Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-09-15 19:08

ik ben het vechten moe...

Geplaatst door de TopicStarter : 30-09-15 19:08

Dit is een goedgekeurd schaduwaccount. Mocht je me denken te herkennen, wil je me dan een pb sturen?

Het valt me zwaar dit te gaan schrijven. Het liefst zou ik alles willen vergeten, weg willen stoppen. Maar dat kan niet. Iedere dag word ik er aan herinnerd, bij alles wat ik doe. Ik kan het niet vergeten. Na een jarenlange strijd om het te boven te komen, ben ik het vechten moe. Het lukt me niet. Mensen lijken een gelukkig leven te leiden, te kunnen lachen, plezier te kunnen maken en zichzelf te kunnen zijn. Maar ik niet... Er zit een monstertje in mijn hart dat mijn geluk en licht lijkt te transformeren tot donkerheid en angst. Ik heb het monstertje genegeerd, geaccepteerd, gezegd dat hij weg moet gaan, maar hij blijft. Hij is te sterk en te groot. Hij is me de baas. En ik ben zijn slaaf. Hij zegt me dat ik niets waard ben, dat ik geen reden heb om te lachen, dat ik er beter niet kan zijn, dat ik alleen ben, dat ik geen fouten mag maken, dat ik pas mee tel als ik perfect ben én dat ik nooit perfect kan zijn... En ik, ik geloof hem en handel ernaar.
Ik ben niet geboren met dit monstertje. Hij is langzaam gekomen. Hij begon klein, maar hij werd gevoed en groeide steeds groter. Soms slaapt hij wat, maar vaak is hij klaarwakker en bepaald hij mijn dag.

Om er meer van te begrijpen, moet je mijn levensverhaal kennen.
Mijn eerste levensjaren waren onbezorgd. In mijn herinneringen is het er altijd zomer. O ja, mijn vader was weleens boos. En sommige dingen die gebeurd zijn, zal ik nooit vergeten, maar in die herinneringen heeft hij geen plaats.

Later, toen ik een aantal jaar op de basisschool zat, leerde ik dat ook daar het leven niet alleen over rozen ging. Ik werd gepest. Gelukkig had ik een goede vriendin, maar het zaadje van angst was geplant. Op het voortgezet onderwijs, waarvan ik dacht dat de nare jaren eindelijk voorbij waren, ging het door. Ik werd buitengesloten, voor gek gezet, genegeerd. Dit is doorgegaan tot mijn examen. Vaak zat ik alleen. Bomvol spanning, zodat ik de pauzes het liefst op het toillet doorbracht. Achter die veilige deur kon ik mezelf zijn. Daarbuiten was de boze wereld. In deze periode ben ik ook misbruikt. Van een vrolijke, spontane meid werd ik een schuw vogeltje. 's Morgens ging ik met de bus naar school. De spanning en onzekerheid viel als een duistere deken om me heen. De schooldag liep ik zo onzichtbaar mogelijk door. Na de laatste bel liep ik weer zwijgend naar de bushalte. Naar huis, waar het ook niet fijn en veilig was. Mijn vaders woede en onberekenbaarheid was erger geworden. Hij maakte, tenminste, dat probeerde hij, een marionetpop van me. Wat hij wilde, dat moest ik zonder vragen en meteen doen. Deed ik dat niet, dan kon ik een klap of een schop krijgen. Of hij maakte kwetsende en gemene opmerkingen. Deed ik onbewust iets wat hem niet aanstond, dan onthield hij dat, stapelde dat op en ontplofte na een tijd. Al deze verwijten kreeg ik dan naar mijn hoofd geslingerd alsof ik een misdaad begaan had, terwijl ik geen flauw idee had van wat ik nóu weer verkeerd gedaan had.
Ik mocht niks toelichten en geen emotie laten merken. Deed ik dat wel, dan deed hij er nog een schepje bovenop. Hij gaf mij de schuld van zijn handelen.

