Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-07-15 17:00

Ik moet mijn ouders iets vertellen, maar ik durf niet..

Geplaatst door de TopicStarter : 19-07-15 17:00

Ik zal bij het begin beginnen..
Een tijdje geleden heb ik iemand ontmoet op een festival. We zijn allebei vrijwilligers.
Vanaf het begin klikte het al goed, en langzaam ontstond er wat meer.
Na het festival hebben we elkaar nog een paar keer gezien, toen waren mijn ouders al op vakantie.
Het voelt super goed, van beide kanten.
We zien een toekomst en willen daar aan werken.
Maar straks komen mijn ouders weer thuis, en langzaam slaat de angst om mijn hart.
Mijn ouders zijn nooit erg 'supportive' geweest. Eigenlijk voor geen enkele keuze die ik heb gemaakt.
Maar dan komt toch het punt dat ik ze moet vertellen over dit geweldige persoon, die mij neemt zoals ik ben. We zijn spiegels van elkaar, en voelen elkaar super goed aan.
Het enige punt is(voor ons is het geen punt) hij is 18 jaar ouder als ik ben.
Hij is een hele erge laatbloeier, heeft geen kinderen.
Ik ben daarintegen al vroeg 'volwassen' geworden door dingen die ik heb meegemaakt.
Ik ben gewoon bang voor de reactie van mijn ouders...
Iemand tips?

XC

**Geplaatst**: 19-07-15 17:02

Geplaatst: 19-07-15 17:02

Niet bang zijn

Het is jouw keuze, of nouja, het overkomt je

Ik zie in je profiel dat je 22 bent, dan ben je volwassen en maak je je eigen keuzes. Een leeftijdsverschil van 18 jaar is dan ook iets heeel anders dan wanneer je onder de 18 was. Als je ouders zien dat je gelukkig bent zou dat voldoende moeten zijn

Succes!

**Geplaatst**: 19-07-15 17:06

Geplaatst: 19-07-15 17:06

Ai, herkenbaar!

Hier ook zo gehad met vriend van 13 jaar ouder. (nogsteeds mijn vriend)
Wij zagen (zien) ook toekomst met elkaar, en zijn nu 5 jaar al samen!

Mijn ouders vonden dit in eerste instantie goed.
Mijn vader had alleen twijfels toen het echt serieus bleek, dit liet hij merken door voor de domste dingen huis arrest te geven.
Op den duur was de maat vol, en ook met huizelijk geweld heb ik via de huisarts contact gezocht met jeugdzorg.
Voor ik 18 was, werd er gesproken door jeugdzorg "Je moet het huis uit. Niet omdat jij niet luistert of gehoorzaamd, maar omdat jij gelukkig moet worden, en dat gaat zo niet worden."

Uit eindelijk zijn we gaan samenwonen, nu ook al 3 jaar.
Mijn ouders spreek ik (bijna) niet.
Mijn moeder accepteert de relatie. Mijn vader niet.

Maar...

Jij moet gelukkig worden.
Zij kunnen NIET jouw partner beslissen...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-07-15 17:07

Geplaatst door de TopicStarter : 19-07-15 17:07

Alleen zijn mijn ouders mijn geluk niet.
Volgens hun moet ik altijd andere keuzes maken, wat ik ook doe, het is niet goed voor hun, ook al voelt het wel goed voor mij.

**Geplaatst**: 19-07-15 17:08

Re: Ik moet mijn ouders iets vertellen, maar ik durf niet..

Geplaatst: 19-07-15 17:08

Doen wat goed voor jou voelt meis! Jij moet uiteindelijk dit leven door met jezelf!!

**Geplaatst**: 19-07-15 17:08

Geplaatst: 19-07-15 17:08

fleurtjeuh schreef:
Alleen zijn mijn ouders mijn geluk niet.
Volgens hun moet ik altijd andere keuzes maken, wat ik ook doe, het is niet goed voor hun, ook al voelt het wel goed voor mij.

Maar jij moet toch gelukkig worden?? Ongeacht of de keuzes correct zijn of niet?
Jij moet toch leren vallen en opstaan? Of willen ze je alles voorkauwen? Dat kan je als ouder niet.

Als je van iets houdt, moet je het kunnen loslaten. En met kinderen al helemaal!

