al genoeg mensen op de wereld, enz. enz. enz.

Er zijn vast meer mensen op bokt die in mijn positie zitten of hebben gezeten. Wat zijn jullie redenen om te twijfelen aan het krijgen van kinderen? En als je uiteindelijk gekozen hebt: waarom heb je gekozen om er wel/niet voor te gaan?

**Geplaatst**: 12-10-15 16:00

Re: Twijfelmoeder: wel of geen kinderen?

Geplaatst: 12-10-15 16:00

Ik! En ik heb besloten te wachten tot ik het zeker weet. En ben ik dan inmiddels te oud voor kinderen, dan moet ik mij er in berusten. Ik ben nu 27 en heb er absoluut nog geen zin in. Twijfel altijd over vanalles, dus zeker ook over dit soort dingen.

Verstandig dat je in eventuele keuze's ook erfelijke ongemakken laat meespelen, dat kun je maar van weinig mensen zeggen. Kinderen krijgen blijft iets egoïstisch, vind ik.

Mijn tip: lekker wachten en als je het wilt dan schijn je het te merken

**Geplaatst**: 12-10-15 16:01

Geplaatst: 12-10-15 16:01

het klinkt mischien heel simpel, maar er komt OF een moment dat al je bezwaren niks meer voor lijken te stellen, OF al je bezwaren zullen je altijd tegen houden.

Ik wou eerst geen kinderen..(teveel gedoe, ik hou niet van kinderen, ben ik wel een goede moeder, is het niet teveel verantwoordelijkheid) enz enz...tot dat gevoel ineens omsloeg. Vervolgens wou ik geen tweede kindje want ik zag allemaal pracktische beren op de weg (financiele haalbaarheid, tijd, opgeven van hobby, aandacht voor de oudste, ruimte)...en ook dat veranderde ineens.

Dus ik denk, niet druk over maken...laat het op zn beloop

**Geplaatst**: 12-10-15 16:03

Re: Twijfelmoeder: wel of geen kinderen?

Geplaatst: 12-10-15 16:03

Ja hoor, ik ben er ook 1.
In dit topic MarliesV @ [MWS] Op latere leeftijd zwanger worden; de risico's
Op pagina 2 vind je mijn reactie, beetje teveel om dat nog een keer hier neer te zetten.

In dat topic vind je ook veel meningen en ervaringen over twijfelaars en van twijfelaars

**Geplaatst**: 12-10-15 16:09

Geplaatst: 12-10-15 16:09

Denk dat ik hier wel even kan reageren...

Ik ben hartpatiënt (50% kans op doorgeven) heb dit van mijn vader. Heb baarmoederhalskanker gehad en ben zelf 31 en partner van 39.

Dus pas een beetje in je plaatje.

En ik ben nu 4 maanden moeder...

Vond het ook een hele moeilijke keuze, maar ik heb geen last van mijn hartafwijking op wat onderzoeken na. Mijn vader is 58 en leeft nog (zijn vader wel met 40 overleden maar andere tijden).

In je jeugd krijg je sowieso geen klachten of problemen dus ik laat mijn kindje nu niet onderzoeken maar laat hem zelf de keuze als hij 18 is. Want als je het niet weet kan je bijv wat makkelijker hypotheek en uitvaartverzekering afsluiten.

Wil je meer weten over mijn keuze, vraag maar raak.

**Geplaatst**: 12-10-15 16:10

Geplaatst: 12-10-15 16:10

o hier ook hoor! Altijd geroepen geen kinderen al van kleins af aan. Toen vrienden om ons heen kleintjes gingen krijgen wel een tijd over zitten denken. Is het normaal dat ik geen behoefte er aan heb... Ik hou veel van reizen ( wil nog zoveel van de wereld zien) , heb 2 paarden.. Heb een fulltime baan... past niet in ons (financiële) plaatje als we ook onze hobby willen blijven beoefenen.

Heb geen rammelde eierstokken

Als ik vriendinnen moet geloven , als je die hebt dan denk je nerens ander meer aan dan aan kinderen.

Manlief denkt er hetzelfde over (gelukkig).

Wordt wel helemaal gek van mensen die keer op keer op keer zeuren bij elke verjaardag/etentje enz. wanneer komen de kinderen , ben je al zwanger... Dit jaar zeker meer dan 100 keer die vraag gehad.