Inmiddels had ik het op het hbo erg naar mijn zin. Wat was het gek en onwennig voor mij dat ik werd geaccepteerd en erbij mocht horen, dat ik evenveel waard was als hij klasgenoten. In het laatste jaar van mijn opleiding was ik er nog niet aan gewend. Het klopte niet. Ik kón niet evenveel waard zijn als anderen. Het monstertje in mij, dat door de nare ervaringen een plekje in mijn hart vond, zei immers iets anders!
Buiten de lessen om was ik mezelf. Zodra we les hadden of er een volwassene bij kwam, werd ik weer dat bange stille vogeltje. O, wat baalde ik van mezelf. Thuis, als ik weer eens hoorde hoe lastig ik was. En op school als ik mezelf zo in de weg zat. Wel willen praten, maar niet durven. Wel mezelf willen zijn, maar niet kunnen...
Emoties had ik wel, maar ik had geleerd dat het beter was om ze niet te laten zien. Ze zochten een uitweg en vonden die. Ik ging mezelf pijn doen... Dit ging een aantal jaar zo door. Ik praatte met een vriendin die het zelf ook deed. We hielpen elkaar, zeiden tegen elkaar dat het niet goed was, probeerden te stoppen en vielen terug... Ik ben nu zover dat ik het kan laten als ik het wil. Soms is het me te sterk, maar ik wil niet meer. Ik ben het zat mijn armen te moeten bedekken, niet te kunnen zwemmen.

De emoties zijn er nog steeds en ze zoeken nog steeds een uitweg. Ik stop ze weg, negeer ze. Als dat niet lukt, probeer ik ze een uitweg te geven door te gaan lezen of zingen. Dat helpt vaak wel.
Ik ben nu 22 en heb een aantal sessies therapie en gesprekken achter de rug. Het helpt me inzicht te krijgen in mijn gedachten. Ik kan inmiddels een perfecte zelfanalyse op papier zetten. Sommige dingen gaan beter, sommige niet. Ik vecht nog steeds tegen het monstertje en hij wordt nog steeds gevoed. Want ja, ik woon nog steeds thuis... Het was voor mij kiezen tussen twee kwaden. Thuis, waar het niet fijn was, of alleen de wereld in. Ik durfde niet. Of misschien hoopte ik dat het goed zou komen. Dat ik niet op deze manier afscheid hoefde te nemen van mijn jeugd. Nu snap ik gelukkig dat dat laatste niet reëel is en durf ik het wel. Want zo ga ik het monstertje niet de baas worden. Iedere dag word ik erbij bepaald dat hij gelijk heeft. Ik deug niet, ik ben niets waard, ik voeg niks toe aan de maatschappij. Ik ben een lastpak. Voor de kenners onder ons: ja, ik ben bekend met het realistisch denken, maar het is zo lastig. Het monstertje is te sterk. Ik ben het vechten moe. Het lukt me niet. Maar ik wil niet opgeven en dus ga ik iedere dag toch mijn bed uit om de dag als een hindernis te nemen. Ik durf niet, maar het moet. De meeste dagen zijn dagen van onzekerheid, faalangst, buikpijn en stress. Soms zijn dagen fijn en dan probeer ik ervan te genieten. Maar als er een manier was om een tijd, al was het maar een week, te kunnen slapen en niet meer te hoeven denken, had ik er heel wat voor over. Het haastige en gejaagde van deze tijd maakt me bang.

Eigenlijk weet ik niet hoe ik verder wil. Zó in ieder geval niet. Maar hoe wel...
Ik heb geen vertrouwen in mensen, ook niet in therapeuten en maatschappelijk werkers. Daardoor durf ik nooit te zeggen wat er écht in me leeft. Bovendien heb ik het idee dat het monstertje niet kleiner, maar juist groter wordt door alle aandacht die hij krijgt. Daarom ben ik bang dat gesprekken mijn probleem niet oplossen. Ik ben dus nog steeds dat bange, stille, gefrustreerde vogeltje. Door mijn stille ik-vertrouw-jou-niet-houding stoot ik mensen af, terwijl dat niet mijn aard is en ik zo graag eens een arm om mijn schouders zou willen voelen.
Ik ben bang mensen te kwetsen door die houding en dus zeg ik maar niks. Wat die mensen bevestigd dat ik inderdaad saai en stil ben. En wat mij vervolgens weer bevestigd dat ik er inderdaad niet toe doe.

