Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
Maak je alsjeblieft geen zorgen dat hem iets overkomt. Hij is ook volwassen, hij redt zich echt wel. SplashIsLief schreef:Wordt zijn leven beter als jij bij hem blijft uit medelijden omdat je het zielig vindt voor hem? En misschien nog wel belangrijker, wordt jouw leven beter als je samen blijft met iemand waar je eigenlijk helemaal niet mee samen wilt blijven?
Wees eerlijk naar jezelf toe en ook naar hem toe.
. In mijn vorige relatie 'durfde' / 'kon' ik het ook niet.PureSG schreef:We zijn inderdaad erg snel gaan samenwonen, achteraf gezien niet de meest handige keuze.
Tevens klopt het dat ik de enige zou moeten zijn om te oordelen, helaas gebeurt dit niet. Vaker dan eens hoor ik dat hij "niet goed genoeg" is van mijn omgeving.
loez schreef:Dit had ik zelf geschreven kunnen hebben. In mijn vorige relatie 'durfde' / 'kon' ik het ook niet.
Uiteindelijk toch gedaan en heb me daarna nog nooit zo vrij gevoeld! Ik zat compleet opgesloten in die relatie.
Kies voor jezelf en probeer echt door te zetten en afstand te nemen.
PureSG schreef:Gisteren, het "gesprek": hij moest zó enorm huilen, zei dingen als "jij bent mijn drijfveer", "ik kan niet zonder jou", "dankzij jou heb ik er weer zin in".
Ik kreeg het idee dat als ik het zou doorzetten, hij zichzelf van kant zou maken.
Maar nu zitten we weer hier, balende dat ik niet sterk kon blijven, balende dat ik véél mensen teleurstel (familie en vrienden vinden P. niet leuk/goed voor mij, hij heeft geen werk of school oid namelijk), maar vooral balende dat ik mezelf weer voor de gek hou.