Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-10-15 14:53

Je leven weer op de rit krijgen

Geplaatst door de TopicStarter : 08-10-15 14:53

Dit is een goedgekeurd schaduwaccount.

Lieve bokkers,

Ik open dit topic om mijn hart te kunnen luchten, en eventueel adviezen te krijgen.

Mijn ellende begon toen mijn moeder een aantal jaar geleden overleed. Ze was lang ziek, maar alsnog was het onverwachts voor mij. Ik was nog erg jong, (10-15) en hoe volwassen je ook denkt te zijn, eigenlijk besef je alles pas later. Ik weet nog heel goed dat ik het zo erg vond dat ze niet mee naar paardrijden kon in haar laatste levensweken. Achteraf lijkt zo iets zo onbelangrijk, en voel ik me ronduit egoistisch.

Mijn moeder was degene die alles draaiende hield in het gezin. Zoals in zoveel gezinnen deed zij het huishouden, koken, etc. Toen zij overleed viel eigenlijk het hele gezin uit elkaar. De dag dat ze overleed moest ik forceren om te huilen, omdat ik bang was dat mensen dachten dat ik het niet erg vond. Ik vond het vreselijk, maar besefte het gewoon nog niet. Pas nu, jaren later, voel ik steeds meer wat ik mis zonder moeder. Ze was er niet toen ik slaagde voor mijn schooldiploma, en ga zo maar door.

Vlak voor dat mijn moeder overleed, is er iets met mij gebeurd. Ik had een jongen ontmoet, of eigenlijk een jongeman. Hij had interesse in mij. Ik voelde me bijzonder. Normaal hadden jongens alleen maar aandacht voor mijn vriendinnen. Nu was ik degene die aandacht kreeg. Hij heeft misbruik gemaakt van mijn naïviteit. Hij heeft in één keer de rest van mijn jeugd weggerukt. Zo voelde het. Zo voelt het nog steeds. Vanaf dat moment kon ik geen kind meer zijn. 'S nachts kwam ik thuis. Uren heb ik onder de douche gestaan. Proberen dit gevoel van me af te wassen. Dat vieze, gebruikte gevoel. Maar wat ik ook deed, dit gevoel ging niet weg.

Ik schreef toen der tijd graag verhalen. Ik durfde niets te zeggen over wat er met me was gebeurd, dus schreef ik het op. Mijn moeder vond mijn dagboek en is er op deze manier achter gekomen. We moesten allebei heel veel huilen, maar waren wel vastberaden om hulp te gaan zoeken. We zouden dit samen doen. We zouden hier samen uit komen.
Ik ben bij een psycholoog begonnen, maar kort daarna verslechterde de situatie van mijn moeder enorm en overleed ze. Ik stond er compleet alleen voor. Althans, zo voelde het. Ik ben gestopt bij die psycholoog. Eerst rust in mijn hoofd, dacht ik..
Op school praatte ik nog wel met een maatschappelijk werkster. Ik had met haar al lange tijd gesprekken, ook tijdens dat mijn moeder ziek was. Toen ik haar met horten en stoten heb verteld wat er was gebeurd, zei ze dat ik waarschijnlijk in de war was omdat er zoveel tegelijk gebeurde in mijn leven. Het is gewoon allemaal even heel veel. Ze geloofde me niet. Ze geloofde niet dat ik verkracht was.
Ik heb me in deze periode echt heel alleen gevoeld. Heel zwak, dat is ook echt de periode geweest dat ik het wilde opgeven. Mijn vriendinnen lieten me in de steek (je weet wel hoe het gaat, middelbare school, nieuwe mensen) en ik voelde me meer alleen dan ooit. Hoe kwam ik ooit nog uit dit dal?