Waarom ik dit schrijf, weet ik zelf niet zo goed. Misschien hebben mensen tips over wat ik nog zou kunnen proberen. En misschien zoek ik hier wel de schouder die ik in real-life niet kan vinden.

Ik heb dit verhaal vanuit mijn gevoel geschreven. Ik weet dat ik gigagrote denkfouten maak, maar dit is mijn levensverhaal, dit is zoals het voor mij voelt.

Bedankt dat je het hebt gelezen.

**Geplaatst**: 30-09-15 19:13

Re: ik ben het vechten moe...

Geplaatst: 30-09-15 19:13

Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen, maar echt, je bent zo goed bezig

Hier dan een virtuele knuffel :(:)

**Geplaatst**: 30-09-15 19:15

Geplaatst: 30-09-15 19:15

Het is goed dat je het van je af schrijft, heel goed. Knap dat je het zo goed kunt verwoorden. Wat voor een therapie volg je nu als ik vragen mag? Je mag ook in pb antwoorden.
Ik kan nu natuurlijk niks anders als een luisterend oor bieden. Sterkte. Ookal ken ik je niet. Mijn pb is altijd open.

**Geplaatst**: 30-09-15 19:16

Geplaatst: 30-09-15 19:16

Knap van je dat je dit durft te posten, ik weet eigenlijk ook niet wat ik precies moet zeggen...

Ook een knuffel van mij :(:)

**Geplaatst**: 30-09-15 19:19

Geplaatst: 30-09-15 19:19

Het lijkt me goed om te verhuizen, laat hem je monster iig niet meer voeden. Het is een heel enge grote berg, maar misschien valt het mee wanneer je eenmaal begint.
Grote kans dat je je minder bedrukt voelt wanneer je niet meer continu gekleineerd wordt door degene die je juist onvoorwaardelijke liefde hoort te geven.

Klotesituatie, bah! :(:)

Maar zo te lezen ben je nu op de goede weg. Je kunt meer dan je denkt!

Laatst bijgewerkt door Pizzazz op 30-09-15 19:23, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 30-09-15 19:21

Geplaatst: 30-09-15 19:21

Meid

je bent sterker als je denkt en hier kun je het in ieder geval van je afschrijven :(:)

Ik wil je een grote knuffel geven :+:

**Geplaatst**: 30-09-15 19:23

Geplaatst: 30-09-15 19:23

BeSen schreef:
Knap van je dat je dit durft te posten, ik weet eigenlijk ook niet wat ik precies moet zeggen...

Ook een knuffel van mij

Ik sluit me hier helemaal bij aan. Dikke knuffel

**Geplaatst**: 30-09-15 19:32

Re: ik ben het vechten moe...

Geplaatst: 30-09-15 19:32

Wat erg dat jij je zo voelt.
Je ben prima zoals je ben en anderen hebben dat maar te accepteren en respecteren.
Knap dat je nu therapie volgt.

Ik hoop dat de zon steeds meer gaat schijnen voor je.

**Geplaatst**: 30-09-15 19:38

Re: ik ben het vechten moe...

Geplaatst: 30-09-15 19:38

Meid dit is zo herkenbaar, dat gevoel van het niet waardig zijn. Ik wil dat je iets voor mij doet. Ga eens voor de spiegel staan, en kijk jezelf eens diep in de ogen. Ik weet dat je alleen maar verdriet ziet, misschien een leegte zelfs. Een gevoel van het niet waardig zijn, onzekerheid en angst. En haal al dat negatieve eens weg, en kijk eens wat dieper. Want heel diep in jou verborgen, zit een prachtige meid. Een rups die nog uit zijn cocoon moet komen. Die prachtige vlinder in jou moet ontwaken.

