Hoe moet ik met deze situatie om gaan?
Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
Pagina 1 van de 1
- Butterfly3
- Berichten: 6
- Geregistreerd: 28-04-14
Hoe moet ik met deze situatie om gaan?
Geplaatst door de TopicStarter : 16-07-15 19:48
De relatie tussen mijn ouders was niet zoals bij een 'normaal' gezin zou moeten zijn. Mijn moeder was een soort van vader en moeder in 1 en mijn vader is ziek. Een broer en zus relatie zoals ze het zelf noemen.. Daar kwam het eigenlijk altijd op neer.
Mijn vader bemoeide zich nooit zoveel met mij als kind. Als ik uit school kwam vroeg hij 'hoe was het?' Prima pap. Maar meer liet ik daar nooit over los. Als ik bijvoorbeeld wel vertelde dat ik naar een vriendin ging waar ik altijd al mee om ging dan wist hij niet wie dat was. Ik legde dat wel uit maar een dag erna leek hij dat vergeten te zijn. Hij zat altijd zo in zijn eigen wereld. Want als ik dan 2 dagen later naar die vriendin ging wist hij niet meer wie dat was en moest ik het weer helemaal uit leggen. Daar had ik vaak geen zin in en daarom zei ik het altijd alleen maar tegen mijn moeder waar ik naar toe ging.
Mijn moeder was de persoon die altijd voor mij gezorgd heeft. Niks te nadelen van mijn vader maar dat is eenmaal nu gewoon zo. Helaas doordat mijn vader ziek was moest mijn moeder ook dingen alleen gaan doen in het leven. Alleen naar verjaardagen en alleen naar 'leuke' gebeurtenissen want mijn vader ging nooit mee. Even voor de duidelijkheid.. Mijn vader heeft een depressie en daarom zat hij zo in zijn eigen wereld. Maargoed, even terug naar mijn moeder.. Omdat zij dus veel dingen alleen moest doen ging zij ook veel dingen negatief zien. Ik weet niet of het daar aan ligt, ik denk dat het zo is. Ze riep altijd maar wat andere verkeerd deden, niemand kon niks goed doen in haar ogen. Als ze bewijze van spreken naar de winkel gingen wanneer zij het niet zag als het juiste moment was dat al verkeerd. En dat heb ik heel mijn jeugd aan moeten horen. Om de kleinste dingen deed iemand anders het al fout, alles was altijd negatief..
Maar buiten dat de relatie met mijn ouders niet goed ging woonde wij op een prachtige boerderij. Paarden, een hond, een paar katten een mooie tuin. Daar waren veel mensen jaloers op.. Open dagen werden georganiseerd om onze tuin te bekijken en op dat soort dagen leken mijn ouders heel gelukkig.
Helaas is dat allemaal bedrog. De laatste jaren ging de relatie tussen mijn ouders steeds slechter, ze maakten ruzie over kleinste dingen en veel mensen dachten wel dat de bom een keer zou af gaan door dat mijn ouders uit elkaar gingen. Maar al die tijd hebben ze het volgehouden met elkaar...
Tot dat ik vorige week beneden kwam. Het was half 7 en het werd heel warm. Ik wilde met mijn paard gaan trainen voor de volgende wedstrijd maar ik kwam beneden en er was knallende ruzie zoals dat wel eens vaker was. Maar dit keer was het erger, ik voelde dat dit fout zat en niet meer goed zou komen. Mijn ouders hebben besloten om uit elkaar te gaan naar jaren lange confrontaties.
Wat een opluchting zal iedereen denken maar het voelt niet zo voor mij. Ondanks dat ik er jaren lang tussen in heb gezeten en de ergste ruzies heb mee gemaakt (vader rijd weg en we weten niet waar hij is, hij dreigt met van alles. Mijn moeder die heel verdrietig thuis zit en waar ik erbij zit om te troosten) wil ik eigenlijk niet dat ze uit elkaar gaan. Want als ze uit elkaar gaan moet ik gaan kiezen.. Bij wie ga ik wonen? Mijn vader is ziek, mijn instinkt zegt dat ik voor hem moet zorgen. Maar ik wil eigenlijk die last niet dragen. Maar ik moet wel want ik wil niet instaan voor de consequenties als er wat met hem gebeurd. Aan de andere kant wil ik met mijn moeder mee, maar ik durf mijn vader gewoon eigenlijk niet alleen te laten. En het ergste van allebei is nog dat ze er beide van overtuigd zijn dat ik bij hen blijf dus dat mijn moeder zegt dat ik met haar mee ga en mijn vader zegt dat ik met hem mee ga. En ook daar zijn al ruzies over geweest.