Mijn vader is geen goede vader. Hij doet op sommige dagen echt zijn best, maar voor mij lukt het gewoon niet meer. Ik kan niet door zijn fouten heen kijken, door alle ruzies die we hebben gehad.
Hij drinkt erg veel alcohol. Een fles wijn, bier en/of rum op één avond is geen uitzondering. Er is werkelijk geen dag dat hij helemaal niets drinkt. Ik vind het heel jammer dat hij dit blijkbaar echt nodig heeft. Hij zit nog veel meer midden in de verwerking dan ik. En ik ben bang dat hij hier lang in zal blijven hangen. Vaak heb ik hem geadviseerd om ook naar een psycholoog te gaan. Maar dan moest ik mijn kop houden, was ik gek en moest ik zelf maar gaan. Ik ga en wil hem niet dwingen. Het is zijn leven en ik moet steeds meer hem loslaten, omdat ik weet dat hij waarschijnlijk nooit meer zal veranderen. Het is echt een hele moeilijke man om mee om te gaan, en hij verpest erg vaak de thuissituatie om kleine dingen. Als er iets kapot of kwijt is bijvoorbeeld.

Ik voel me niet prettig thuis, voornamelijk door hem. Het liefst zou ik vandaag nog uit huis gaan maar dat is financieel echt niet haalbaar voor mij. Soms voel ik me zelfs onveilig thuis. Dat is de laatste jaren wel verminderd omdat ik het "gewoon" begin te vinden. Mijn vader kijkt regelmatig naar porno van hele jonge meiden. Van mijn leeftijd. Dit heeft hij altijd gedaan en ik voel me er tamelijk ongemakkelijk bij. Of is het wel normaal? Ik weet het echt niet. Wat me bij is gebleven is dat hij vroeger, lang geleden foto's van mij wilde maken. Naakt. Maar dan wel bedekt. Ik had een hele mand vol met knuffels waar ik zelf inpaste, en dat wilde hi op deze manier "artistiek" op de foto zetten. Ik meen het dat ik niet meer weet wat op de grens ligt en wat niet. Wat ik wel weet is dat ik het liefst onafhankelijk zou worden. En niet meer achterom kijken. Eindelijk een eigen leven beginnen, voor mezelf gaan leven en niet meer voor anderen.

Mijn vader heeft inmiddels een nieuwe vriendin. Ik zal er niet inhoudelijk op in gaan omdat ik denk dat het te kenmerkend is. Waar het op neer komt is dat hij liever dure dingen doet/koopt met/voor haar dan dat hij bijvoorbeeld goed eten voor ons heeft of scholing.
Het ene moment gaat het financieel heel erg goed. Dan helpt hij echt en is hij redelijk. Het andere moment krijg ik de schuld van alles wat mis gaat, vooral de financiele kant. Ik wil zo graag dat hij die goede kant altijd heeft. Hij kan het echt wel, maar ik ben te moe om er energie in te steken. We hebben al zo veel gesprekken gehad, met beloftes om dit te verbeteren. Dan ging het een tijdje goed en daarna barstte de bom weer een keer en waren we weer terug bij af.

Inmiddels heb ik weer een afspraak gehad bij een psycholoog. Een aardige, begripvolle vrouw. We hebben het nu voornamelijk over mijn thuissituatie. Ik durf niet te vertellen wat er met me is gebeurd. Dus als iemand daar tips voor heeft, heel graag... Ik wil eigenlijk juist hulp daarmee. Omdat ik het heel erg wegstop. Maar ik weet dus absoluut niet hoe ik dit moet zeggen, zonder "zielig" over te komen, maar ook niet doen alsof het me niet veel uitmaakt. Want zo kom ik snel over ben ik bang.

Ik heb gelukkig een hele lieve vriend. Hij heeft me ontzettend geholpen. Het eerste jaar was het wel eens moeilijk op sexueel gebied, ik had gewoon onwijs veel spanning en zenuwen. Ik kon me voordat ik hem had ontmoet niet voorstellen dat seks ook fijn kon zijn. Hij heeft een heel groot deel vertrouwen wat ik kwijt was in mannen, teruggegeven. Hij steunt me enorm. Wel heeft hij vooral wraakgevoelens naar de desbetreffende persoon. Ik vind het fijn dat hij zo beschermend is, maar ik wil hem absoluut niet kwijt. En als ze elkaar ooit tegen het lijf zouden lopen, weet ik echt niet hoe dit zou aflopen.