Laat dat monster niet winnen, voedt die negativiteit niet. Dat is het niet waard. Overwin dat monster, en wordt jezelf.

Mijn PB box staat altijd voor je open, ik weet natuurlijk niet precies hoe jij je voelt, maar ik herken het heel erg.

**Geplaatst**: 30-09-15 19:59

Re: ik ben het vechten moe...

Geplaatst: 30-09-15 19:59

Ik herken mezelf voor een deel in het verhaal..
Veel van die dingen zijn veilig opgeborgen in een kluis die ik meestal niet kan vinden.

Ik heb geleerd er over te praten, niet omdat ik mezelf pijn wilde doen, maar omdat ik niks meer wilde voelen en denken. Uiteindelijk heb ik iemand gevonden die ik vertrouw, een psychiater die nog niet zo oud was, een vrouwelijk iemand, die mij weerwoord durfde te geven maar mij ook durfde te troosten op momenten dat het nodig was. Ze bestaan echt!!! Zielenknijpers die je kunt vertrouwen en niet van alleen maar van die domme suffe vragen stellen, maar met je mee kunnen lachen en verdrietig zijn. Het is denk ik belangrijk dat je zo een iemand vind voordat je gaat praten, anders vertel je dingen die niet van belang zijn en in mijn geval zelf niets een waar waren... (Of heb je die nu gevonden)

En meid, studeer je nog steeds? Krijg je studiefinanciering? Ga uit huis en vraag een uitwonende beurs aan, daar kan je het echt wel mee redden als je een part time baantje kan vinden. En dat kan jij, want jij bent net zo goed als ieder ander en misschien wel beter. Zorg er voor dat je vader je niet meer kan kleineren en het gevoel wat je nu hebt kan versterken. Hij zal het niet leuk gaan vinden, maar dat weet je denk ik al, maar wat er ook gebeurt doe wat jij wilt en niet wat hij wil.

En je vrienden uit je studie tijd? Kan je daar niet geregeld wat leuks mee doen? Even je gedachten opzij zetten en jezelf weer echt mens voelen. En dan bedoel ik, iemand die het waard is om op deze wereld rond te lopen, met een opgeven hoofd.

Een tip die ik heb gekregen is wanneer jij jezelf betrapt op doem denken, om te proberen op een andere manier te denken. Dat ik heel moeilijk, ik weet het, want ik doe het nog steeds. Maar soms helpt het. Waarom denk ik dit, ik had ook dit en dit kunnen denken (positief). En als het je echt niet lukt, zorg dan dat je omgeving het weet, die reageert namelijk altijd op hoe jij je gedraagt, wellicht kunnen zij je helpen op die momenten?

Mocht je je hart kwijt willen, PB-en mag en kan altijd

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-09-15 20:11

Geplaatst door de TopicStarter : 30-09-15 20:11

Bedankt iedereen! Het doet me erg goed dit te lezen.

Ik geloof ook wel dat ik sterk ben, maar het is zo lastig. Ben ik samen met een vriendin, dan gaat het best goed, maar als ik alleen ben zou ik wel door de grond willen zakken alleen om wie ik ben...
Momenteel zit ik er echt een beetje doorheen. Ik vecht al zo lang en het helpt maar niks. Op deze manier mijn leven door moeten, zie ik niet zitten. Therapie heb ik al zoveel gehad en het wordt alleen maar erger. Deels ook, omdat ik er door mijn therapie zoveel aandacht aan heb gegeven en er zo bewust mee bezig ben, denk ik. En natuurlijk, omdat ik nog thuis woon.
Ik weet gewoon niet meer hoe ik verder moet. Welke therapieën ik nog meer zou kunnen proberen.

