Geplaatst 
Ik weet effe helemaal niet meer wat ik moet doen, ik zit totaal in de knoop en geen idee wat ik met deze situatie aanmoet. Ik zal het zo kort mogelijk proberen te vertellen..
Ik heb 2 pony's, ik noem ze even T en S. T is een recreatieve pony van 15 jaar inmiddels, ik kreeg haar toen ik 10 was. Op mijn 12e kreeg ik S, een jonge sportpony met veel potentie aangezien ik graag door wou met paardrijden en het niveau langzaam aan wou opvoeren.
Ik had S net een jaar, ik was 13, we waren op zomervakantie en terwijl ik het zag gebeuren heeft mijn moeder een verschrikkelijk ongeluk gehad dat haar fataal kon zijn. Maar ze heeft het godzijdank overleefd. Wel een dwarslaesie opgelopen, dus ze zit in een rolstoel.
Dit was meer als een klap voor mij, mama was namelijk de enige in heel mijn familie die mij een beetje kon helpen met de paarden. Dat kon dus niet meer, en daarnaast was het gewoon een verschrikkelijk verwerkingsproces en had het nooit moeten gebeuren.
Maar, ik was allang blij dat ze het overleefd had, ze ging revalideren in een kliniek en het ging langzaam aan beter. Ik kan nu, 2 bijna 3 jaar later al veel beter hierover praten en ben het langzamer hand aan het verwerken. Alhoewel het nu de laatste tijd gewoon alles behalve vlekkeloos verloopt..
Ik ben sinds het ongeluk gewoon minder gaan rijden, ik had veel minder zin om te rijden, is allemaal best logisch. Niemand kon mij meer hulp bieden, ik moest alles zelf gaan doen wat al niet makkelijk was. (Pony was niet altijd de makkelijkste etc.) Wedstrijden reed ik nog amper, terwijl hier op de ponyclub iedereen omhoog kroop, daalde ik met flinke sprongen achteruit. Nogal confronterend.
Nu de laatste tijd krijg ik van m'n ouders wel zo minimaal dagelijks te horen of ik niet gewoon wil stoppen met paardrijden omdat ik er zo weinig aandacht aan besteed. Het klinkt gewoon raar, stoppen met paardrijden. Ik doe het inmiddels al 7 jaar. Het was altijd mijn passie geweest en het ging een tijd lang echt super. Maarja, als ik het dagelijks te horen krijg begin ik natuurlijk te twijfelen; wil ik dit inderdaad nog wel doen? Ik heb geen doel om voor te rijden, we hebben geen trailer en startkaart. Niemand kan me te hulp schieten. Ik heb gewoon simpel tuig, geen brede uitrusting.. Nu rijd ik 2 á 3 keer per week zonder enig doel. Heb amper les...
Maar nee, ik wil niet stoppen met rijden, als het goed gaat geeft het me zo'n kick. Ik wil het niet opgeven vanwege het stomme ongeluk. Ik heb tegen m'n ouders ook gewoon eerlijk gezegd; ik wil niet stoppen met rijden maar ik verwacht gewoon íets meer support. Al is het maar dat ik lessen krijg en een springzadel zodat ik door kan met springen. Al is het maar dat paps probeert om 1x per week mee te gaan. Ik bedoel, we zijn nu 3 jaar later na het ongeluk. Nu zou het mogelijk moeten zijn. (Ik snapte zelf ook wel dat ze het eerste jaar echt geen behoefte hadden om mee te gaan naar de paarden)
Maar als ik dat voorstel is het ook niet goed, want ze willen gewoon dat ik simpelweg meer ga rijden of stop. I mean, het is nu gewoon niet leuk voor me.. Ik krijg van niemand support, moet alles alleen doen, heb zelf ook dat stomme *** ongeluk moeten verwerken, heb school en sociaal leven en ik bedoel als tiener zijnde is het leven gewoon niet altijd makkelijk. Wat verwachten ze? Ik heb nu geen doel om voor te rijden, ik heb geen vooruit zicht op succes of verbetering..
Kan iemand mij helpen, heeft iemand een oplossing, een slimme tip of iets? Of gewoon een luisterend oor is opzich ook al prima. Maar ik moest dit effe kwijt, want ik trek het gewoon even niet meer de laatste tijd. Als ik erover wil praten met m'n ouders raak ik al meteen emotioneel en boos waardoor ik er amper serieus over kan praten.
Thank you all,
