Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-04-15 15:32

Ik weet het even niet meer.........

Geplaatst door de TopicStarter : 21-04-15 15:32

Dit is een goedgekeurd schaduwaccount!

Al tijden kamp ik met onzekerheid gevoelens die maar niet weg willen gaan.
Al op jonge leeftijd kwam er bij mij overgewicht aan de orde, wat mij tot op een zekere leeftijd geen problemen gaf. Het was fijn dat ik een super klas had, die mij accepteerde zoals ik was.

In groep 8 begonnen de onzekerheid gevoelens toch wel meer op te spelen. Ik kreeg geen nare opmerkingen van klasgenoten, maar van buitenaf. Ik liep op straat en kreeg het woord "vetzak" naar mijn hoofd geslingerd of er werd naar mij geknord. Al deze woorden, gebaren en kreten lachte ik altijd maar weg, want ach ik heb toch genoeg vrienden?

Toen ik in de eerste klas werd aangereden en een tijdje in een rolstoel heb gezeten, zijn de kilo's er aangevlogen. Toen mochten mensen mij pas daadwerkelijk dik noemen. Toen ik weer van de arts een "start" kreeg en het sporten mocht ophouden wilde ik mijn gewicht toch eens weten. Ik schrok enorm van mijn gewicht. Ik was een meisje van 14/15 jaar en woog bijna 100kg. Vanaf dit moment begon ik met fanatiek sporten en gezond eten en ben ik inmiddels bijna 20kg afgevallen.

Ik begon hoge eisen aan mijzelf te stellen. Ik moet minimaal een 9 halen voor dat proefwerk, want dat is een makkelijk onderwerp. Had ik een 6, was ik enorm ontevreden met mijzelf. Kan ik nou werkelijk niets?

Mijn vader kampt met een manische depressie, wat de boel thuis ook niet altijd even gezellig maakt. Op het een moment is hij depressief en is niets meer leuk en op het andere moment is alles leuk en gezellig, gaan we uit eten hier en daar,gaan we iets gezelligs doen etc.. Mijn moeder heeft momenten dat zij breekt, wat zich helaas niet in huilen eindigt, maar in een explosie van woede. Mijn ouders hebben dan dagenlang laaiende ruzie, waarbij de voorwerpen door de lucht vliegen. Op dit soort dagen durf ik niet meer thuis te komen, bang voor wat ik zal aantreffen. Ook heb ik een aantal keren te horen gekregen, dat de ruzies allemaal mijn schuld zijn en blah blah blah. Nadat wij in de financiële problemen zijn gekomen, zijn de botsingen tussen mijn ouders groter geworden. Er zijn periodes, dat de scheidingspapieren op tafel liggen, maar op het andere moment zijn ze jut en jul en doen ze alles samen, totdat de bom barst.
Mijn broertje, die kampt met autisme, lijdt hier aanzienlijk onder, hij kan niet goed tegen deze veranderende periodes. Ik kan het amper begrijpen, laat staan mijn broertje.

Door deze situatie voel ik mij van binnen erg rot, want komt het werkelijk door mij? Door al dat piekeren en nadenken, ben ik alles steeds slechter in gaan zien. De complimenten die als positief bedoeld waren, ervaarde ik als negatief of sarcastisch. Op alle leuke dingen die mensen wilde doen zei ik nee, waardoor mensen mij op een gegeven moment niet meer mee vroegen, wat bij mij weer uitpakte als negatief, want niemand mag mij. Niemand had door wat ik voelde, doordat ik alles mooi kan weg lachen.

Het liefst zal ik met iemand praten die mijn negatieve gevoelens/gedachten weg kan halen. Maar mijn moeder vind dit onzin, omdat ik altijd zo sociaal en opgewekt ben. Als ik haar vertel dat, dat maar buitenkant is en ik mij van binnen anders voel, wordt ze boos. Ze wordt boos omdat ze vind dat ik daar geen recht toe heb om mij zo te voelen. De laatste weken is het zelfs zo erg dat ik een aantal keer overstuur thuis ben gekomen, omdat ik het allemaal even niet meer zie zitten. Maar ook dit ziet niemand, aangezien ik enorm goed kan omschakelen.