Luuntje, de gesprekken hebben we een tijdje geleden afgerond. We hadden al veel besproken en ik heb er veel geleerd. Tijdens het laatste gesprek dacht ik ook: dit gaat me lukken! Maar nu valt het me zo tegen. Er zit nog teveel verborgen verdriet in mij om dit achter me te kunnen laten en verder te gaan met leven.

Pizzazz, ik ben hard op zoek naar een eigen plekje

Amandavd, dankjewel, krijg bijna tranen in mijn ogen van je berichtje. Ik ga het doen..
Jij ook sterkte.. :(:)

KellyR, ik weet niet goed hoe ik zo'n persoon kan vinden. Met mijn maatschappelijk werkster klikte het op zich best goed, maar als ik in zo'n kamertje kom met twee stoelen om weer eens over mezelf te praten, gaat mijn hart al op slot. Ik zit zelf te denken aan een therapie waarbij ik niet perse veel hoef te praten, maar waarbij ik vooral positieve ervaringen op doe, weer positief naar mezelf leer kijken.
En het realistisch denken waar je het over hebt, daar heb ik alveel mee gedaan en het heeft ook wel wat geholpen, maar verder kom ik er niet mee.
Ik probeer iedere week iets leuks te gaan doen. Naar een vriendin bijvoorbeeld. Even ervaren hoe het ook al weer was om me geaccepteerd en geliefd te voelen.

**Geplaatst**: 30-09-15 20:23

Geplaatst: 30-09-15 20:23

Zaak lijkt me nu dat je een eigen plekje gaat vinden. Een plek waar je je terug kan trekken, je miserabel mag voelen maar bovenal waar je rust kan vinden. Zoals je zelf zegt: je vader voedt je monster. Dus wanneer jij je weer door een dag gesleept hebt en eigenlijk weer krachten op moet doen, krijg je de volgende klap.

Ik denk ook dat dit de grootste reden is dat het alleen maar erger wordt. Je bent je bewust van het monster, wat weer groeit als je thuis komt. Je zit op het moment als het ware vast.
Tijd dus om jezelf los te breken! STOP met het VECHTEN TEGEN het monster en ga VECHTEN VOOR jezelf! Al is het een kamertje van 8m2, zolang die 'monsterfeeder' er niet is zal het een stuk groter voelen dan de gevangenis waar je nu in thuis komt.

Dus vecht voor jezelf en durf weer te ademen en alles wat daarop volgt.

**Geplaatst**: 30-09-15 20:43

Geplaatst: 30-09-15 20:43

Het is naar hoe weinig zelfvertrouwen hebt, maar gelukkig bestaan daar cursussen voor, google maar eens. Geloof mij wanneer ik je zeg dat er nog een heel leven voor je ligt en om daar anders in te stappen, daar ga JIJ vanaf nu iets aan doen. Zet die stap!

**Geplaatst**: 30-09-15 21:06

Re: ik ben het vechten moe...

Geplaatst: 30-09-15 21:06

Ik herken me in je verhaal wat betreft het niet goed genoeg zijn en er niet mogen zijn.
De angst voor de wereld om je heen klinkt me ook bekend, net als het prima kunnen maken van een analyse. Uitvoeren van wat goed is, is iets heel anders. Dat is vaak moeilijker en eng.

Als je wilt, mag je me een pb sturen . Ik ga hier verder niet meer reageren, om het niet te dichtbij te laten komen (dan moet ik alle berichtjes lezen etc en dat helpt me niet).

Heel veel sterkte! Het is niet makkelijk waar je doorheen gaat.

**Geplaatst**: 30-09-15 21:23

Geplaatst: 30-09-15 21:23

TS, wat een verschrikkelijk verhaal zeg, dat is niet niks wat je hebt meegemaakt en waar je nog steeds doorheen gaat!

Om even in te gaan op het stukje over therapie in een kamertje met 2 stoelen: dat begrijp ik heel goed. Ik ben zelf maatschappelijk werker en juist o.a. vanwege wat jij beschrijft ben ik een opleiding tot Equine Assisted Coach gaan doen, oftewel coachen met paarden. Er zijn nog veel meer van dat soort outside of the box therapieën, Google er eens op, misschien zit er iets voor je tussen waarmee je op een andere manier met je monstertje kunt leren omgaan.