**Geplaatst**: 19-07-15 17:09

Geplaatst: 19-07-15 17:09

Maar waar ben je bang voor dan? Je bent 22, niet 12. Het is nogsteeds een relatie tussen twee volwassenen en je ouders kunnen je niet op je kamer opsluiten.

**Geplaatst**: 19-07-15 17:10

Geplaatst: 19-07-15 17:10

Als jij gelukkig bent met je keuze, en je straalt dat uit, vraag ik mij af wat ouders daar tegenin kunnen brengen.

Het is jouw leven en jouw geluk. Geniet ervan!

**Geplaatst**: 19-07-15 17:14

Re: Ik moet mijn ouders iets vertellen, maar ik durf niet..

Geplaatst: 19-07-15 17:14

Het is jou keuze, en uit je woorden laat je echt horen dat je voor hem wilt gaan. Ik zou er voor gaan. Misschien is dit wel the one in a life time (of hoe je dat ook schrijft)

. Ik snap dat het niet gemakkelijk voor je is, maar ik denk dat je ze het moet gaan vertellen.

**Geplaatst**: 19-07-15 17:22

Re: Ik moet mijn ouders iets vertellen, maar ik durf niet..

Geplaatst: 19-07-15 17:22

Jou keuze! Ik zou het ook nooit doen en vind het ook heel apart, maar wat maakt het jou uit wat ik ervan denk? Weet dat ik totaal iets anders ben dan je ouders maar hetzelfde idee erachter. Als hij jou geluk is, lijkt me dat je ervoor moet gaan!

**Geplaatst**: 19-07-15 17:25

Geplaatst: 19-07-15 17:25

Lastig. Mijn vader was ook niet meteen heel enthousiast over mijn vriend. Dit had ik al verwacht, dus ook niet meteen verteld toen. Mijn omgeving merkte wel dat ik iemand had overgehouden aan die ene nacht op stap. Beetje bij beetje kwamen ze er achter dat het zo was en wie het was. Je zou er dus ook voor kunnen kiezen niet meteen alles te vertellen. Doe wat voor jou goed voelt! Succes!

**Geplaatst**: 19-07-15 17:25

Geplaatst: 19-07-15 17:25

Gelijk eerlijk zijn. Vroeg of laat komen ze er toch achter en ze kunnen het beter van jou horen als van iemand anders.

Mijn vriend is ook 18 jaar ouder dan mij.
Ik was net 18 toen we wat kregen en hij was 36.

Ik vond het ook eng om aan mijn ouders te vertellen maar heb het wel gelijk gedaan. Mijn vader had gelijk zo iets van: je bent volwassenen, als je maar gelukkig bent. Kwam ook nog bij dat hij mijn vriend al jaren kende en wist dus dat het geen raar persoon was

.

Mijn moeder moest even slikken maar draaide ook snel bij.

Ondertussen is vriend lief helemaal opgenomen in de familie

**Geplaatst**: 19-07-15 17:26

Geplaatst: 19-07-15 17:26

Ben je nog minderjarig?

**Geplaatst**: 19-07-15 17:27

Geplaatst: 19-07-15 17:27

Jij bent 22, hij 40, groot verschil maar het hoeft geen probleem te zijn. Jullie zien een toekomst samen en daar gaat het om, natuurlijk zal er in elke relatie wel wat zijn maar als jij denkt dat hij de ware is dan gewoon gaan. En waarom nu al aan je ouders vertellen, gewoon eerst zorgen dat je absoluut zeker weet dat hij de ware is, mochten ze je dan het huis uitzetten dan kun je met hem verder. Als het goed is dan heeft hij daar het volste begrip voor.

**Geplaatst**: 19-07-15 17:28

Geplaatst: 19-07-15 17:28

Ik begrijp wel dat je het spannend vindt om te vertellen, maar ik zou het zeker niet voor ze gaan verzwijgen omdat hun reactie misschien niet is wat je hoopt.

In het begin zullen ze er misschien niet blij mee zijn en achter je staan, maar uiteindelijk zullen ze heus bijdraaien toch? Je bent een volwassen vrouw die haar eigen keuzes kan maken, het leven bestaat uit vallen en opstaan.

**Geplaatst**: 19-07-15 17:29

Geplaatst: 19-07-15 17:29

Ts is 22 jaar. Vriend is dus 40 jaar. Ik snap dat je ouders dit in eerste instantie niet leuk zullen vinden en wellicht aan je vragen om er mee te stoppen. Maar dat weet je zelf pas als je het eerst probeert.