Ik weet niet waarom ik dit verhaal kwijt wil, maar ik ben blij dat ik het even kwijt ben.
Het verhaal heb ik geprobeerd kort samen te vatten (mislukt), maar het is helaas iets langer geworden dan gepland. Ik zal zo een heel boek vol kunnen schrijven, maar ik laat het even hierbij.

Groeten, pipo_01

**Geplaatst**: 21-04-15 16:26

Re: Ik weet het even niet meer.........

Geplaatst: 21-04-15 16:26

Zo dan! Jij zit diep, heel diep. Wat er om je heen gebeurt is niet jouw fout, jij bent niet de oorzaak. Je ouders zijn volwassen. Het is juist aan je ouders om hulp te zoeken. Je bent zo goed bezig, je sport bent al afgevallen! Geloof in jezelf en ga daarvoor. Is er niemand in je omgeving die je in vertrouwen kunt nemen, waar je mee kunt praten? Of professionele hulp zoeken? Ik geloof, maar weet het dus niet zeker, dat je vanaf je 16e daar geen toestemming meer voor nodig hebt.

**Geplaatst**: 21-04-15 16:35

Re: Ik weet het even niet meer.........

Geplaatst: 21-04-15 16:35

Dit is ontzettend herkenbaar! Ik schrik er gewoon van. Ik lees even mee, want ik heb zelf de oplossing ook nog niet gevonden.

**Geplaatst**: 21-04-15 16:42

Re: Ik weet het even niet meer.........

Geplaatst: 21-04-15 16:42

ik zou in ieder geval professionele hulp zoeken, want zo ga je er niet zomaar even uitkomen.
Het beste is als je ouders je daarin steunen, maar als je 16 bent kun je dat ook heel goed zelf gaan doen..

vooral met de achtergrond dat je vader manisch depressief is, werkt een huisarts echt wel mee. Het zou immers heel goed kunnen dat ook jij die aanleg hebt en hoe vroeger daar inzicht in komt, des te vlotter kunnen ze je helpen en krijg je je gevoelens en daarmee ook je leven weer wat meer in balans.

voor wat betreft je gewicht.. zou ik mij nu nog niet zo druk om maken.. je bent in de groei of net uitgegroeid, dus er gaan nog wel wat veranderingen plaatsvinden in je lichaam.. gewoon gezond proberen te eten en voldoende beweging nemen en de rest even zo laten.. dat komt eventueel wel weer als je mentaal wat beter in je vel zit. want om te proberen af te vallen en dan in de prut raken als het een keer een weekje wat minder gaat, dat gaat je dan alleen maar weer verder terug trekken de put in.

**Geplaatst**: 21-04-15 17:03

Geplaatst: 21-04-15 17:03

Hallo, ik ken dit verhaal zeker omdat ik zelf ook heel negatief over mezelf kan denken. En ook ik zit thuis in een ongelukkige situatie. Mijn maatje, mijn vader, mijn alles is enkele jaren geleden overleden en mijn moeder en ik kunnen niet met elkaar praten. Ik ben heel erg van het binnenvetten en zij van het uitpraten, maar als er in mij ogen iets is afgehandeld wil ik er niet over praten en al helemaal niet over mijn gevoelens omdat ik dan weer ga piekeren daarnaast heb ik nu tijdelijk geen werk en leef ik op haar portemonnee wat ook voor heel veel wrijving zorgt want daardoor moet ze meer werken.

Al enkele weken ben ik in gesprek met een psycholoog, en vandaag zijn we erachter gekomen waar het patroon zich bevind. Want mijn negatieve gedachten zetten zich om in negatieve gevoelens waardoor ik negatief gedrag ging vertonen (eetbuien)

Het patroon is als volgt bij mij;
Negatieve gebeurtenis volgt zich op door negatieve gedacht en negatieve emoties daardoor ontstaan eetbuien en neemt mijn gewicht toe.
Indien er iets positief gebeurde in mijn leven kreeg ik positieve gedachten en gevoelens en stopte de eetbuien en viel ik automatisch weer af. En op dit moment zit ik tussen positief en negatief in.

Ik raad je zeker aan om een gesprek aan te gaan met je huisarts en misschien kan die je verwijzen naar een psycholoog. Indien je dit liever niet hebt (of je bent er niet voldoende voor verzekerd) ga dan naar een maatschappelijk werker. Dit is altijd gratis (in ieder geval hier bij mij)

Wil je meer weten over het traject waar ik in zit mag je altijd een pb sturen of als je vraag hebt over iets anders. Ik wijd namelijk hier liever niet te veel uit omdat er mensen ook op bokt zitten die ik in RL ken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-04-15 18:13

Re: Ik weet het even niet meer.........