Heel veel sterkte!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-10-15 10:12

Geplaatst door de TopicStarter : 01-10-15 10:12

De mensen die een pb gestuurd hebben, dankjewel! Ik hoop vanavond te reageren.

Sassol, ik ben hard op zoek naar een eigen plekje! Helaas krijg je geen stufi als je deeltijd studeert...

Je hebt wel gelijk hoor. Zoals jij het beschrijft, is het precies. Toen ik een keer een weekje weg was thuis, bloeide ik op. De spanning en de angst waren niet weg, maar het was heerlijk om 's avonds thuis te komen.

Opala, cursussen heb ik gedaan. Het heeft me erg weinig geholpen. Ik weet heel goed hoe het moet, maar ik blokkeer.

Simone, dat is ook waar ik aan denk. Voordat ik aan gesprekken begon, heb ik er ook al over gedacht, maar ik was bang dat mijn probleem niet erg genoeg was. Deze vorm van therapie klinkt wel fijn. Ik hoef dan niet zo in mezelf te graven en over mezelf na te denken. Dat doe ik uit mezelf al meer dan genoeg. Ik ga eens kijken of hier in de buurt iets te vinden is!

**Geplaatst**: 01-10-15 10:34

Re: ik ben het vechten moe...

Geplaatst: 01-10-15 10:34

Ts, probeer niet tegen het monster te vechten maar accepteer dat hij er is. Als je het monster in je accepteert hoef je er niet tegen te vechten en word zijn invloed minder groot op je. Hij zal de rest van je leven aanwezig zijn, kan ook niet anders met zo'n jeugd maar het is aan jou hoeveel ruimte je hem geeft om je leven te beheersen. Uit je schrijven komt een beeld van een intelligent jong mens naar voren, houd dat in gedachten. Je mag er zijn, ondanks je littekens op je armen en in je geest. Misschien is het een optie om weer full time naar school te gaan, dan kun je ook een beurs aanvragen. Inderdaad, dan bouw je misschien wel een giga studieschuld op maar zal het verhuizen aan de andere kant je zoveel rust en ruimte geven dat je je leven weer in eigen hand neemt. Jij bent de baas en niet dat duveltje op je schouder.

**Geplaatst**: 01-10-15 10:38

Geplaatst: 01-10-15 10:38

Je SA-naam is veelbetekenend.. Butterfly.. vlinder .. kwetsbaar.
Verdrietig om te lezen hoe gekwetst je bent. Ik denk dat je alles op alles moet zetten om uit de invloedsfeer van je vader te komen. Op het moment dat je dat doet zul je je wellicht ook realiseren dat je de moeite waard bent om bescherming voor jezzelf te vinden. Dat kan je sterker maken.
Ik weet niet hoe zaken in België geregeld zijn maar kun je niet opnieuw naar de maatschappelijk werker om uit te vinden hoe je je financieel zou kunnen redden als je geen werk hebt? Uitkering misschien? Huursubsidie? Al heb je maar ergens ver van huis een eigen kamer en desnoods gedeelde kookgelegenheid (studentenhuis oid) dan kun je beginnen de weg naar jezelf én het feit dat je de moeite waard bent opgaan.

Ik vraag me ook af of de omgang met een vriendin die dezelfde problemen heeft, wel zo goed voor je is. Natuurlijk vind je daar bepaalde steun aan elkaar maar het bevestigd ook je slachtofferzijn.

Die eerste stap.. ' ik gavoor mezelf zorgen' is een hele belangrijke.

**Geplaatst**: 01-10-15 10:40

Geplaatst: 01-10-15 10:40

Mooi geschreven bigone.

Afstand nemen, uit huis gaan, kan enorm helpen.
Soms is het nodig om te kunnen opbloeien, om jezelf weer te vinden.

Geen kennissen of familieleden die een kamer willen verhuren?