Over de scheiding zelf mag ik niet praten. '*mijn naam* moet haar mond dicht houden' zegt mijn vader dan. 'Stil zijn er over tegen andere mensen' zegt mijn moeder. Ze hebben er volgens hen niks mee te maken en dat weet ik wel. Maar het feit dat ik tegen niemand mijn verhaal mag doen dat sloopt heel erg. Ik ben kapot als ik thuis kom van mijn bijbaan dan ga ik altijd direct slapen en 's avonds ga ik trainen voor de wedstrijd. Want ik heb toch maar besloten dat ik door moet trainen ook al is het zo moeilijk moet ik hier ook maar mee leren omgaan. Eerst wilde ik een wedstrijd stop houden maar ik verplicht mezelf door te gaan. Ik moet hier uit, als ik er niet over na denk is het er ook niet.
Op kamers gaan kan ik financieel niet betalen. Sowieso moet ik 1 paard verkopen, want anders red ik het helemaal niet want ze staan nu aan huis en dan moet ik naar een pensionstal. Maar wedstrijden rijden, mijn nieuwe opleiding straks in de toekomst misschien een auto zodat ik zelf naar de wedstrijden kan.
De toekomst is nog heel onzeker. Het huis word dus verkocht maar hoe het verder gaat is een groot vraagteken. Dit moet ik op mij af laten komen maar alles ruzies waar ik nu in betrokken word zijn om gek van te worden. Het is geen 1 ruzie per dag.. Ze vinden alles van elkaar teveel en bij alles kijken ze elkaar heel intimiderend aan. En iedere keer voelt het alsof ik er tussen moet gaan zitten zodat de ruzies maar niet erger worden...
Dit SA mocht ik openen zodat ik mijn verhaal toch kwijt kon. En het heeft wel gezorgd dat ik blij ben ik dat ik het eruit heb kunnen typen.
Mocht je toch een vermoedde hebben wie ik ben wil ik je vragen dit even in een PB aan mij te versturen.
- sallandval
- Berichten: 6056
- Geregistreerd: 21-09-08
Re: Hoe moet ik met deze situatie om gaan?
Geplaatst: 16-07-15 19:54
- PeerAppel
-
- Berichten: 4037
- Geregistreerd: 06-09-11
Geplaatst: 16-07-15 19:55
Ik weet hoe het voelt en als je wilt mag je ook zeker altijd je hart luchten, mijn PB-box staat open. Vorig jaar rond deze tijd had ik hetzelfde als jij. Ik weet hoe zwaar het kiezen zal vallen, maar jij hoeft niet te kiezen. Jullie kunnen met z'n drieën ervoor kiezen om een ouderschapsplan op te stellen en dan kun je bij beide wonen op bepaalde dagen. Vanaf je 12e heb je hier zelf de keuze in.
Naar dat het nu ook zoveel spanning oplevert. Is er niet al de mogelijkheid dat een van je ouders tijdelijk ergens anders gaat wonen om de spanning te verminderen?
- Butterfly3
- Berichten: 6
- Geregistreerd: 28-04-14
Geplaatst door de TopicStarter : 16-07-15 21:58
PeerAppel schreef:Beste TS, ten eerste heel veel sterkte.
Ik weet hoe zwaar het kiezen zal vallen, maar jij hoeft niet te kiezen. Jullie kunnen met z'n drieën ervoor kiezen om een ouderschapsplan op te stellen en dan kun je bij beide wonen op bepaalde dagen. Vanaf je 12e heb je hier zelf de keuze in.
Naar dat het nu ook zoveel spanning oplevert. Is er niet al de mogelijkheid dat een van je ouders tijdelijk ergens anders gaat wonen om de spanning te verminderen?
Nee dat niet. Omdat ze nu zoveel mogelijk geld willen besparen willen ze nog bij elkaar blijven tot er dingen geregeld zijn..
- hwn
- Berichten: 5456
- Geregistreerd: 26-05-13
Re: Hoe moet ik met deze situatie om gaan?
Geplaatst: 16-07-15 22:03
Ik vroeg me ook af: als je pa al zo lang depressief is, zou hij zich dan niet beter een tijdje laten opnemen? Kan soms wonderen doen. Ik ken een meisje dat daar zelf voor gekozen had gedurende een aantal weken, kreeg goede psychologische begeleiding en die kwam als herboren terug (had trauma door de zelfmoord van haar vader).
- Butterfly3
- Berichten: 6
- Geregistreerd: 28-04-14
Geplaatst door de TopicStarter : 17-07-15 14:45
hwn schreef:Sterkte!
Ik vroeg me ook af: als je pa al zo lang depressief is, zou hij zich dan niet beter een tijdje laten opnemen? Kan soms wonderen doen. Ik ken een meisje dat daar zelf voor gekozen had gedurende een aantal weken, kreeg goede psychologische begeleiding en die kwam als herboren terug (had trauma door de zelfmoord van haar vader).
Mijn vader is een langere tijd in therapie geweest, ook samen met mijn moeder. Dit werkte zolang ze daar waren wel maar als ze dan thuis waren ging het weer helemaal fout. Ik denk dat ze alles bij elkaar z'n 5jaar in therapie met elkaar zijn geweest. En mijn vader nog 3jaar apart.
Pagina 1 van de 1