Wellicht komen die rammelende eierstokken ooit. Of toch niet, heb besloten er niet meer zo hard over na te denken. Helemaal met die overvolle wereld , die helemaal verrot gemaakt wordt.

Laatst bijgewerkt door Donatello86 op 12-10-15 16:12, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 12-10-15 16:11

Geplaatst: 12-10-15 16:11

Er zijn idd al een heel aantal topics over dit onderwerp te vinden. Ik zit er zelf ook in één.
Wij hebben besloten om niet voor kinderen te gaan. We zitten eindelijk zowel qua gezondheid als andere dingen in rustig vaarwater en ik wil mijn vrijheid en bijkomstigheden niet opgeven voor een kinderwens. Daarnaast geeft mijn lichaam duidelijk aan er niet klaar voor te zijn en heb ik voor mijn gevoel ook niet het geduld om met een huilend kind etc om te gaan. Mijn vriend denkt er net zo over.

**Geplaatst**: 12-10-15 16:15

Geplaatst: 12-10-15 16:15

Ja, ik ben er ook zo eentje, inmiddels bijna 31 dus ik krijg bijna wekelijks dé vraag....bijzonder irritant.

En ik ben ook op een punt dat je het eigenlijk niet meer écht op zijn beloop kan laten. Soms wou ik dat ik rammelende eierstokken had *zucht*.

**Geplaatst**: 12-10-15 16:40

Geplaatst: 12-10-15 16:40

Hier ook een twijfelaar..

Altijd geroepen GEEN KINDEREN, ook toen ik nog zelf een kind was, en sinds een half jaar twijfel ik.. :')

De twijfel komt vooral (denk ik) omdat ik al een aantal jaar een relatie heb en zijn gangetje gaat, huisje-boompje-beestje, veel last minute uitjes en leuke dingen maar soms lijkt het toch alsof er wat mist, of ben ik gewoon bang dat al die leuke dingen op lange termijn saai worden, ik weet het niet...

Mijn omgeving is ook dubbel, de jonge moeders zeggen ah gewoon doen, is zoooo leuk, en verder hoor ik steeds meer van oudere vrouwen met volwassen kinderen dat als ze het opnieuw mochten doen juist niet voor kinderen hadden gekozen..

Mijn vriend twijfelde eerst ook maar weet nu zeker dat hij het echt niet wil..
Zeker na de verhalen van zijn mannelijke vrienden/collega's, de meeste van zijn leeftijd hebben al 1 of meerdere kinderen en veel hebben echt spijt, vooral geen vrije tijd meer en álles draait om de kinderen, de meeste werken ook alleen maar om alles te kunnen betalen of gewoon puur om weg te zijn van thuis, heel erg maar is echt zo want heb het zelf ook vaak gehoord van vrienden die hier over de vloer komen

Onder vrouwen is het denk ik een soort taboe, want ik hoor nooit soortgelijke verhalen, alleen maar rozengeur en maneschijn.

Als ik dat allemaal hoor dan wordt mijn twijfel dus nog groter, pff lastig als je geen rammelende eierstokken hebt, want als je die wel hebt is de keuze veel makkelijke denk ik..

**Geplaatst**: 12-10-15 17:27

Geplaatst: 12-10-15 17:27

Ik twijfelde nooit, ik heb altijd kinderen gewild en ik krijg ook echt wel klapperende eierstokken inmiddels bij het zien van baby's, maar... wat word ik moe van al die ouders van die kindjes. Echt als ik ook zo word... nee dan liever geen kinderen. Nooit gedacht dat ik dat zou zeggen maar na het zoveelste appje/fb bericht/gesprek wat alleen maar meer over die koters kan gaan ben ik er echt even klaar mee..

En dan ook die vraag die telkens komt: en wanneer gaan jullie beginnen?? Dan krijg ik echt de neiging om te roepen als je dat nog 1x vraagt dan begin ik er nooit aan :')

gelukkig zei mijn moeder van de week dat ze echt nog geen zin had om oma te worden dus dat scheelt :))

**Geplaatst**: 12-10-15 17:34

Re: Twijfelmoeder: wel of geen kinderen?