Jullie zitten wel allebei in een andere levensfasé. Onthoudt dat wel aub. Jij moet nog beginnen, hij zit in een periode waarin een midlifecrisis niet ongewoon is. Het zou zonde zijn als jij daar de dupe van wordt. Maar ja.. nogmaals dat weet je pas als je terug kan kijken.

**Geplaatst**: 19-07-15 17:34

Geplaatst: 19-07-15 17:34

Tuurlijk is dit best lastig om te vertellen! En misschien zullen ze in het begin niet staan te springen, maar een grote kans dat ze er anders in komen te staan als ze zien dat hij je echt gelukkig maakt!

Ik was 18, mijn inmiddels man was 36. Mijn ouders moesten écht wel even slikken, maar achteraf zeggen ze zelf dat ze me gewoon het liefst gelukkig zien en accepteren ze hem helemaal.
Ik word volgende maand 32...

**Geplaatst**: 19-07-15 17:35

Geplaatst: 19-07-15 17:35

Als ouder, vind ik, begeleid ik mijn kinderen totdat ik ze uitgezwaaid heb richting het grote volwassen leven. Bij de een is dat uitzwaaien vroeg bij de ander laat, afhankelijk van de ontwikkeling van dat desbetreffende kind die jong volwassen is. Dan, zo zie ik het met mijn kinderen, gaan ze meer en meer hun eigen ervaringen op doen en vragen minder en minder advies aan hen moeder. Zo hoort het ook in mijn ogen.
Als er advies gevraagd wordt dan zal ik dat ook eerlijk geven. Ongevraagd advies geef ik in principe niet.
Het belangrijkste daarin vind ik, dat mijn kinderen de keuzes maken die bij hen horen. Net als ik, gun ik hun ook hun vergissingen in het leven. Dat is inherent aan het leven en daar worden we allemaal "groot en volwassen" van en als het meezit ook nog eens fijne mensen van.

Dus als jij schrijft dat je ouders jouw keuzes niet steunen vind ik dat triest eerlijk gezegd. Want zelfs als het "foute" keuzes zouden zijn, mag jij deze maken zodat je levenservaring op kunt doen. Dat recht hebben zij ook immers gehad en nog.

Dus ja het is fijn als je ouders achter je vriend keuze staan, want dat maakt het wel gemakkelijker en vooral gezelliger, maar omdat je 22 jaar bent is het niet noodzakelijk. Het is het leven van jou en je vriend. Als je jezelf onzeker zou voelen over je keuze informeer dan eens rondom je bij mensen die je vriend kennen wat het voor man is. Heb ik indertijd ook gedaan want hier is ook het leeftijdsverschil (15,5 jaar) groot maar ook bij ons voelde (en voelt

) het als mijn zielsmaatje. Die kom je maar zelden of nooit tegen. Dus als het echt goed zit, dan vasthouden en vooral niet laten gaan.

Als je ouders altijd negatief zijn, dan moet je daar dus niet je advies gaan halen als je daar behoefte aan hebt

. Dan zou ik het laten bij een korte gesloten mededeling en als je vriend komt om kennis te maken dan zien jullie wel verder. Ik zou dan ook negatieve opmerkingen rustig onder hun aandacht brengen dat je dat heel teleurstellend vindt omdat dit wel de man is waar je mee gelukkig hoop te worden.

Succes TS. Hopelijk heb je wat aan mijn post.

**Geplaatst**: 19-07-15 17:37

Geplaatst: 19-07-15 17:37

TS jou keus , jij moet gelukkig zijn!

Maar ik kan me voorstellen dat je ouders er moeite me hebben.
Je vriend is bijna 2 x zo oud en zit in een heel andere levensfase.
Ik vraag me af of dit gaat werken maar als je het niet probeert weet je dat ook niet.

Ik vermoed dat je nog thuis woont?
Dat je het je ouders moet vertellen?

Ik vertelde mijn ouders pas na een half jaar dat ik een vriend had, maar ik woonde al uit huis.

