Geplaatst 
Dat is echter absoluut niet waar. Ik heb zelfs heel veel respect voor ze, maar ze zijn soms toch wat moeilijk om mee om te gaan. Nu helpt het dat het een veel voorkomend probleem is dat mensen niet met hun schoonouders om kunnen gaan. 
Bij herkenning dus graag een pb en als je bepaalde info wilt weten dan kan het zijn dat ik die met pb beantwoord.Uiteraard is dit alléén mijn kant, eigenlijke "onze" (van mij en mijn vriend) kant en zijn er altijd twee kanten van een verhaal, maar wij ervaren bepaalde dingen toch wel als erg vervelend.
Oké waar te beginnen? Bij mezelf denk ik. Ik ben begin twintig, studeer en werk, ben erg zelfstandig en heb veel ambitie in het leven. Mede door mijn opvoeding en een hoop akelige gebeurtenissen in mijn familie en omgeving (zeer agressieve scheiding van mijn ouders, vader recentelijk verloren aan kanker, ziekte van mijn moeder etc) ben ik gedwongen erg snel 'volwassen' geworden. Ik liep qua intelligentie al vrij vroeg voor op mijn leeftijdsgenootjes, (heb wat klassen overgeslagen) maar vanaf mijn vroege pubertijd ben ik dus ook zodanig blootgesteld aan allerlei gebeurtenissen waardoor ik me al vroeg bezig hield en druk maakte om dingen die anderen van mijn leeftijd nog niet belangrijk vonden. Hierdoor ben ik later ook zeer vroeg op eigen benen gaan staan en zorgde ik al vroeg voor mezelf en later ook voor mijn veel jongere zusje en moeder.
Hierdoor loop ik al sinds mijn pubertijd regelmatig tegen een probleem aan met daten. De meeste jongens van mijn leeftijd waren/zijn nog zo kinderlijk en totaal niet met hun toekomst bezig. Dit heeft geleid tot meerdere geflopte dates/relaties. Ik was daarom zo ontzettend blij dat ik 3,5 jaar geleden een jongen ontmoette en ben gaan daten waarmee het gewoon 100% klikte! Hij was knap, slim, grappig, hield van dezelfde interesses, heeft ontzettend veel ambitie in wat hij doet en boven alles; ik kon een intelligent en volwassen gesprek met hem voeren. Ik was (en ben nog steeds!) tot over mijn oren verliefd. Voor hem idem, we lijken oor elkaar gemaakt zeggen we vaak.
Ik kwam echter voor een grote verassing te staan omtrent zijn thuissituatie. Nog voor ik überhaupt bij hem thuis was geweest merkte ik al dat er iets aan de hand was en dat hij niet graag sprak over thuis. Op een gegeven moment kwam er een daadwerkelijke "Even aan mijn moeder vragen" situatie toen we hadden afgesproken uit te gaan.
Ik dacht even dat ik met een 14-jarige aan het daten was. Ik woon zelf overigens al een tijd op mezelf.Om een heel lang verhaal te besparen een schets van zijn thuissituatie: Hij is enigst kind en ze hebben hem laat gekregen. (Als vergelijking, mijn moeder was juist vrij vroeg, waardoor er bijna 15 á 20 jaar verschil zit tussen zijn en mijn ouders. Ik heb een opa die zo oud is als zijn vader
Terwijl we even oud zijn)Zijn ouders zijn allebei hardwerkende mensen met een vrij hoge baan. De vader op kantoor en zijn moeder met een eigen bedrijf aan huis. Ze hebben het erg breed en dat hadden ze al toen ze 20 jaar geleden hun huis kochten. Dat hebben ze ook bijna meteen verbouwd met een uitbreiding waar het bedrijf van moeder nu in zit. Het huis is volledig afbetaald en ze hebben het gewoon erg goed voor elkaar om het zo maar te zeggen. Gaan ook veel (5 keer per jaar) op vakantie en zijn overal geweest. Hun manier van leven hebben ze totaal niet aangepast toen ze hem kregen. Moeder werkt zeer veel en ging daar ook gewoon mee door tot een dag voor de bevalling. Met drie dagen oud lag mijn vriend al bij een oppas terwijl zij weer vrolijk doorging met werken. Werk en prestatie zijn voor hun zeer belangrijk.