**Geplaatst**: 01-10-15 10:56

Geplaatst: 01-10-15 10:56

Wat een rotzak dat monstertje.. Maar ook hij hoort bij jou, accepteer hem.Vecht niet tegen jezelf.

Wat zou hij nodig hebben om je beter in je vel te laten voelen???

**Geplaatst**: 01-10-15 11:16

Re: ik ben het vechten moe...

Geplaatst: 01-10-15 11:16

TS, je klinkt als een fijne meid die zichzelf heeft laten overtuigen dat ze waardeloos is. Zonde.
Allemaal hebben we littekens die al dan niet opzettelijk door (meestal) ouders zijn veroorzaakt. Helaas ben je ze niet zomaar kwijt.

Voor mijn gevoel moety je echt het huis uit gaan, zodat het gedrag van je vader stopt. Als je dan merkt dat het allemaal prima zelf kunt, want daarvan ben ik overtuigd, helpt dat misschien een beetje om je monstertje in toom te houden. Je kunt natuurlijk ook begeleiding zoeken van een goede psycholoog/psychiater, voor zowel jouw problemen als voor de overstap (emotioneel gezien dan).

Kijk eens of er geen groepen/forums op internet zijn met 'lotgenoten', mensen die ongeveer hetzelfde probleem hebben of hetzelfde hebben meegemaakt snappen je vaak zoveel beter.

Bij mij heeft uit huis gaan erg geholpen; ik vond het heerlijk dat mijn eventuele goede humeur niet 'de grond in werd gestampt' door bazige en vervelende mensen en ook dat ik niet steeds kritiek kreeg op mijn doen en laten; ook al deed ik niet bijzonders.

Sterkte!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-10-15 20:49

Geplaatst door de TopicStarter : 01-10-15 20:49

Bigone, het is zo lastig om te accepteren. Vaak denk ik: hoe zou ik zijn geweest als mijn jeugd goed was geweest? Dan zie ik een vrolijke, spontane meeevende meid voor me die zichzelf durft te laten zien en die door iedereen gewaardeerd wordt. Dan word ik boos. Boos op mijn pa die dit allemaal veroorzaakt heeft met z'n idiote gedrag, maar ook boos op mezelf, omdat ik blijkbaar zo gevoelig ben en me dingen zo snel aantrekt in plaats van realistisch na te denken en zelf mijn leven te leiden in plaats van hem te laten leiden.
Het monstertje mag best aanwezig zijn. Hij is inmiddels zo met me vergroeid. Maar hij moet wel naar mij luisteren. Als ik dat voor elkaar kan krijgen, mag ik best een beetje trots op mezelf zijn, vind ik. Dan lacht het leven me weer toe.
Het meest ideale is inderdaad om weer fulltime naar school te gaan, zij het niet dat ik alleen al bij de gedachte eraan bang wordt. Ik heb zo'n angst voor school, door alle narigheid die ik er heb meegemaakt, dat het mijn studie niet bepaald ten goede komt. Daarom doe ik het liefst deeltijd. Ik heb nog niet kunnen ontdekken dat er een of andere studentenlening bestaat voor deeltijdstudenten. Een studischuld maakt me niet zoveel uit. Dat is nu even van latere zorg.