**Geplaatst**: 19-07-15 17:37

Geplaatst: 19-07-15 17:37

pien_2010 schreef:
Als ouder, vind ik, begeleid ik mijn kinderen totdat ik ze uitgezwaaid heb richting het grote volwassen leven. Bij de een is dat uitzwaaien vroeg bij de ander laat, afhankelijk van de ontwikkeling van dat desbetreffende kind die jong volwassen is. Dan, zo zie ik het met mijn kinderen, gaan ze meer en meer hun eigen ervaringen op doen en vragen minder en minder advies aan hen moeder. Zo hoort het ook in mijn ogen.
Als er advies gevraagd wordt dan zal ik dat ook eerlijk geven. Ongevraagd advies geef ik in principe niet.
Het belangrijkste daarin vind ik, dat mijn kinderen de keuzes maken die bij hen horen. Net als ik, gun ik hun ook hun vergissingen in het leven. Dat is inherent aan het leven en daar worden we allemaal "groot en volwassen" van en als het meezit ook nog eens fijne mensen van.

Dus als jij schrijft dat je ouders jouw keuzes niet steunen vind ik dat triest eerlijk gezegd. Want zelfs als het "foute" keuzes zouden zijn, mag jij deze maken zodat je levenservaring op kunt doen. Dat recht hebben zij ook immers gehad en nog.

Dus ja het is fijn als je ouders achter je vriend keuze staan, want dat maakt het wel gemakkelijker en vooral gezelliger, maar omdat je 22 jaar bent is het niet noodzakelijk. Het is het leven van jou en je vriend. Als je jezelf onzeker zou voelen over je keuze informeer dan eens rondom je bij mensen die je vriend kennen wat het voor man is. Heb ik indertijd ook gedaan want hier is ook het leeftijdsverschil (15,5 jaar) groot maar ook bij ons voelde (en voelt ) het als mijn zielsmaatje. Die kom je maar zelden of nooit tegen. Dus als het echt goed zit, dan vasthouden en vooral niet laten gaan.

Als je ouders altijd negatief zijn, dan moet je daar dus niet je advies gaan halen als je daar behoefte aan hebt . Dan zou ik het laten bij een korte gesloten mededeling en als je vriend komt om kennis te maken dan zien jullie wel verder. Ik zou dan ook negatieve opmerkingen rustig onder hun aandacht brengen dat je dat heel teleurstellend vindt omdat dit wel de man is waar je mee gelukkig hoop te worden.

Succes TS. Hopelijk heb je wat aan mijn post.

Prachtige post!!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 19-07-15 17:45

Re: Ik moet mijn ouders iets vertellen, maar ik durf niet..

Geplaatst door de TopicStarter : 19-07-15 17:45

Bedankt voor alle berichten iedereen!

Wat betrefd de andere levensfases,
Dat valt eigenlijk wel mee.
Hij is een hele erge laatbloeier. Heeft overal en nergens gewerkt, heen en weer verhuisd, vanalles gedaan.
Pas in het laatste jaar heeft hij het gevoel gekregen om te settelen, huisje boompje beestje.
Zelf wil ik graag jong moeder worden en zou ik ook willen settelen.
We hebben het al uitgebreid gehad over dit soort dingen,en zitten op 1 lijn.

**Geplaatst**: 19-07-15 17:46

Geplaatst: 19-07-15 17:46

Ts, hoelang zijn jullie samen?

**Geplaatst**: 19-07-15 18:01

Re: Ik moet mijn ouders iets vertellen, maar ik durf niet..

Geplaatst: 19-07-15 18:01

Als ik het goed begrijp kennen jullie elkaar nog maar kort? Waarom zou je het aan je ouders vertellen? Of woon je nog thuis?

**Geplaatst**: 19-07-15 18:26

Geplaatst: 19-07-15 18:26

ik zie in je profiel dat je 22 bent.
Dat is toch een leeftijd waarop je je ouders geen toestemming hoeft te vragen.
Hij is dus 40, oke, het is een verschil, maar ik vind het niet heel ernstig hoor!
Succes!

**Geplaatst**: 19-07-15 18:26

Geplaatst: 19-07-15 18:26

Mijn ouders vertel ik dingen pas als ik eigenlijk zeker weet dat het wat gaat worden. Weleens wat gedate maar verder dan ook geen naam of inhoud verteld tegen m'n ouders.
En ik zei precies hetzelfde als jij steeds, als excuses om met een oudere man aan te pappen. Nu ben ik blij dat ik dat niet gedaan heb en gewoon iets van mijn eigen leeftijd heb gevonden, maar die wel hetzelfde in het leven staat als ik en niet elke dag stom dronken in de kroeg zit.

Nomineer dit bericht ×