Sinds 2,5 maand date ik met een erg leuke man die ik via-via leerde kennen. Hij is precies wat ik in een man zou willen en hij wil helemaal voor me gaan, is erg lief en attent. In deze tijd zijn we goede maatjes geworden, we kunnen goed praten, om de onzinnigste dingen lachen en hebben het erg leuk samen. Ook helpen we elkaar als een van ons een sacherijnige bui heeft etc.
Maar.. ik ben (nog) niet verliefd op hem. Samen zijn voelt heel vertrouwd en zoenen voelt fijn, maar ik voel niet een verliefdheid die ik vroeger wel voor mensen heb gekend. Ik denk niet de hele dag door aan hem (wel soms), ik voel me ook niet erg gehecht maar hier heb ik sowieso wat moeite mee. Het voelt alsof ik gewoon helemaal m'n eigen leven heb en mezelf prima vermaak. Ik dagdroom niet veel over hem en ik lees geen gesprekken terug. Heb zin in onze afspraakjes maar het is niet zo dat ik niet kan wachten.
Ik vaak getwijfeld of ik dan wel door moest daten, want ik wil hem niet aan het lijntje houden. Ik zou het echt erg vinden om hem pijn te doen. We hebben het hier best vaak over gehad, maar hij vind het vervelend om over blijven te hebben omdat het hem onzeker maakt. Hij vind me erg leuk en heeft een beginnende verliefdheid, maar ook nog niet smoorverliefd. We daten niet met anderen trouwens, omdat we beiden serieuze intenties hebben.
Wanneer komt het punt dat je zegt: nu wordt iets niks meer? Ik vind 2,5 maand al best lang om uit te zoeken of je nog verliefd word. Ik word sowieso niet snel verliefd, maar het lijkt wel alsof de verliefdheid hier wordt overgeslagen maar er ook nog geen binding is. Dit heb ik vroeger nog nooit gehad, het was altijd helemaal wel of helemaal niet..
Heeft iemand dit ook weleens gehad? Op internet lees ik verschillende meningen hierover..
), en dat kwam pas na een jaar lang vrienden zijn. (uiteindelijk is het niks geworden, maar dat lag aan hem en niet aan mij
)