Geplaatst 
427 dagen geleden heb ik (23) Dan (29) leren kennen. In Miami.. op een cruiseship naar de Bahama’s.
Ik was destijds Au Pair in Washington D.C. en 9 dagen op vakantie met mijn beste vriendin Nic.
Ergens was het denk ik liefde op het eerste gezicht. Ik weet nog dat Nic en ik het casino binnen liepen, om even de tijd te doden totdat de poolparty zou beginnen.
En daar zat ie, aan de pokertafel. Baseball petje op, basketball jersey aan.. en een 3kwart samoaanse getattoeerde sleeve.
Ik zei lachend tegen Nic: Die is van mij vanavond.
Hij keek op en we hadden oogcontact.. ik lachte even en ging toen aan de bar zitten dicht bij zijn pokertafel. Uiteraard liep ik niet op ‘m af tijdens zijn spel.
Ondertussen bestelden vriendin en ik een drankje en kletsten wat waar bij ik ‘m in de gaten hield.. en dat had hij ook wel door. Want zodra hij klaar was kwam hij naar ons toe met een paar andere vrienden.
Nieuw Zeelanders. En ze waren op een 30 dagen ‘bender’, feestvakantie. Kwamen net uit Mexico, waren al in Vegas geweest en nu de cruise om af te sluiten op Ultra Miami. Wat een reis. Wat een geweldige mensen.
10 jongens waren het en Dan was er een van. We werden als het ware met open armen ontvangen en hebben de hele avond gekke dingen gedaan. Het hielp ook wel dat Dan een leuke vriend had die Nic dan wel weer zag zitten.. Max.
De alcohol vloeide en er werd me wat afgepraat en gelachen en gedanst.. zover zelfs dat we naar de achterkant van het schip zijn gelopen en even de Titanic hebben nagebootst (Never let me go, jack!). Van het een kwam het ander en uiteindelijk zijn we 4 dagen onafscheidelijk geweest.
Zijn vrienden werden onze vrienden en we werden ook echt gewaardeerd.. ‘’Gaan jullie niet mee?’’ (T.o.v. de meiden die ze eerder tegenkwamen die vooral om ze heen hingen om gratis drank of weet ik wat te scoren
) Op dag 4 was het afscheid dag. Zij gingen met de taxi naar downtown Miami.. en wij gingen terug naar onze couchsurf host in een ander gedeelte van Miami. Je weet wel hoe het gaat. Snel dag, kus.. en we appen snel.. blabla.
Wonderbaarlijk genoeg gebeurde het dezelfde avond al. Hij had graag gewild dat ik erbij was geweest. Ultra was zo gaaf.. hij was zo blij me te leren kennen enz. bij mij moest alles nog een beetje bedaren. Dan was echter head over heels. ‘Your eyes bewitched me.’ ‘The moment I looked you in the eyes I was sold.’
Dus bleven we in contact. Via whatsapp totdat hij terug was in Australië, waar hij woont (ook al is hij van NZ). En hoe meer we spraken hoe leuker ik hem begon te vinden. We skypten regelmatig.. of internet-bellen dus we hadden goed contact.
We spraken af dat na mijn jaar in Amerika (begin september) naar Australië zou gaan (Oktober) omdat ik dan toch geen baan zou hebben nog en geen verplichtigingen. Allemaal super.
Totdat ik het telefoontje van m’n leven kreeg. Ik kreeg een baan aangeboden in London.
Ik was hier al maanden mee bezig maar kreeg het niet van de grond en opeens was het daar en is alles in de stroomversnelling gegaan en voor ik het wist.. zat ik gebakken. Met als start datum: 15 september.
Dan was niet blij. Wanneer zouden we elkaar dan zien? Hoe is de toekomst? Wat is het plan? Bovendien begon ik mij ongemakkelijk te voelen. Vaak was hij in een bui dat hij niemand wilde zien.. alleen.. zo op mij gefocused. Jaloers zelfs.
Ik besloot er klaar mee te zijn. Ik ging toch naar London verhuizen… en ik hoefde geen waakhond.
Hij had het hier ontzettend zwaar mee. Ben voor weet ik wat allemaal uitgemaakt. Contact heb ik toen verbroken. Hij had wel nog contact met Nic overigens, wat prima verliep.
Af en toe appte hij mij eens dat ie me miste, of de gesprekken.. maar ik bleef de boot afhouden.
Mijn ouders waren overigens absoluut niet blij met mijn Australië nieuws.
haha.. dus ze waren maar wat blij dat ik het afgekapt had.Tot in Oktober we weer in contact kwamen. Echt vriendschappelijk contact.. geen hoogdravende verhalen o.i.d. en kwam de aap uit de mouw dat hij van April – Augustus flink heeft geworsteld met depressie.
Dan is een ontzettend gevoelsmens. Overdenkt alles. En dan overdenkt hij het nog een keer. Hij viel in een zwart gat na 30 dagen met vrienden te zijn geweest en alle drugs en gebrek aan serotonin zal waarschijnlijk ook niet geholpen hebben.
Hij ging nu naar de sportschool, uit met vrienden, sociale contacten en zag zijn fouten in en heeft zich verontschuldigd.