Geplaatst door de TopicStarter : 21-04-15 18:13

Wij zijn onlangs verhuisd, waardoor ik niet meer naar onze "oude" huisarts terecht kan. Alle huisartsen in de buurt zitten vol en we worden van het kastje naar de muur gestuurd. Beetje een bizarre situatie, maarja

Onlangs heb ik mijn verhaal geprobeerd te vertellen aan twee (dacht ik) goede vriendinnen. Het leek even alsof ze het begrepen, maar als het thuis niet goed ging en ik ze om tips e.d vroeg, kreeg ik van die niet helpende antwoorden. Ze doen nu nog wel aardig tegen mij, betrekken mij nog bij schoolopdrachten e.d, maar het zijn geen goede vriendinnen meer van mij. En dat is juist wat ik even nodig heb. Iemand waar ik mijn verhaal kan vertellen, mijn gevoelens mag uiten, waar ik niet iemand anders hoef te zijn. Er zijn maar een handjevol mensen, waarbij ik echt mezelf durf te zijn. Deze mensen accepteren mij hoe ik ben en daar ben ik ze erg dankbaar voor.

Ik durf nu helemaal niemand meer iets te vertellen doordat ik bang ben dat mensen mij een aansteller vinden. Hierdoor krop ik al mijn gevoelens weer op en uit het zich weer in huilbuien of woede. Dan kom ik weer aan op school of werk en plak ik mijn mooie veilige maskertje weer op mijn gezicht.

**Geplaatst**: 21-04-15 18:26

Re: Ik weet het even niet meer.........

Geplaatst: 21-04-15 18:26

ik ken je verhaal enorm goed echt heel erg goed

ik ben zelf acht jaar lang gepest vanaf groep een werd al gezeg dat ik raar ben
alle jaren heeft niemand mij gelooft behalve mijn ouders die steunde me wel altijd
met de jaren werd het erger werd dikzak genoemd alles der op en der aan
werd geschopt en geslagen door mijn pesters

ze zeiden altijd dat ik raar was vanwege mijn autisme ( pdd nos )
ik heb hier zelf deels mee leren om gaan
toen ik naar de eerste ging ging er een wereld voor mij open ik kon mezelf zijn kon lekker met mijn handen bezig zijn ( praktijk school ) wat ik het liefste doe
van mijn mentor van het eerste jaar heb ik veel geleerd maar nu zit ik in de vierde
en helaas zit ik ziek thuis al drie maanden niet door pesten maar door problemen met mijn darmen school gelooft mij niet leraren en leerlingen niet leerlingen krijg ik zelfs berichtjes van dat ik me niet zo moet aan stellen en dat ik alleen maar thuis zit omdat ik zou afvallen

ik ben zeker weten afgevallen maar niet op de goeie manier ik eet namelijk niks kan niks hebben op dit moment

de mensen van school zeggen nu ook ineens dat ik raar ben me niet moet aanstellen en dat ik gewoon naar school moet komen

momenteel zit ik te wachten op een telefoontje van mijn arts die bespreekt alles in een groep in het ziekenhuis en van daar uit krijg ik weer hulp en begeleiding dat ik nodig heb als goed is hoor ik hier morgen meer van

je mag mij altijd een pbtje sturen als je dat wilt als het nodig is wil ik je zelfs mijn nummer geven dan kan je me gewoon whats appen als je dat nodig hebt

ik weet hoe het voelt en wil dat niemand het meer heeft dit niemand verdiend dit :(:)

**Geplaatst**: 21-04-15 18:49

Geplaatst: 21-04-15 18:49

pipo_01 schreef:
Wij zijn onlangs verhuisd, waardoor ik niet meer naar onze "oude" huisarts terecht kan. Alle huisartsen in de buurt zitten vol en we worden van het kastje naar de muur gestuurd. Beetje een bizarre situatie, maarja

