Misschien dat er mensen zijn die zich herkennen in mijn verhaal of die een goed idee hebben.
Een paar maanden geleden ben ik afgestudeerd als HBO (niveau 5) verpleegkundige
Ontzettend blij mee natuurlijk, eindelijk die last van altijd school aan je hoofd hebben van mijn schouders af. Maar nu begint het pas.Ik ben 22, woon sinds 3 jaar op mezelf, heb een huisje en 2 baantjes. Ik werk als flexmedewerker in de thuiszorg en in een verpleeghuis, voornamelijk met dementerende ouderen, als niveau 4 verpleegkundige. Hier heb ik het best naar mijn zin, ik heb ontzettend veel plezier in het werken met deze doelgroep
, maar het is voor tijdelijk. Ik heb mezelf tot september gegeven om op deze manier geld te verdienen. Ik werk behoorlijk veel, gemiddeld 40/50 uur in de week, en ben dus lekker aan het sparen.Ik weet niet wat ik wil na september. Ik heb een paar opties:
-Een baan zoeken op mijn eigen niveau.
Dit zie ik vooralsnog niet zitten. Onder andere omdat mijn moeder ernstig ziek is en ik niet het gevoel heb dat ik een uitdagende, verantwoordelijke baan op dit moment aan kan. Ik ben op het moment een beetje bang om in te storten. Daarnaast staan de functies van HBO-verpleegkundige me behoorlijk tegen, met alle bureaucratie en regelgeving in de zorg op dit moment. Contact met de mensen zit er in die functie (vooral in de ouderenzorg) vaak niet meer echt bij, het is vooral het managen van te weinig tijd en overbelast personeel geworden en daar pas ik voor. Ik weet wel dat ik het kan, ik heb grotendeels zelfstandig deze rol vervult tijdens mijn laatste stage, maar ik zie het echt niet zitten om zoiets nu op me te nemen.
-Naar het buitenland gaan.
Ik weet niet wat ik er wil, maar ik heb de drang om er helemaal uit te gaan. Weg van alle verantwoordelijkheden en verwachtingen, gewoon er uit. Ik krijg het benauwd als ik zie dat ik al een paar jaar meedraai in het burgerlijke leventje van werken voor de kost, huurtje betalen, boodschapje doen, wasje opvouwen en dagje voorbij. Ik ben nog maar 22, met een beetje pech mag ik nog 50 jaar zo door
Overigens weet ik niet wáár ik heen wil, wat ik er wil doen (werken, iets doen aan mijn carriere, vrijwilligerswerk, rondreizen?) maar ik heb vreselijk de drang om los te breken
Ik heb verdorie vrienden van 27, 28 die nog niet zo ver zijn als ik, dus ik kan toch nog wel een paar jaartjes een stapje terug doen?
-Op deze manier door blijven gaan.
Ik verdien als een tierelier maar blijf wel hangen onder mijn niveau. Maar op deze manier kan ik misschien wel het meeste betekenen voor mijn ouders. Ik word er alleen zelfs stokongelukkig van met hierboven beschreven onrust in mijn lijf. Dit zou de ''geen-actie-ondernemen''-optie zijn, rustig doorkabbelen. Maar ik weet niet wat de toekomst mij en mijn familie brengt. Misschien is mijn mama er over een half jaar wel niet meer. Misschien is ze er over 5 jaar nog wel. Ik vind het zo ontzettend moeilijk om mijn toekomst richting te geven terwijl dit ons boven het hoofd hangt
Zo, gedachten eindelijk een beetje geordend. Ik hoop dat iemand dit herkent en me misschien een hart onder de riem kan steken of een schop onder mijn kont. Alles is welkom. Dit doorkabbelen is niks voor mij.


) met BKV, zij hebben ook tijdelijke banen. Zij heeft daar een half jaar gezeten ook en dat was haar echt super bevallen.