(Ik hoop dat het hier goed staat.)
Allereerst 1 waarschuwing: als je mijn OP hebt gelezen en je denkt dit is klaariekoek geliefde je gedachten hier niet neer te zetten. Je mening sta ik open voor maar breng dit alstjeblieft op een nette manier. Ik ben niet op zoek naar reacties als: " je bent gestoord". Hier ben ik niet naar op zoek.
Oké, ik zoek mensen die dit ook hebben meegemaakt en er over zouden willen praten en ervaringen uitwisselen en mij misschien tips kunnen geven.
Ik heb als baby 5 maanden in het ziekenhuis gelegen omdat ik met 26 weken geboren ben, en 440 gram woog. Mocht je het hele verhaal willen weten pb maar.
Mijn tante was tevens mijn oppas. Toen ik kon praten zei ik altijd tegen haar en mijn ouders: " opa was bij het glazen huisje" (glazen huisje= covuese, weet niet hoe je het schrijft. Mijn opa is overleden toen mijn vader 8 was)
Nu heb ik een jaar geleden last gekregen van het gevoel dat mensen naar mij keken, achter mij liepen, wind die op speelde terwel alle ramen dicht waren. Kortom ik voelde me niet meer veilig en prettig thuis. We hebben toen een mevrouw ingeschakeld die mij hier mee kon helpen. Ze zei dat dit niet mijn opa was, wat ik dacht. maar dat ik vanuit het spoor bij mijn stal "geesten" mee neem naar huis die daar chillen. Ik ben wit licht, ik trek hun aan. Ik neem hun dus mee naar huis. Het was dus niet mijn opa, wel die chilgeesten. Die mevrouw heeft mij geleerd hoe ik mijn kamer moet zuiveren. Nu heb ik er weer last van. Steeds mij niet veilig voelen vooral op de boven bedieping. Ik wil het graag zuiveren maar ik vind het best eng en spannend. Mijn tante heeft dit ook. Met haar praat ik hier veel over.
Ik voel me ook niet echt vrolijk en lekker in mijn lijf de laatste tijd. Misschien komt het hier door...
Ik ben blij dit even te kunnen schijven. Respect als je dit hebt gelezen! Ik hoop op personen die iest soortgelijks mee gemaakt hebben of personen die tips hebben.
Veel groetjes Yenniffer.