Een ander mens! Het mens wat ik heb leren kennen.. (zover je dat leren kennen kunt noemen.) Hij is nog steeds jaloers. Jaloers uit onmacht. Dat ik niet ben waar hij wil dat ik ben en dat andere mannen kans hebben en hij niet. Het idee van mij met andere mannen vind hij nu nog steeds moeilijk.
Naarmate November-Februari hadden we af en toe contact. Voornamelijk over zijn zomerplannen. 3 a 4 maanden Europa + Vegas & New York. Tomorrowland (festival in België voor de leken onder ons) stond ook op de lijst. Maar het is zo ontzettend moeilijk om daar kaarten voor te krijgen.. dus ja dat was afwachten.
In die tijd had ik overigens een vriend hier in London, waar ik hem niet over heb vertelt. Dit was een constant onstabiele relatie waarin ik niet wist of ik verde wilde met mijn ex.. en mijn ex wist het ook niet en jeetje, dat was een heel gedoe. Vaak heb ik ook getwijfeld aan die relatie i.v.m. Dan. Daar lieg ik niet om.
Toen kwam 9 januari en ging de voor registratie van Tomorrowland open.
En wat bleek? Nic was een van de eerste 10 van Oosterijk om te registeren dus kregen we 4 gegarandeerde kaarten! En hey! Max (de vriend van Dan) zelfde verhaal voor Nieuw Zeeland.
Opeens die grote WAT ALS… veranderde in een.. we gaan elkaar zien deze zomer. Wow. Ik heb dit allemaal vertelt aan mijn ex trouwens.. die was er een beetje meningloos over.
Eind februari heb ik het met hem ook uitgemaakt.. het liep niet.
Toen is het contact met Dan eigenlijk allemaal meer en meer en meer geworden. Het is een ‘’volwassen’’ ‘’relatie’’ geworden. Als in; we hebben het over realistische dingen. We hebben het over vanalles. We hebben het ook over elkaar. We hebben het gehad over ‘We gaan het proberen.’ Want hoe kan een meid van Nederland wondende in de USA nu een jongen leren kennen uit Nieuw Zeeland wonende in Australië op een cruise in de Bahama’s? Dat moet toch voorbestemd zijn?
Ik heb hem vertelt dat ik zijn beklemmende gedoe niet kan verdragen en hij begrijpt dat en is echt waanzinnig gegroeid. Hij volgt me weer op FB (Hij had me ontvolgd omdat hij me niet met andere mannen (die er niet waren :’) ) wilde zien op FB) en we hebben gesprekken gehad over casual seks (die we natuurlijk allebei hebben…) we spreken verwachtingen uit en hoop. Maar zijn daarin ook ontzettend realistisch. Het kan zomaar zijn dat we elkaar van de zomer zien en dan denken joh dit was het dan.. leuk om je weer gezien te hebben maar na deze zomer heb ik het wel gehad met je. Mijn ouders weten overigens dat ik hem meerdere keren ga zien deze zomer. Mijn moeder houdt d'r hart al vast.
We zien elkaar deze zomer:
- 5 dagen op Tomorrowland.
- 3 dagen in Amsterdam (waarvan één mijn verjaardag is en hij een hotel etc. geboekt heeft voor ons twee..)
- 5 dagen in Oosterijk waar Nic woont.
- 5/7 dagen in London (waar ik woon).
(Ik reis de hele zomer met Nic door Belgie/NL/Oosterijk/Budapest/Croatia)
En daarna… ja dat is daarna. Tuurlijk hopen we. Tuurlijk spreken we die hoop uit. Hij heeft een baan aangekregen in Manchester (UK) en uiteraard ligt daar ook lading op.. hij heeft een Brits paspoort naast zijn Kiwi paspoort.. dus het zou zoveel makkelijk zijn als hij eerst hierheen zou komen
maar zoals gezegd: ‘there is nothing you can do, but wait…’ Naïviteit heb ik hopelijk uitgesloten op dit punt.. behalve dat niets is zoals het nu momenteel lijkt.. en laten we maar gewoon hopen dat dit het geval niet zal zijn.
Wie weet waar ons verhaal eindigt of waar het begint?
Nog 59 dagen. En dan zullen we het weten.
Waarom plaats ik dit: Weet ik niet. Omdat ik mijn verhaal wil delen. Mijn enthousiasme. Mijn hoop. Mijn liefde. Mijn zenuwen?
Wie weet zijn er andere meiden met een herkenbare situatie zoals die van mij die dit willen delen.
We zijn natuurlijk ''officieel'' begonnen met aftellen rond 26 januari (tomorrowland tickets).. maar het is al zo'n lange tijd.
ik hoop echt voor je dat het straks weer net zo leuk of nog leuker is. (of juist niet dan zit je met een lover op afstand (maar als hij die baan krijgt valt het ook wel weer mee). Goed ook dat jullie er zo realistisch in staan dat is altijd alleen maar goed. 
Mijn lover woon in Israel (en is ook een Israëliër) we hebben elkaar leren kennen via Tinder 
toen hij in Nederland was. Elkaar toen helaas niet kunnen zien, na maanden Skypen, whatsappen en facebooken is hij een week naar Nederland gekomen voor mij. En het was nog leuker dan ik hoopte. Ik herken veel dingen wel, het aftellen helemaal! Ik moet nog 16 dagen wachten 
