Zo'n 3 jaar geleden verbrak een online kennis van mijn vriend haar relatie en zocht ze toenadering tot mijn vriend. Het chatten werd steeds heftiger en ze heeft toen ook pikante foto's gemaild. Toen ik er achter kwam heb ik mijn koffers gepakt maar eiste mijn vriend een goed gesprek. Uiteindelijk hebben we het uitgepraat en ik geloofde hem ook dat hij niet van plan was om haar in het echt te zien.
Ruim een jaar later stuitte ik weer op chats met haar. Ze hadden dus weer toenadering tot elkaar gevonden. Wederom hebben we veel en heel lang gepraat, maar heb ik wel een paar nachten ergens anders geslapen. Het vertrouwen was flink beschaamd.
Het tweede incident is ongeveer een jaar geleden en gisteren hoorde ik hem via Skype met haar praten. Hoewel ze over koetjes en kalfjes aan het praten waren wéét ik gewoon dat het daar niet bij gebleven zou zijn. En nu? Ik weet het niet meer.
Mijn hoofd zegt gooi hem de deur uit. Mijn hart zegt laat hem maar eens heel lang door het stof gaan en de tijd zal het leren of het ooit nog goed komt.
Ik kan hem sowieso niet letterlijk de deur uit gooien want we zijn allebei 50% eigenaar van dit huis en hebben een bedrijf samen.
Ik weet het even niet meer en ben gebroken. De hele nacht letterlijk ziek geweest van verdriet.
Hoewel hij niet fysiek is vreemd gegaan doet het ontzettend pijn, het liegen, stiekeme gedoe en het idee dat ik blijkbaar niet goed genoeg ben.
De ene vriendin zegt dat het maar online gedoe is en dat ze het zelf met na een flinke ruzie weer goed zou maken, de andere zegt dat ze hem buiten zou gooien. Geen idee meer wat ik moet doen.

Wat je ook doet.
zeggen. 