Onlangs heb ik mijn verhaal geprobeerd te vertellen aan twee (dacht ik) goede vriendinnen. Het leek even alsof ze het begrepen, maar als het thuis niet goed ging en ik ze om tips e.d vroeg, kreeg ik van die niet helpende antwoorden. Ze doen nu nog wel aardig tegen mij, betrekken mij nog bij schoolopdrachten e.d, maar het zijn geen goede vriendinnen meer van mij. En dat is juist wat ik even nodig heb. Iemand waar ik mijn verhaal kan vertellen, mijn gevoelens mag uiten, waar ik niet iemand anders hoef te zijn. Er zijn maar een handjevol mensen, waarbij ik echt mezelf durf te zijn. Deze mensen accepteren mij hoe ik ben en daar ben ik ze erg dankbaar voor.

Ik durf nu helemaal niemand meer iets te vertellen doordat ik bang ben dat mensen mij een aansteller vinden. Hierdoor krop ik al mijn gevoelens weer op en uit het zich weer in huilbuien of woede. Dan kom ik weer aan op school of werk en plak ik mijn mooie veilige maskertje weer op mijn gezicht.

Natuurlijk weet ik niet welke antwoorden je van je vriendinnen hebt ontvangen, maar het kan best zijn dat zij ook niet weten wat je met zo'n situatie aan moet en daardoor geen hulp kunnen bieden. Maar het klinkt alsof ze je wel willen helpen op de manier dat ze kunnen: door vriendelijk te zijn, je te betrekken bij opdrachten en zo.
Ben blij met zulke vriendinnen! Ik heb 16 jaar alleen op school rondgelopen, waarvan 10 jaar dagelijks gepest te worden.
Je vriendinnen zijn geen volwassenen die de antwoorden voor je hebben.

Verder kun je eens op school informeren naar een vertrouwenspersoon of gaan praten met je mentor of zo. Ook zij hebben banden met Jeugdzorg of dat soort instanties die jou kunnen helpen. Dan heb je geen huisarts nodig.
Ik zou ook zeker wel zorgen dat je een goede huisarts te pakken krijgt en dat die jou doorstuurt. Ga anders eens naar de praktijk toe en vraag of je je verhaal mag vertellen aan 1 van de assistenten. Die willen je waarschijnlijk ook wel helpen! Dit soort mensen zijn er voor jou! En vooral voor jou zonder masker!

Het is zeker een moeilijke situatie, zeker als je ouders zulke problemen hebben, maar je moet nu voor jezelf kiezen en hulp gaan zoeken! Als je het nu goed aanpakt, kun je je leven omdraaien en daardoor een betere toekomst voor elkaar krijgen. Het is zeker niet makkelijk en zo'n masker is ideaal. Dat masker hoef je ook niet direct af te zetten, maar laat mensen die je echt kunnen helpen er wel eens achter kijken!
Vind je het te eng? Misschien is het dan een idee om het bericht dat je hier geplaatst hebt te kopiëren en naar je mentor te sturen. Of een andere leraar/lerares op school waar je goed mee overweg kunt. Die willen je graag helpen en weten misschien heel gemakkelijk dingen voor je te bereiken!

Veel sterkte ermee!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-04-15 19:06

Geplaatst door de TopicStarter : 21-04-15 19:06

Al een aantal keer heb ik op het punt gestaan om mijnverhaal aan mijn mentor te vertellen. Maar aangezien ik op volwassen onderwijs vind ik het lastig om bij hem aan te kloppen.

Mijn vriendinnen, betrekken mij bij opdrachten e.d, maar verder praten ze niet meer meer echt met mij. Als ik iets zeg krijg je alleen een uhum of een ja/nee, meer niet. Het zijn twee meiden en 1 jongen.

Voorbeeld: De tafels staan twee aan twee in de klas. Twee "vriendinnen" zitten naast elkaar, jongen komt erbij (dacht ook dat,dat een vriend was) schuift een derde tafel erbij i.p.v naast mij te zitten. Ik reageer hier niet op en doe alsof ik dat niet erg vind (wat ik in het begin ook niet vond) maar ik voel mij nu alleen.

Zij waren de enige waarmee ik wel mee wilde afspreken, want ik voelde me veilig bij hun. Ik zei bij hun altijd ja als we iets gingen doen, maar sinds ik ze alles heb verteld, doen ze alles alleen maar samen. Ik vind dit verder niet erg hoor, ik bedoel je bent gewoon closer met de 1 als met de ander. Maar dat het zo'n ommekeer heeft vind ik niet bepaald leuk.

