Geplaatst 
Allereerst: sorry als het verkeerd staat!
Sta je dan met je mond vol tanden als je vriend een punt achter een relatie van bijna twee jaar zet.
Ik schrijf dit topic omdat ik het gewoon even van me af wil schrijven.
Het begon allemaal zo leuk, we ontmoette elkaar op de middelbare school en sinds dien was het ijs gebroken... nog geen week later hadden we een relatie. Ik had zelf niet zoveel vertrouwen meer in jongens want nog geen halfjaar geleden was mijn hart gebroken en ik had mezelf voorgenomen nooit meer door die hel te gaan.
Aug ( zijn bijnaam ) heeft de muren die om me heen stonden weten weg te halen en ik kon mezelf zijn bij hem, hij ging door het vuur voor mij en remde mij in mijn soms wat licht geraaktheid. Hij was mijn rustpunt. We maakte de gekste dingen samen mee. Hij heeft me veel geleerd, ik ben immers een stadsmeid en hij een boerenjongen. Kon alles bij hem kwijt en niks was te gek! Wat zoek je nog meer in een vriend lijkt mij? Ik zocht niks meer in elk geval
Maar zoals iedereen tegen mij heeft gezegd: ruzie perioden horen erbij en die hadden we. Maar dan was het na een halfuurtje altijd: 'Maar ik hou echt wel van je hoor!' Dan was het weer goed.
Tot Aug bij een opleiding in Terschelling ging kijken... begrijp me echt niet verkeerd, ik wou niks anders voor hem dan dat hij ging doen wat hij leuk vond! Maar, hij had dan geplant dat hij twee opleidingen ging doen die bij elkaar 6 jaar duren. Dan slik je wel even. We zagen elkaar bijna elke dag en dan moet je hem ineens 6 dagen inleveren en maar één dag in de week zien... Dat was best lastig voor mij, wat resulteerde dat ik steeds minder vertrouwen kreeg in onze relatie. Want ja, wat heeft het voor zin om bij elkaar te blijven als je elkaar pas weer vaak kan zien als je 24 en 26 bent?
Hij probeerde me altijd te overtuigen dat we het dan juist dit jaar leuk zouden moeten hebben, maar ik ben een doemdenker... en dat heeft denk ik ook de das om onze relatie gegaan.
Hij is mee geweest op vakantie met mij en mijn ouders naar Spanje, een heerlijke vakantie en alleen maar bij elkaar zijn! Hebben een ontzettende leuke tijd gehad! Daarna zijn we een week naar Frankrijk gegaan met zijn tweetjes, naar zijn opa. Ook dat was ontzettend gezellig! Heb in geen tijden zo'n leuke vakantie gehad! Samen gedoken en naar visjes gekeken, wezen boomklimmen, karten noem maar op! ( ik ben normaal totaal niet actief in vakanties, maar vond het wel ontzettend leuk )
Tot we terug kwamen... Aug werd een beetje afstandelijk en als ik dan vroeg wat er was sloeg zijn bui helemaal om, werd ie weer vrolijk en was er niks aan de hand. Maar mij hou je niet voor de gek, dacht ik nog.
Op een donderdag, twee weken geleden hadden we weer ruzie. We zouden die avond naar de kermis gaan en daarna gaan feesten. We maakten even een tussenstop bij mijn huis om spullen te halen, ik denk bij mezelf nogsteeds: als ik nou gewoon me spullen had gepakt en was mee gegaan, hadden we nu dan nog bij elkaar geweest? Maar ik, eigenwijs als ik ben, ging met hem op bed zitten en heb hem gevraagd of hij ongelukkig was. Toen ik geen antwoord kreeg heb ik hem verteld dat als hij niet gelukkig is, daar het gat van de deur is.
En weg was hij... Bijna twee jaar zo afgesloten toen hij de deur achter zich dicht trok.
Ben nog nooit zo kapot geweest van een jongen, nog nooit. Hij wou niet met ruzie uit elkaar dus we hebben een week later afgesproken om te praten. Hij kwam me ophalen van school en op het moment dat ik in de auto stapte wou ik alweer weg, de sfeer die om hem heen hing deed me alweer pijn.
Hij vertelde mij dat hij het er ook moeilijk mee had ( waarom loop je dan weg? ) en dat het gevoel al een maand weg was... Dus al vóór de vakantie was hij er al klaar mee. We kwamen aan bij mijn huis en toen zei hij dat hij vrienden wou blijven. Ik heb gezegd dat ik niet een hondje ben die je terug kan fluiten als hij daar zin in heeft en ben de auto uit gestapt en naar huis gelopen...
Ik heb het er zo moeilijk mee, op de feestweek hem nog onder ogen gekomen, in het dagelijks leven nog regelmatig dealen met dingen die me aan hem doen denken ( alles eigenlijk wel )
Ik weet op het moment niet wat ik met mezelf aanmoet eigenlijk... mijn vriendinnen slepen me erdoor heen en daar ben ik ze eeuwig dankbaar voor. Ze kijken dwars door me heen als ik met een lach zeg dat ik over hem heen ben. Maar daar ben ik nog lang niet...
Sorry voor het lange verhaal, ik wou het van me afschrijven.
Groetjes!
heel veel sterkte meid 
Toch leidt ieder zijn eigen leven en in een relatie loopt die, al dan niet tijdelijk, parallel. Zo kijk ik er tegenaan. 
Gelukkig nu uit elkaar) En wanneer je nu al moeite hebt wanneer je hem niet veel zag dan wordt het dan echt niet beter. 
