Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 10-09-15 20:13

Het even niet meer weten...

Geplaatst door de TopicStarter : 10-09-15 20:13

hallo, ik weet niet of het hier goed staat...

Ik zit eigenlijk al een hele tijd niet zo lekker in mijn vel, met mij en mijn vader gaat het niet lekker, op school veel stress en sinds kort thuis ook wat problemen. Maar ik weet niet zo goed meer wat ik kan doen. Vorige week ben ik naar de huisarts geweest voor een verwijzing naar een psycholoog, alleen ik durf niet te bellen voor een afspraak.

Op dit moment ben ik 20 jaar. Sinds mijn 6e zijn mijn ouders gescheiden. Allemaal heel vervelend natuurlijk en ik snap ook heel goed dat dit niet heel snel goed kan gaan qua omgang tussen mijn vader en mijn moeder. Mijn moeder had vrij snel na de scheiding een nieuwe vriend. Waarna de beschuldigingen kwamen van mijn vader. Alleen ik was zes / zeven en echt gek op mijn moeder.
Elk weekend als ik kwam kreeg ik te horen dat ze was vreemd gegaan, en dat hij mijn moeder en haar vriend in de brand zou steken.
Het is zelfs zo ver gegaan dat we hele stukken werden achtervolgd door mijn vader als we in de auto zitten. Nu is mijn vader altijd al een stevige innemer geweest qua alcohol, maar het werd steeds erger. Zo bracht hij me vaak dronken naar huis.

Nu is het zo dat mijn moeder altijd heeft geprobeerd zijn gedrag goed te prate tegenover mij zodat ik toch een band kon gaan opbouwen met mijn vader.

Tot mijn 15e is het eigenlijk wel redelijk gegaan, en in de zomer van 2010 kreeg ik te horen dat ik diabetes type 1 had. Die week was erg veel informatie en na aandringen van mijn moeder en stiefvader heb ik toen mijn vader gebeld. Nu was het bedrijf van mijn vader failliet gegaan en zat hij al een paar maanden thuis. Het ziekenhuis was 5 min rijden vanaf zijn huis. Toen ik hem had gebeld, werd er gezegd we komen er zo aan. Uiteindelijk 2 uur later kwam hij eindelijk een keertje opdagen.

Bij mijn vader heb ik echt een superlief broertje die nu acht jaar oud is. Wat dus betekend dat er ook een nieuwe vriendin is. Nu kan ik daar echt niet mee opschieten en noem ik haar op school regelmaatig de Heks... Natuurlijk niet heel eerlijk.
En het klinkt vast heel jaloers maar sinds mijn broertje er is voel ik me heel erg buitengesloten. Ze doen alleen maar dingen met z'n drieën en het enigste wat ik wilde was bij dat deel van de familie betrokken worden.
Nu wilde ik heel graag naar Madurodam, en ik dacht dat dat wel een goede kans zou zijn om een beetje een familieband te krijgen. Alleen toen ik vroeg of we misschien 10 minuten later konden vertrekken omdat ik naar het ziekenhuis moest zijn ze zonder mij gegaan. Daar ben ik echt zo teleurgesteld over geweest.

Na vele ruzies / discussies over zijn alcohol gebruik, de desinteresse en zijn rasisme heb ik twee jaar terug een besloten om een tijdje afstand te nemen van mijn vader en daarmee dus ook mijn broertje. In die periode zat ik zo slecht in mijn vel, dat ik met een mes mijn onderarmen heb bewerkt. Dit heeft mijn moeder ontdekt en zo ben ik met spoed naar een psycholoog gestuurd die gesecialiseerd was in mensen van mijn leeftijd.

Uiteindelijk na 3 maanden weer terug gegaan naar mijn vader. Daar heb ik te horen gekregen dat ik gek in mijn hoofd ben, en alles wat ik zeg niet waar is. En ik zou niks van me laten horen (heb 3 maanden gewacht in de hoop iets van hun te horen). Maar omdat ik mijn broertje zo erg heb gemist ben ik toch maar weer eens in de zoveeltijd gekomen.

Nu is de bom vorige maand weer gebarsten. Er was een verjaardag en ik kwam om vier uur in de middag uit mijn werk daar binnen, met de taart die ik had gemaakt. En ze waren gewoon stomdronken. Toen moest de visite nog komen, ik heb de taart neer gezet, heb ze verteld dat ik me diep voor hun schaam en ben naar huis gegaan.