Ergens zal het toch bij mij liggen, want je laat niet iemand "zomaar" vallen, neem ik aan.

**Geplaatst**: 21-04-15 20:56

Re: Ik weet het even niet meer.........

Geplaatst: 21-04-15 20:56

Mensen kunnen heel moeilijk die schakeling maken en gaan dan zich raar gedragen. Rot gezegd nu leer je pas echt je vrienden kennen. Ik heb zelf niks voor niks maar een handvol mensen waarmee ik echt kan praten, heb totaal geen contact met andere mensen.

Dit ligt echt niet aan jezelf! Die mensen kunnen gewoon niet om gaan met een (in hun ogen) aparte situatie. Dit had ik ook na het overlijden van mijn vader, opeens was ik "gek" en daardoor werd ik door sommige klasgenoten opeens genegeerd.

Gewoon iemand zoeken die zelf ook iets "geks/heftig" heeft meegemaakt, die kunnen er wel op in spelen en beter steun bieden. Of iemand die zich goed kan in leven in iemands situatie.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-10-15 20:31

Geplaatst door de TopicStarter : 05-10-15 20:31

Ik haal dit account weer even omhoog. PB mocht je mij herkennen!

Ik merk dat ik steeds dieper het dal in glij. Er gaan een paar stapjes vooruit, maar helaas meer stappen achteruit. Ik weet dat ik hulp nodig heb, hier kan ik niet meer onderuit, maar ik durf de stap gewoon niet te nemen. De vorige keer een afspraak gemaakt met de huisarts om hierover te gaan praten, maar ik klapte compleet dicht. Schriftelijk kan ik mij vrij goed verwoorden, maar zodra ik dit persoonlijk aan iemand moet gaan vertellen klap ik dicht.

Er is maar 1 iemand die daadwerkelijk weet wat ik voel en "doormaak". Ik heb het het hem niet eens uit mijzelf verteld, maar hij heeft het een soort van uit me getrokken. Ook afspraken op sociaal gebied zeg ik steeds meer af, gewoonweg omdat ik er niet tegen kan om iedere keer vrolijk te verschijnen, terwijl je,je het tegen gestelde voelt. Maar anderzijds heb ik de sociale interactie enorm nodig als afleiding. Zo lastig dit...............

Twee weken terug heb ik ook een soort van "pauze" ingelast m.b.t het gaan naar mijn verzorgpony. Hier haalde ik zoveel voldoening en plezier uit, maar zelfs dit werd gewoon een zware opgave.

Gisteravond was er weer een keerzijde. Ik was compleet overstuur om serieus niks. Ik ben de straat op gegaan om maar even een rondje te lopen. Het brengt mij vooral angst dat er gedachtes door mijn hoofd gaan die ik niet hard op durf uit te spreken. Het is dat ik gister uiteindelijk iemand heb gebeld om mijn ei kwijt te kunnen, want echt ik was compleet van mijn stuk.

Op school praat ik ook met een maatschappelijk werker, maar eerder over studieproblemen als thuisprobleempjes. Ik kan gewoon niet praten over wat mij dwars zit. Ik weet iet, het liefst zal ik willen schreeuwen om hulp, maar het komt er gewoon niet uit...................

Hierboven (vorige berichten) staan ook voorbeelden qua vrienden e.d. Vrienden heb ik genoeg en eerlijk, het interesseert mij niet meer zo of mensen mij wel of niet mogen. In korte tijd ben ik best veranderd als zeg ik het zelf. Qua gedrag ben ik een beetje ongeremd geworden. Alles wat ik denk komt er verbaal uit, wat positief, maar ook negatief kan uitpakken. Veel mensen in mijn omgeving zeggen dat ik juist eerlijk ben en dat dit juist goed is, maar ik ben bang dat ik op een gegeven moment helemaal geen rem meer heb en mensen ga kwetsen.

Laatst bijgewerkt door pipo_01 op 05-10-15 20:36, in het totaal 3 keer bewerkt

**Geplaatst**: 05-10-15 20:35

Re: Ik weet het even niet meer.........

Geplaatst: 05-10-15 20:35

Ik stuur je een PB'tje

Nomineer dit bericht ×