Zijn moeder komt op mij en anderen in haar omgeving over als een zeer gestrest. Haar manier van lopen (bijna stampen TAK-TAK-TAK je hoort haar door het hele huis), manier van handelen (bijvoorbeeld als ze wat pakt/opruimt slaat ze met de kasten en lades en smijt ze met dingen) en zelfs haar manier van eten kauwen komen gestrest over. Ik heb er echt even aan moeten wennen want ik dacht dat ze altijd boos is
Dat is niet het geval, dit is haar manier van doen gewoon. Dit is zeer storend en je wordt er zelf gewoon helemaal onrustig van als je bij haar in de buurt bent. Soms snauwt ze ook zo dat ik niet eens kan verstaan wat ze zegt. Ook is ze zeer narcistisch en denkt alleen maar aan haarzelf, een trekje van beide ouders overigens. Alles slaat op haar of hoe een situatie effect heeft op haar. Alles wat zij zegt is de waarheid en daarmee uit. Als je ook maar op een manier klaagt over iets ("poeh wat een zware dag" of "oh ik ben wel moe zeg") drukt ze je de grond in en moet ze even laten weten dat zij wel tien keer harder werkt hoor!Vader is wat relaxter in doen, maar heeft wel dezelfde trekjes als moeder. Samen vinden ze zichzelf rijk en geweldig en de rest van de wereld zijn idioten. Zij hebben gelijk en alle anderen worden afgekraakt op elke manier die mogelijk is. Ook kunnen zij alleen affectie tonen in de vorm van geld of cadeau's. Zij kunnen niet zeggen "wat goed dat je dat hebt gedaan" of "wat fijn dat je iets doet voor ons" het moet altijd met geld. Laatst wilde zijn vader bijvoorbeeld iets gedaan hebben en in plaats van dat hij dat aan mij vroeg ging het in de vorm van "hier is 20 euro, doe dat voor mij". Zelfs een gunst vragen gaat dus niet. Je moet het maar gewoon doen want je krijgt er geld voor.
Tegenover mijn vriend zijn ze altijd zeer streng en controlerend geweest. Mijn vriend ging daar in mee en is dus altijd on de duim gehouden. Vriendjes kwamen niet eens meer mee naar huis door het gedrag van zijn ouders. (en later gaven vriendinnetjes het ook al snel op
) Ook heb ik voorbeelden gehoord van zijn vroege jeugd als "als jullie de hond gaan uitlaten krijgen jullie een snoepje" waarop hij en zijn vriendje dat gingen doen en bij terugkomst werd er gewoon ontkent dat ze die belofte ooit hebben gemaakt. Een ander voorbeeld is toen vriendlief op zijn 12e een spelcomputer wilde waarop het antwoord was "dan moet je een aantal klusjes doen" vrij normaal natuurlijk, alleen kwam ook hier na een halfjaar hard zijn best doen het antwoord dat ze nooit zoiets hadden gezegd en de spelcomputer nooit hadden beloofd.Dit gedrag vertonen ze overigens nog steeds, vorige maand bijvoorbeeld belde de vader in het weekend op "ik kom jullie zomenteen ophalen met mijn auto want ik heb hulp nodig met schilderen". Allemaal leuk en aardig, maar ik vroeg me af hoe we dan terug thuis kwamen aangezien we met zijn auto gingen en de bussen hier niet rijden in het weekend. Ik bel hem dus nog een keer extra op en vraag hoe we dan terugkomen, of dat we anders bij hun konden slapen als het de hele dag in beslag zou nemen, maar dat moest ik wel weten in verband dat ik dan de dieren extra moest voeren en mijn slaapspulletjes mee kon nemen (tandenborstel, pyjama, schone kleren etc.)