Geplaatst: 12-10-15 17:34

Ja ik, waar ik altijd heb geroepen dat ik voor mijn 25ste minstens mijn eerste kind wilde hebben, ben ik daar nu eigenlijk vanaf. Mijn volgende punt was, ik ben voor mijn 30ste klaar met kinderen krijgen want daarna hoef ik ze niet meer, te oud. Daar sta ik nog steeds achter. Heb ik ze dan nog niet, hoef ik ze ook niet meer.

Waarom ik twijfel? Momenteel is het financieel nog niet haalbaar, mijn vriend en ik wonen in een huurhuis, hebben beide wel een vaste baan, maar ook een hoop huisdieren. Die maandelijks ongeveer evenveel kosten als een (klein) kind. Wij hebben besloten dat geen van deze dieren moet wijken voor kinderen, kan het niet en en, dan maar geen kinderen. Dan nemen we wel nog een puppy, want mij maak je net zo blij met vijf honden als met vijf kinderen.

Daarbij weet ik niet of ik wel kinderen in de huidige maatschappij wil zetten, als ik zie wat kinderen van vriendinnen allemaal al moeten leren in groep 2 & 3.... ze mogen niet eens meer kind zijn en gewoon simpel kleuren. Om maar te zwijgen over de jongere kinderen van familieleden die net op het middelbaar zitten. Kinderen kosten ontiegelijk veel geld, en ik weet niet of ik dat ervoor over heb.

Dus ja, ik twijfel ook.

**Geplaatst**: 12-10-15 17:44

Geplaatst: 12-10-15 17:44

Voor alles geld; bij twijfel niet doen.
Ik denk toch dat dat ook voor kinderen geld, als het eenmaal zover is kun je niet terug en kinderen vragen echt veel tijd, geld en energie, zelfs als je makkelijke exemplaren hebt. En kinderen geven ook veel vervelende klusjes, poep, plas, kots, onverwachte verrassingen (kijk mama tekening op de muur en op mezelf) die lang niet altijd leuk zijn.
Maar aan de andere kant, denk ik dat een kind echt iets is wat je 'van jezelf' moet hebben om ze echt leuk te vinden.

**Geplaatst**: 12-10-15 17:52

Geplaatst: 12-10-15 17:52

Ikke..... En ik twijfelde niet echt.
Vind kinderen maar lastig en niet leuk.
Ik wilde ze niet.

En toen kreeg ik een partner met kinderwens dus moest ik nadenken

Opeens nam de natuur de beslissing voor me en daar heb ik me bij neer gelegd.

Inmiddels 32 weken zwanger leeftijd 38 bijna 39 ....... Kleine is welkom maar kinderen opzicht lijkt me nog steeds niks.........

**Geplaatst**: 12-10-15 18:02

Re: Twijfelmoeder: wel of geen kinderen?

Geplaatst: 12-10-15 18:02

Toen ik 18 was wist ik zeker dat ik kinderen wilde. Langzaamaan is dat verschoven naar, ik wil echt geen kinderen. Toen ik 33 was heb ik me laten steriliseren. Nooit spijt van gehad en ben nu 43.

**Geplaatst**: 12-10-15 18:05

Geplaatst: 12-10-15 18:05

tita schreef:
Ikke..... En ik twijfelde niet echt.
Vind kinderen maar lastig en niet leuk.
Ik wilde ze niet.

En toen kreeg ik een partner met kinderwens dus moest ik nadenken

Opeens nam de natuur de beslissing voor me en daar heb ik me bij neer gelegd.

Inmiddels 32 weken zwanger leeftijd 38 bijna 39 ....... Kleine is welkom maar kinderen opzicht lijkt me nog steeds niks.........

Hier ongeveer hetzelfde verhaal. Ik hoefde nooit zo nodig. En toen besloot moeder natuur dat ik best zwanger kon worden, door de anticonceptie heen >;)

En na de initiële schrik geen seconde meer getwijfeld, deze hoort bij ons. Dwars door alle zwangerschapsellende heen. Daar zorgen die hormonen goed voor :')

Ik zit nu op 18 weken. En hoewel ik nog steeds weinig heb met babies en kinderen, ben ik wel heel nieuwsgierig naar ons eigen kindje.