Waarom ik nooit aangifte heb gedaan is onder andere omdat ik hier samen met mijn moeder en de toenmalige psycholoog naar toe zou werken, en dit er dus op deze manier nooit van gekomen is. Ook vrees ik echt voor mijn leven als ik aangifte zou doen. Mijn leven is me inmiddels gelukkig meer waard. Het kan ook niet meer bewezen worden, dus stel dát hij al veroordeeld zou worden, krijg je zo'n zielig strafje wat voor mij nu geen verschil meer maakt.. Ik ben er nog, ik leef nog, en ik kan weer gaan genieten, ook al is die weg best lang.

Waar ik heel veel steun uit haal zijn dieren, natuur, de toekomst. Ik vind het echt heel fijn en leuk om na te denken over wat ik ga doen zodra ik uit huis ben. Ik ben druk bezig met sparen, ik zoek een baantje (maar dat gaat al de goede kant op) en daar haal ik echt steun uit. Volgend jaar ga ik de opleiding doen die ik ontzettend graag wil doen. Eindelijk uit huis en studeren. Dat is echt heel fijn voor mij.

Ik hoop dat ik alles heb verteld wat ik wilde zeggen, of in ieder geval in grote lijnen. Misschien dat jij of iemand die je kent in een soort gelijke situatie zit, en je me kunt adviseren of tips geven. Ik weet dat ik hier niet alleen in sta, ook al voelt het vaak wel zo.

Heel erg bedankt voor het lezen.

**Geplaatst**: 08-10-15 15:38

Re: Je leven weer op de rit krijgen

Geplaatst: 08-10-15 15:38

Ts dat is een heftig verhaal.
Volgens mij heb je nog heel veel onverwerkt verdriet en boosheid in je zitten.
Ik denk dat praten met een professional je wel kan helpen om de dingen beter op een rijtje te krijgen.

Heel veel sterkte.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-10-15 16:34

Geplaatst door de TopicStarter : 08-10-15 16:34

luuntje schreef:
Ts dat is een heftig verhaal.
Volgens mij heb je nog heel veel onverwerkt verdriet en boosheid in je zitten.
Ik denk dat praten met een professional je wel kan helpen om de dingen beter op een rijtje te krijgen.

Heel veel sterkte.

Dank je wel luuntje. Zo voelt het inderdaad ook. Ik heb de komende tijd in ieder geval 6 afspraken ingepland, daarna even kijken hoe het gaat...

**Geplaatst**: 08-10-15 17:14

Re: Je leven weer op de rit krijgen

Geplaatst: 08-10-15 17:14

Wat een verhaal ts.

Wat ik je mee wil geven, praat over het feit dat je het moeilijk vind om het erover te hebben. Je kunt dan met de therapeut afspraken maken voor als je het moeilijk krijgt, dat je dat ook aan kunt geven. Maak het bespreekbaar.
En verder, geef het de tijd, je hoeft niet direct het eerste gesprek je hele levensverhaal op tafel te leggen. Belangrijk is dat je een goede band met de therapeut krijgt, en dat je vertrouwen krijgt dat je je verhaal kunt doen. En maak je niet druk over wat je moet zeggen of hoe, een goede therapeut stelt de juiste vragen, dan komt er vanzelf een antwoord

Heel veel sterkte.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-10-15 22:57

Re: Je leven weer op de rit krijgen

Geplaatst door de TopicStarter : 08-10-15 22:57

Dank je wel Joolien voor je advies. Dat zei mijn vriend ook ja, het hoeft niet allemaal in één keer. En ik ken haar nog niet zo goed inderdaad. Ik wil het ook echt wel zeggen, omdat ik inzie dat dit ook een van de grootste oorzaken is dat ik zulke stemmingswisselingen heb. Ik zal dit proberen de volgende keer dat ik een gesprek heb.

Nomineer dit bericht ×