"Nee, dat was prima hij zou ons s'avonds wel weer thuis afzetten". Nou prima toch? behalve dat hij s'avonds toen het werk klaar was en wij vroegen of hij ons af kon zetten fel ontkende dat hij dat had beloofd. Ik wist letterlijk even niet wat ik meemaakte. Een volwassen man die glashard stond te ontkennen wat hij had gezegd in het telefoongesprek waar ik hem nog speciaal voor had teruggebeld.
Dit soort voorbeelden heb ik nu al een aantal keren meegemaakt en ik kan me voorstellen dat het erg vervelend is om bij dit soort mensen op te groeien.Zoals ik al eerder noemde zijn ze erg gericht op prestatie en werk. Dat uiten ze zo ook op hun zoon en zelfs mij. Er zijn dagen dat we binnen komen en ze begroeten "hallo, alles goed?" en er letterlijk geen hoi af kan, maar meteen een zin als "ga de hond uitlaten", "heb je gewerkt vandaag?".
Ook denken zij dat het de bedoeling is dat wij 24/7 bezig zijn met werk en taken die zij hebben verzonnen. Als zij iets willen dan moét dat meteen gebeuren. Het is dan ook altijd "Ga dit doen, nu!" in plaats van "Zou je me kunnen helpen met?" De eerste periode dat ik bij hun over de vloer kwam was mijn vriend letterlijk huisslaaf. Hij moest te pas en te onpas wat hij dan ook aan het doen was op dat moment voldoen aan hun wensen. Denk aan klusjes, maar ook opruimen, koffiezetten, eten voor ze maken etc. En het belangrijkste METEEN! "nee" bestond niet.
Je kunt nog geen 1 seconde gaan zitten in hun huis of ze hebben alweer een taak klaar voor je en vinden dat die eigenlijk meteen moet gebeuren. Zo maken ze het er natuurlijk alleen maar naar dat je zo min mogelijk bij ze in de buurt wil zijn. Mensen die altijd iets van je moeten zijn uiteraard niet echt fijn om mee om te gaan. Als je nee zegt is er meteen ruzie. Ik ben meerdere keren vertrokken omdat ze hun zin probeerden door te drammen.
Toen ik iets met mijn vriend kreeg en hij wat meer bij mij over de vloer kwam en vooral ook als mijn moeder dan bij mij was, ging hij natuurlijk zien dat het ook anders kon. Thuis had hij niet eens een mening, bij mij en over de vloer bij mijn familie werd hij wel gewoon gezien als een persoon. Het duurde niet lang voor hij opstandiger werd tegen zijn ouders en begon in te zien dat het wel heel extreem was bij hem thuis. De eerste keer dat hij eens "nee" zei tegen zijn ouders kregen ze bijna een hartaanval, hun gezichten vergeet ik nooit meer. Hún zoon had een eigen mening?
onmogelijk. Inmiddels zijn we al wat jaren verder. Vriendlief werd steeds meer opstandig en is uiteindelijk zelfs bij mij ingetrokken. Een zeer moeilijk moment voor zijn ouders en er zijn flink wat ruzies geweest. Ze willen niet accepteren dat hij volwassen is en het tijd werd uit huis te gaan. Het leek alsof ze van plan waren hem zijn hele leven aan het lijntje te houden.Ik grapte eens dat ik wel wist hoe zijn toekomst eruit zou hebben gezien als hij gewoon was blijven luisteren naar al hun wensen. Zij hadden voor hem een kamer betaald, maar dan wel eentje die ze zelf uit hadden gekozen en al helemaal niet gedeeld met andere studenten, die hebben alleen maar slechte invloed op hem (dat stukje stond daadwerkelijk op de planning als hij niet met mij was gaan samenwonen). Vervolgens had moeders wel ergens een meid voor hem opgedaan. Waarschijnlijk een dochter van een kennis of klant. Dat zou wel een meisje moeten zijn die het volledig met ouders kon vinden en eens was, zodat ze lekker met zijn drieën hem konden controleren
Vervolgens hadden de ouders wel geholpen met een geschikt huis vinden, wel een die zij helemaal goed hadden gekeurd natuurlijk, en de namen en data van de kleinkinderen staan waarschijnlijk ook al vast.Ik deed er wat lacherig over, maar mijn vriend werd er een beetje somber van en zei dat dit waarschijnlijk dicht in de buurt komt van wat ze in gedachten hadden.
