Geplaatst In september 2013 één week na zijn 50e verjaardag is mijn vader ziek geworden. Kanker. Mijn vriend en ik waren op vakantie toen mijn moeder op onze één na laatste dag huilend opbelde. Papa had een epileptische aanval gehad, en na een rit met de ambulance hebben ze de hele nacht op het ziekenhuis gezeten. Wij besloten de vakantie af te breken en naar huis heen te rijden vanuit Italië.
De tijd er na was een heel onzekere tijd, met veel onderzoeken op het ZH. De diagnose, longkanker met uitzaaïngen naar het hoofd (waar de aanval vandaan kwam) en een plekje in de arm. Inmiddels zit het ook in de ruggenwervels. Bestralingen en chemokuren waren de behandelingen. En een prognose werd niet echt gegeven, ja maanden. Maar goed 2 jaar, zijn ook 24 maanden.
Hoe cliché ook, daarna wordt je geleefd. Je gaat ziekenhuis in, ziekenhuis uit en je laat het allemaal maar gebeuren. Eigenlijk ging het ook best wel goed met pap. Tot hij in mei weer een aanval kreeg. Weer met de ambu naar het ZH. Naderhand kregen we te horen dat de tumor die eerder door de bestraling zo super gekrompen was, weer in vol ornaat terug was. Ze konden nog één keer bestralen zonder dat er te veel schade aangericht zou worden. Dat was aan het einde van de zomer.
In oktober is hij volledig ingestort, zo erg.. dat we zijn gaan waken en mensen afscheid hebben laten nemen. Maar, de vechter die hij is.. heeft hij zich weer 'teruggevochten' en na fysiotherapie was hij weer redelijk 'ok'. Hij kon in ieder geval naar het ZH en kleine stukjes lopen.
Inmiddels zijn we 1,5 jaar verder en gaat alles steeds harder achteruit. En zitten we in het 'pijn-bestrijding' stadium. Dit omdat de ruggenwervel verzakt is, die wordt deze week voor een tweede keer opgespoten.
Functioneren is er niet echt meer bij, zitten is te pijnlijk. Mede omdat er een scheurtje in een ruggenwervel zit. Hij is nu weer bedledig en is nu aan de morfine gekoppeld.
Dit is de situatie nu, morgen wordt hij dus weer opgenomen voor het opspuiten van de wervel en kan donderdag weer alles anders zijn.
Enfin. Dit even als achtergrond informatie.
Ik probeer overal nog zoveel mogelijk 'uit te halen', dingen bespreken voor zover mogelijk. Nu heb ik laatst van gips een handafdruk gemaakt van zijn hand.
Alleen voor de verdere toekomst.. mijn vriend waarmee ik volgend jaar ga samenwonen heeft laatst met mijn vader, en uiteindelijk ook mijn moeder een heel gesprek gehad.
Citaat:Ik heb je vader tijdens een redelijk helder moment gevraagd of hij erachter staat als wij ooit gaan trouwen...and he does. Ik bedacht me vanavond dat ik t je wil vertellen...
Ik wil het je vertellen nu hij er nog is. Misschien dat je er nog wat mee wil doen.
Dat laatste zinnetje. "Misschien dat je er nog wat mee wil doen".
En dat wil ik, maar ik weet niet wat.. Mijn hoofd is te pluis om wat te verzinnen. Misschien, dat er meer mensen zijn, die in dezelfde positie hebben gezeten.
Ideeën zoals, lopen naar het altaar, dat wordt 'm niet.. omdat hij bedledig is. En qua spraak, gaat het ook heel erg beroerd.. dan zou ik echt moeten wachten op een helder moment.
Ik hoor heel graag ideeën.. mochten er verder inhoudelijke vragen zijn, lees ik ze ook graag en probeer ik ze gerust te antwoorden
Heel veel sterkte. 
zo dreunt hij ook moeiteloos z'n sofinummer op. En gaat het bij ons telefoonnummer (wat we al 26 jaar hebben) helemaal mis. 
dank jullie!