Nu is het inmiddels alweer 5 weken later en nog niks gehoord van ze.

Nu ben ik zo ontzettend teleurgesteld dat ik niks heb gehoord van mijn vader / zijn vriendin. Nu ben ik zo ver dat ik nooit meer wil gaan, en de achternaam van mijn moeder wil gaan aannemen.

Ik weet niet echt wat ik met dit verhaal wil bereiken. Misschien gewoon iets van me af schrijfen. Of kijken of er lotgenoten zijn.

Respect als je mijn verhaal hebt gelezen... Het is namelijk iets langer geworden dan verwacht.

**Geplaatst**: 11-09-15 08:56

Geplaatst: 11-09-15 08:56

Hee,

wat klote allemaal zeg :(:)

Ik denk (op basis van je OP), dat áls je contact wilt onderhouden met je vader en zijn vriendin en zoon, je niet moet verwachten dat het van hun kant zal komen. Niet als jij ook niks laat horen.

Ik zou voor jezelf de keuze maken of je nog contact met hen wilt onderhouden; wat betekent dat het soms even doorbijten zal worden, of dat je het na een tijdje toch wilt afsluiten.

**Geplaatst**: 11-09-15 09:15

Geplaatst: 11-09-15 09:15

Lieve TS,

Ik denk dat je op de goede weg bent.
Kiezen voor jezelf.
Je vader gaat niet veranderen, dat blijkt uit je verhaal. Om je teleurstelling te verminderen zou ik proberen er minder gewicht aan te hangen.
Zij zijn zij.

Als contactbreuk jou daar bij kan helpen:
Doen.
Het moet namelijk niet ten koste van jou gaan.
Het leven is ontzettend kort. Na 14 jaar en zeker de laatste 5 jaar is er wel heel veel negatieve energie en stress naar je vader gegaan. Heel erg zonde als de situatie dan blijft zoals het is. Dan moet je keuzes maken.

Soms is het een tijd van komen en gaan.
Dat zijn soms lastige situaties.
Voor de eerste keer loslaten vinden mensen vaak lastig.
Zo is het leven. Ik zie het soms als golven van de zee. Soms blijft iets lang op je strandje liggen, soms gaat het snel weer met een golf de zee in. Soms pak je iets op en leg je het buiten bereik van de zee, en soms kunnen dingen terug naar zee.

Wees lief voor jezelf!
En besef dat veel tegenstand en verdriet en stress niet persé nodig is maar het dus ook anders kan.

Hoe is het met je stiefbroertje en het alcolisme?
En als je stiefbroertje oud en wijs genoeg is kunnen jullie ook buitenshuis elkaar ontmoeten.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-09-15 20:56

Re: Het even niet meer weten...

Geplaatst door de TopicStarter : 11-09-15 20:56

Mijn broertje is denk ik nog te jong om er iets van te snappen hoe het er thuis aan hoe gaat.
Dat soort dingen gaan pas door dringen als hij naar de middelbareschool zit.
Nu heb ik alleen al een paar weken stress om wat ik moet gaan doen met de verjaardag van mijn broertje.
4 december is hij jarig, en dan ga ik er van uit dat ik nog niks heb gehoord van mijn pa. Moet ik gewoon gaan en mijn vader en zijn vriendin negeren?, doen alsof er niks is gebeurt, niet gaan?, hem ophalen een andere dag en ergens heen gaan?

**Geplaatst**: 11-09-15 21:43

Re: Het even niet meer weten...

Geplaatst: 11-09-15 21:43

Jij moet helemaal niets.

Wellicht een idee om hem een middagje mee te nemen alleen? Lekker ijsje eten of naar de bioscoop.

Maar bovenal: jij hoeft niets.

**Geplaatst**: 11-09-15 21:46

Geplaatst: 11-09-15 21:46

Meid wat vervelend.
Vooral omdat je zo gek ben op je broertje.

Je vader en zijn vriendin kan je niet veranderen.
Hoe fijn dat ook zou zijn.
Manier waarop jij ermee omgaat kan je wel veranderen.

Kan je niet 1x per maand afspreken met je broertje?
Dat jullie samen wat leuks gaan doen.
Kan je gelijk zijn verjaardag vieren. En hoef je pa en zijn vriendin niet lang te zien.

Nomineer dit bericht ×