Jannepauli, die naam heb ik heel bewust gekozen. Een vlinder staat naast kwetsbaarheid ook voor vrolijkheid, warmte, vrijheid en kracht. Dat zijn vier dingen waar ik naar op zoek ben. Vier dingen, waarvan ik later wil kunnen zeggen: ja, dat past bij mij.
Ik wil inderdaad zo snel mogelijk weg hier. Waarom noem je België?
Of ik recht heb op een of andere uitkering, weet ik niet. Daar zal de gemeente wel meer van weten. Ga ik voorleggen!
Onze vriendschap was een vriendschap van wederzijds vertrouwen en liefde. We hadden het beste met de ander voor en hebben elkaar overgehaald hulp te zoeken. We vonden steun bij elkaar en konden lachen met elkaar. Ik kan me voorstellen dat je dit denkt, maar ik denk dat het in onze vriendschap niet het geval was. Wij konden open zijn over dit onderwerp zonder dat de ander zich opgelaten zou voelen. We waren eerlijk naar elkaar en ik denk dat deze vriendschap me op dat gebied meer positieve dingen geeft gebracht dan negatieve dingen. Ik heb me in die vriendschap ook geen slachtoffer gevoeld. Ik heb me sowieso nooit slachtoffer gevoeld, gelukkig. Uiteindelijk ben ik er alleen maar sterker door geworden en ik ben nog niet uitgegroed wat dat betreft:) misschien kan ik later met deze ervaringen wel andere mensen helpen, zodat het niet voor niks is geweest.

Luuntje, helaas niet.. ik ben inmiddels al aardig een netwerkje aan het maken. Hopelijk kom ik gauw iets leuks tegen!

Tabaluga12, ja wat een rotzakje he! Ik gun het hem niet om mij het leven langer zuur te maken. Vandaag heb ik een leuke dag gehad. Ik weet niet goed waar het aan ligt, misschien de sfeer of de stemming van anderen, maar de ene dag gaat het heel goed, durf ik meer te zeggen, heb ik mijn voelsprieten minder uitstaan en kan ik echt lachen, terwijl ik de volgende dag weer als een zombie rond kan lopen.
Die laatste vraag heb ik drie keer over moeten lezen. Wat HIJ nodig zou hebben, zodat IK me beter ga voelen. Tsja... acceptatie toch denk ik. Als ik hem geaccepteerd heb, kan hij roepen wat 'ie wil, maar dan luister ik alleen als ik het nodig vind. Dat is mijn beeld bij acceptatie. Maar hoe ik dat voor elkaar kan krijgen..?

Hevonen, ik denk dat je helemaal gelijk hebt. Hulp ga ik sowieso nodig hebben, maar als ik het nu ga zoeken, is dat dweilen met de kraan open. Eerst zal ik een veilig eigen plekje moeten gaan vinden.
Wat een goed idee, zo'n forum!
Wat jij als laatste zegt, daar zie ik ook naar uit. Fijn dat jij zo'n plekje hebt gevonden!

Als laatst wil ik iedereen die zo fijn meedenkt, bedanken! Het doet me echt ontzettend goed!

**Geplaatst**: 01-10-15 20:56

Geplaatst: 01-10-15 20:56

123butterfly schreef:
Simone, dat is ook waar ik aan denk. Voordat ik aan gesprekken begon, heb ik er ook al over gedacht, maar ik was bang dat mijn probleem niet erg genoeg was. Deze vorm van therapie klinkt wel fijn. Ik hoef dan niet zo in mezelf te graven en over mezelf na te denken. Dat doe ik uit mezelf al meer dan genoeg. Ik ga eens kijken of hier in de buurt iets te vinden is!

Een probleem is nooit 'niet erg genoeg', alles wat jij als probleem ervaart is het waard om mee aan de slag te gaan! Daarbij is de situatie waar jij je in bevindt echt wel heel pittig en zou je jezelf het moeten gunnen om weer gelukkig te worden. Ik hoop dat je iets vindt wat bij je past! Mocht je meer info willen over de mogelijkheden; ik ben aangesloten bij een beroepsvereniging, dus ik kan altijd voor je kijken of er iemand is die bij jou in de buurt zit.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-10-15 14:56

Re: ik ben het vechten moe...

Geplaatst door de TopicStarter : 02-10-15 14:56

Simone, dankjewel! Ik stuur je een pb

**Geplaatst**: 03-10-15 10:19

Re: ik ben het vechten moe...

Geplaatst: 03-10-15 10:19

Misschien heb ik het gemist, maar waar is jouw moeder? Kan je niet bij andere familieleden wonen? Bij zon agressieve vader blijven gaat jou niet helpen..

Nomineer dit bericht ×