Mijn vriend en ik zijn al 6jaar samen. We studeerden allebei in een andere stad tot een jaar geleden en hebben dus 5 jaar een 'lat relatie' gehad. We zagen elkaar alleen in de weekenden en hadden het leuk.
Een jaar geleden zijn we gaan samenwonen, in de plaats waar hij is opgegroeid en heeft gestudeerd. Het afgelopen jaar is zwaar geweest: we moesten het huis opknappen, mijn vriend zijn moeder werd ziek en overleed, ik ben afgestudeerd en heb een baan gevonden. In de directe omgeving waren er nog een aantal sterfgevallen en gebeurtenissen waardoor we steeds weer met de neus op de feiten werden gedrukt. Dit gebeurde allemaal in een tijdsbestek van ongeveer 7 maanden. Het is dus echt wel een zware tijd geweest, waarbij verdriet en vreugde elkaar afwisselden.
We hebben allebei een veeleisende baan. Hij een baan in de buurt van waar we wonen, ik een baan in de stad waar ik heb gestudeerd. Ik pas me ontzettend aan hem aan. Ben voor hem verhuisd, ik rijd natuurlijk veel km omdat ik ver weg werk, houd rekening met zijn zeer tijdrovende hobby, neem het huishouden voor een groot deel op me etc.
We zijn door al de gebeurtenissen wat uit elkaar gegroeid en ik kan het niet meer opbrengen me zoveel voor hem aan te passen. Ik ben niet gelukkig en zit niet lekker in m'n vel. We hebben besloten apart te gaan wonen en elkaar alleen nog in de weekenden te zien.
Ik weet alleen niet hoe ik mezelf terug kan vinden. Ik ben onzeker geworden omdat hij tegen me loog over kleine, onnuttige dingen, ik ben moe, ik ben echt op.
Maar ik wil hem niet kwijt. Ik ben zo bang voor wat komen gaat. We staan allebei achter onze keuze maar zijn moe gestreden, allebei.