**Geplaatst**: 12-10-15 18:08

Geplaatst: 12-10-15 18:08

Er zijn een heleboel goede redenen om kinderen te nemen en net zoveel om ze niet te nemen. De vraag is dus alleen of je ze wilt of niet. Wil je kinderen, dan schuif je al die bezwaren zo opzij.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-10-15 18:10

Geplaatst door de TopicStarter : 12-10-15 18:10

Gelukkig dat ik niet de enige ben! Had ook niet anders verwacht trouwens

Wat andere topics betreft: wel gezocht, niet zo specifiek gevonden. Linkjes zijn welkom!

Wat mijn eigen gevoel betreft: ik zou het heel graag op zijn beloop laten. Verstandelijk weet ik heel goed dat er ongetwijfeld een besluit komt (al dan niet bewust genomen), maar mede door de leeftijd van mijn man is dat toch lastig. Als ik dan het topic globaal een beetje lees wat Marlies aanhaalt dan komen daar ook nog de risico's van een zwangerschap op 'latere leeftijd' nog bij. Waar vrouwen op een gegeven moment niet meer vruchtbaar zijn duurt dat bij mannen langer, maar ook ouder vader worden kan problemen opleveren bij het kind.

@friesam: Dat is pittig, hartpatiënt en kanker gehad! Jij hebt dus ook heel goed de risico's afgewogen zo te horen. Had je een grote kinderwens?

@Donatello: Pff ja, dat lijkt me heel vervelend, als er constant naar gevraagd wordt. Wat zeg je dan tegen die mensen?
Mee eens hoor, er zijn nu al zo verschrikkelijk veel mensen op de wereld.. Ik vraag me ook geregeld af of ik er dan nog wel 1 of meerdere bij wil zetten.

@Cayenne: Fijn dat je met je vriend op dezelfde golflengte zit wat kinderen betreft. Luisteren naar je lichaam is heel belangrijk, dat merk ik hier ook regelmatig.

@Yucca: Haha ja, ik ook. Dat zou het zoveel makkelijker maken

@ApWi: Het lijkt inderdaad wel of het bij jonge moeders alleen maar rozengeur en maneschijn is, terwijl dat natuurlijk helemaal niet zo is. Ik kan me inderdaad wel vinden in wat jij zegt: mis ik niet iets? Wel lastig als je vriend zo stellig is, kun je daar wel met hem over praten?

@Eleionomae: Haha, nou inderdaad, verschrikkelijk :')

Daar dacht ik van de week nog over: we waren 's avonds tot laat bij vrienden (met kind) geweest. Het gesprek ging idd veel over de kleine en toen we naar huis gingen had ik echt het gevoel dat hun leven alleen nog maar om het kind draait. Je kan ook niet zomaar meer op pad of zoals wij 's avonds even ergens langs gaan zonder van alles te moeten regelen.

@Kim: Hier ook veel huisdieren waar we erg blij mee zijn en nu gaat alle liefde (en geld) dan ook daar naartoe.

@annelies: Bij twijfel niet doen is idd waar, maar ik denk ook dat het in dit geval niet zo zwart-wit is. Ik vind bijvoorbeeld het kindje van mijn beste vriendin geweldig, kots, poep enz. maakt me dan ook niet zoveel uit. Maar hoe het zou zijn met een kind van mezelf kan ik me gewoon echt niet voorstellen en dat maakt het natuurlijk wel heel moeilijk om bepaalde twijfels dan weg te nemen.

@tita: Pfoe, dat is dan ook wel even schrikken, of niet? Kijk je er nu wel naar uit?

@Cookies: Dat is dan idd wel een hele definitieve beslissing. Fijn dat je geen spijt hebt gehad!

@Kaka: Wow, jij dus ook onverwachts zwanger. Gelukkig twijfel je nu niet meer. Misschien is dat idd wel wat een zwangerschap dan met je doet

@Nynke: Tja en dat is dus de vraag, dat weet ik namelijk niet.. Soms denk ik van wel en soms ook heel hard van niet. Maar ik weet wel dat het voor mij waarschijnlijk een rationele beslissing wordt als die eierstokken niet gaan rammelen.