Nu gaat het op dit moment redelijk goed, maar voor zijn ouders is het vast een regelrechte nachtmerrie. Ze hebben nu geen vat meer op hem omdat hij niet meer bij hun woont en ze hem weinig zien. Dit uit zich in nog extra prestatie-gerichte opmerkingen naar hem toe als we wel bij elkaar zijn en dan vooral gefocust op het negatieve. "Je moet nog een tweede baan zoeken", "Je moet een andere opleiding", "Je gaat dit nooit halen", "Je doet veel te weinig". Wat ontzettend demotiverend en naar is voor mijn vriend. We krijgen ze echter maar niet duidelijk gemaakt hoe erg dat hem raakt en hoe meer ze dat doen, hoe minder graag hij ze nog wil zien.
Zij hebben een aantal goede kennissen waarvan één koppel in het speciaal erg hoog bij hun in het vaandel staat. Zij zijn ten eerste rijker dan hun (heeeel belangrijk
) en hebben een zoon van dezelfde leeftijd. Echter heeft deze zoon op Oxford en Harvard gestudeerd en draagt lederen Italiaanse schoenen en zit op polo. Het tegenovergestelde van mijn vriend die wat alternatief is en gekozen heeft zijn hart te volgen in plaats van het geld en een grafische opleiding is gaan doen. Ik heb idee dat zijn ouders hem dit erg kwalijk nemen en de zoon van hun kennissen als voorbeeld nemen.Op feestjes als iedereen bij elkaar is en dus ook de kennissen met hun succesvolle zoon kun je dit naar mijn idee erg goed merken. Er komen ook altijd verwijten in de vorm van vergelijkingen op mijn vriend af "Hij studeert dit" "Zij is naar Frankrijk gegaan om te werken", "Hij is vrijwilligerswerk gaan doen in Afrika", "Zij heeft twee banen". Zoals ik al eerder zei; Altijd gericht op prestatie en dan vooral wat hij niét doet. Terwijl hij een zeer gemotiveerde jongen is op een HBO opleiding die erg hard werkt. Erg frustrerend is het voor hem dat zijn ouders niet achter hem staan.Wat is nu mijn doel met dit topic? Vooral het even opschrijven en uiten, maar ook een vraag naar andere mensen met moeilijke ouders/schoonouders. Hoe gaan jullie met dit soort gedrag om? en vooral hoe maak je ze iets duidelijk?
Mijn vriend is volgens hun nog steeds geen persoon met een waardige mening. Als hij iets vertelt, bijvoorbeeld aan tafel zie je gewoon hun ogen wegdraaien, ze luisteren niet naar hem. Soms beginnen ze zelfs een gesprek met elkaar door zijn verhaal heen!
Heel vaak komt het voor dat hij iets heeft gezegd en dat ze dat gewoon zijn vergeten (of waarschijnlijk; het kwam nooit binnen). Alles wat hij te zeggen heeft lijkt het ene oor in te gaan en bij het andere er weer uit. Ze luisteren gewoon niet. Als ik het probeer heeft het ook weinig effect. Wat te doen? Mijn vriend wil niet met zijn ouders breken en ik ben niet van plan om fel tussen beide te komen. Ik heb natuurlijk niks te zeggen over hoe hun met hun zoon omgaan, maar ik zou wel iets beter door één deur willen kunnen met deze mensen.