**Geplaatst**: 12-10-15 18:11

Geplaatst: 12-10-15 18:11

Ik wist al dat ik geen kinderen wilde toen ik 10 jaar was. En dat is nooit veranderd gelukkig. Ben daar altijd heel stellig in geweest, dus ook geen gezeur van de buitenwereld wanneer ze komen. Mijn man vond het prima om dan maar geen kinderen te krijgen, en nu is hij er volgens mij nog gelukkiger mee dan ik. We zijn inmiddels bijna 50, genieten elke dag van het leven en van elkaar. Het is altijd gezellig. Ik heb veel tijd voor mijn paard, mijn werk, en nog andere hobby's en mijn man ook. Als ik dan om me heen kijk bij onze vrienden (meesten zijn 10 jaar jonger en zitten midden in de kleintjes), die altijd van alles af moeten zeggen, burnouts hebben en amper tijd voor elkaar dan ben ik echt dolblij dat het bij ons zo gelopen is.
Maar dat is makkelijk praten als je zo stellig bent, het wordt een stuk moeilijker als je twijfelt, of zelf toch de drang krijgt om moeder te worden, of een partner hebt die wel perse wil.

**Geplaatst**: 12-10-15 18:25

Geplaatst: 12-10-15 18:25

Ik ben er nog lang niet mee bezig (ben 15) maar mijn moeder heeft mij wel eens aan het denken gezet. Kinderen vind ik heel leuk maar ben zelf extreem vroeg geboren door een stofje wat mijn moeder miste (26 weken, paar keer op sterven gelegen en het is erfelijk) waardoor ik niet weet of ik in de toekomst voor een groot risico wil staan of mijn kindje het gaat halen.
Ga dit jaar 2 weken stage lopen op een basisschool dus ben benieuwd

**Geplaatst**: 12-10-15 18:30

Re: Twijfelmoeder: wel of geen kinderen?

Geplaatst: 12-10-15 18:30

Ts

Ik ga het natuurlijk heuuul anders doen dan de rest en ik wil geen moederkloek worden >;)

roep ik nu
Maar paarden blijven en ik durf met deze kerel wel aan samen een kleintje.

Hij levert net zoveel in als ik en waars meer.......

Kijk ik er naar uit?????
Ik ben nieuwsgierig naar de kleine maar ook zo bang.

Hoe gaan wij het redden als stel zijnde pffffff

**Geplaatst**: 12-10-15 18:57

Geplaatst: 12-10-15 18:57

Ik had de openingspost zelf kunnen schrijven...
Ben 29, vriend is 13 jaar ouder. Voor hem hoeft het niet meer, ik zou het met hem misschien wel aandurven. Maar ik heb altijd geroepen dat ik geen kinderen wilde. Dus waarom zou ik nu opeens van mening veranderen?
Ik denk nog steeds voor 95% zeker te weten dat ik geen kinderen wil (mede vanwege erfelijke ziekte), maar ergens ben ik bang iets ontzettend moois te gaan missen. Gelukkig kan ik me straks ontfermen over alle kindjes in mn omgeving, wat op zich ook wel genoeg is denk ik...
Maar die twijfel van de laatste tijd is nogal... Vervelend

**Geplaatst**: 12-10-15 19:52

Geplaatst: 12-10-15 19:52

Ik zat (zit) in vrijwel exact dezelfde situatie.

Kijk, ik ben heel eerlijk: als je geen kinderen hebt en geen rammelende eierstokken, dan zul je geen gemis ervaren zolang je geen kind hebt. Je leven kun je ook heel plezierig maken zonder kind. Plezierig, maar ook egoistisch (gefocust alleen op jezelf) en je laat hoogstwaarschijnlijk niets achter.
Zodra je evengoed een kind krijgt is het de liefde van je leven en kun je je niet voorstellen dat je dit ooit misschien niet wilde. Dat je ooit twijfelde of je dit perfecte deel van jou wel in je armen wilde sluiten. En je leven krijgt een extra dimensie die je van zelangzalzeleven nooit had kunnen zien voordat je kind geboren werd. Je word deel van een 'iets' dat zo vele malen groter is dan jezelf... Vaak wel een stuk minder egoistisch plezierig, dat wel.

En dan de psychische problemen en hartziekten: tja. Er zijn denk ik vrij weinig mensen die met niets erfelijk belast zijn. En je kan ook onder een trein komen. Dan lig je daar met je schone genen.
Je kind kan zuurstof tekort krijgen tijdens de bevalling en compleet gehandicapt ter wereld komen, ONDANKS schone genen.

Ik denk dat de belangrijkste vraag is of je je DNA graag rond hebt huppelen wanneer jij er zelf niet meer bent. Zo ja: neem kinderen. Zo nee: neem ze niet. De rest komt wel goed

Laatst bijgewerkt door Grapjasjes12 op 12-10-15 19:54, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 12-10-15 19:53

Geplaatst: 12-10-15 19:53

Kaka schreef:
tita schreef:
Ikke..... En ik twijfelde niet echt.
Vind kinderen maar lastig en niet leuk.
Ik wilde ze niet.

En toen kreeg ik een partner met kinderwens dus moest ik nadenken

Opeens nam de natuur de beslissing voor me en daar heb ik me bij neer gelegd.

Inmiddels 32 weken zwanger leeftijd 38 bijna 39 ....... Kleine is welkom maar kinderen opzicht lijkt me nog steeds niks.........

Hier ongeveer hetzelfde verhaal. Ik hoefde nooit zo nodig. En toen besloot moeder natuur dat ik best zwanger kon worden, door de anticonceptie heen En na de initiële schrik geen seconde meer getwijfeld, deze hoort bij ons. Dwars door alle zwangerschapsellende heen. Daar zorgen die hormonen goed voor Ik zit nu op 18 weken. En hoewel ik nog steeds weinig heb met babies en kinderen, ben ik wel heel nieuwsgierig naar ons eigen kindje.

Zo was het bij mij ook. Ik riep altijd om het hardst dat ik ze niet wilde.
Maar eenmaal zwanger wist ik ook meteen dat het 'van ons was' en dat voelt toch anders. Ik ben gek op mijn kinderen maar van een ander hoeft nog steeds niet zo nodig. Door eigen kinderen leer je er wel beter mee omgaan, dus dat scheelt wel, maar ik ben niet zo'n moeder die voor de lol hele dagen zit op te passen.
En al die moederblabla is ook niet echt aan mij besteed trouwens, maar ik heb daar nog geen oplossing voor gevonden, je ontkomt er echt niet aan. -O-

**Geplaatst**: 12-10-15 19:56

Geplaatst: 12-10-15 19:56

Simone0308 schreef:
@annelies: Bij twijfel niet doen is idd waar, maar ik denk ook dat het in dit geval niet zo zwart-wit is. Ik vind bijvoorbeeld het kindje van mijn beste vriendin geweldig, kots, poep enz. maakt me dan ook niet zoveel uit. Maar hoe het zou zijn met een kind van mezelf kan ik me gewoon echt niet voorstellen en dat maakt het natuurlijk wel heel moeilijk om bepaalde twijfels dan weg te nemen.

Alleen een kind van een ander (en huisdieren, hond, paard) daar kun je bij weglopen als het te gek wordt. Maar je eigen kind moet je verzorgen, ookal kotst die voor de 3e keer in een nacht zijn hele slaapkamer onder. Ik ben ook nergens vies van hoor maar er zijn toch ook wel grenzen.
Zo weet ik inmiddels dat een hoogslaper en een kotsend kind geen goede combinatie zijn -O-

**Geplaatst**: 12-10-15 19:58

Geplaatst: 12-10-15 19:58

phormicola schreef:
Ik zat (zit) in vrijwel exact dezelfde situatie.

Kijk, ik ben heel eerlijk: als je geen kinderen hebt en geen rammelende eierstokken, dan zul je geen gemis ervaren zolang je geen kind hebt. Je leven kun je ook heel plezierig maken zonder kind. Plezierig, maar ook egoistisch (gefocust alleen op jezelf) en je laat hoogstwaarschijnlijk niets achter.
Zodra je evengoed een kind krijgt is het de liefde van je leven en kun je je niet voorstellen dat je dit ooit misschien niet wilde. Dat je ooit twijfelde of je dit perfecte deel van jou wel in je armen wilde sluiten. En je leven krijgt een extra dimensie die je van zelangzalzeleven nooit had kunnen zien voordat je kind geboren werd. Je word deel van een 'iets' dat zo vele malen groter is dan jezelf... Vaak wel een stuk minder egoistisch plezierig, dat wel.

Ik vond dat vooral 'eng', je maakt je ineens zorgen om een kleintje, wat daar allemaal wel niet mee kan gebeuren, terwijl je voorheen eigenlijk zorgeloos was.

Nomineer dit bericht ×