Geplaatst In de zomer leerde ik een leive jongen kennen via Tinder maar deze bleek uiteindelijk erg egoistisch te zijn en onvolwassen voor zijn leeftijd. Ik was 28 en hij 33. In november maakte hij een eind aan de relatie en de eerste dagen was er ik kapot van... Ik nam echter snel mijn leven terug in handen omdat ik ook wel besefte dat ik teveel deed voor deze jongen , als hij niet naar mij wilde komen kwam ik wel naar hem, hij had geen nood om me vaak te zien dus kwam ik wel naar hem.. Hij was niet sociaal naar mijn vrienden maar dat nam ik er wel bij... hij was immers soms erg gesloten en op zichzelf...
na een paar maanden rust leerde ik op 25 december ( alweer via Tinder (I know maar zo makkelijk vind je niet meer iemand van mijn leeftijd bij het weggaan enzo) een fantastische jongen kennen met wie het superklikte op alle vlakken. Beide hadden we een heel intens en gevoelig karakter... Na onze eerste date twijfelde ik nog maar toen ik hem de tweede keer terug zag was ik helemaal verloren en zo kwam het dat we al snel samen waren.. De eerste weken waren perfect ( hij woonde na een relatiebreuk ook even terug thuis bij zijn moeder net als ik) en toen zijn moeder op vakantie ging hebben we twee fantastische weken samen doorgebracht. We kregen op die tijd welgeteld 1 discussie over een meisje dat hij nog had leren kennen via Tinder en waarover ik vroeg heb je nog contact gehad en hij steeds zei nee.
Op een dag ging het gesprek terug over Tinder (omdat zen beste vriendin ook op Tinder zat) en vroeg ik of hij dat bewuste meisje nog gehoord had en hij zei nee, moet je het zien? Ik zei van: 'Nee dat hoeft niet hoor ik geloof je. Maar hij bleef aandringen en dan zei ik van ja laat maar zien en toen bleek dat hij er toch nog mee gestuurd had dus toen had ik het effe moeilijk omdat het leek alsof hij me aan het beliegen was ( en ik een hekel heb aan leugenaars)). We hebben er veel over gepraat en hij was hiervoor ook steeds bereid dat te doen, dat gaf hij zelf volledig aan ... Daarna ging het prima en we konden ook over alles heel erg open praten... Hij schoot goed op met mijn vrienden maar iets te goed met een bepaald meisje vanop stal die hem ook op Fb had toegevoegd naar mijn zin. Hij gaf me zelf aan dat hij het raar vond dat die hem toevoegde nadat ze 1 keer gepraat hadden.. Dus elke keer als die mekaar zagen op stal en een babbeltje sloegen schoot er wel een vlaag van jaloezie door me en wilde ik altijd weten wat ze zeiden ( ik weet het maar hij het in het begin zelf aangegeven dat hij het zo vreemd vond dat die hem toevoegde)..
Ook zat hij vaak in mijn gsm zonder dat ik het wist en ik ben op een avond op spoed beland met een gekneusde rib en longontstekign en toen ik weg moest voor de foto's heeft hij al mijn berichten gelezen in mijn gsm ongevraagd en zonder toestemming... Na een tijdje was ik dit zo beu dat ik ook eens aan hem vroeg mag ik ook is in je gsm zien naar je berichten en hij weigerde dit ... ik moest heel fel aandringen en dan liet hij het zien tot een bepaald niveau en niet lager wie hij allemaal smste.. Natuurlijk vond ik dit absoluut niet kunnen , ik ben toen boos weggelopen en hij is wel achter me aan gelopen maar ondertussen heeft hij boven in zijn Iphone nog even zijn berichtenlijst gecheckt.. Hij beweerde bij hoog en bij laag van niet maar heeft uiteindelijk wel toegegeven dat hij het nog gecheckt heeft maar niks gewist heeft uit schrik voor mijn reactie omdat ik nogal snel panikeer en veel bevestiging nodig heb.. Hij is die avond nog naar me toegekomen omdat ik zo van streek was dat hij misschien wat gewist had dat ik niet mocht zien en heeft me gesmeekt naar mijn hart te luisteren in plaats van naar mijn hoofd.. Ik heb het dan opzij gezet en met heel vele praten zijn we daardoor geraakt.. want hij wilde me absoluut niet kwijt en was tot alles in staat om ons er samen door te sleuren ..
Maar de laatste tijd werd hij erg prikkelbaar en verandere zijn karakter zienderogen.. Hij was altijd moe, had geen fut meer, als ik langskwam viel hij na een half uur in slaap.. Hij was op.. Ik mocht ook niet meer blijven slapen van zen moeder omdat haar zoon anders niet voldoende kon rusten volgens haar .. Ik heb hem dan een paar dagen de tijd gegeven en alleen gelaten en net in dat weekend was hij moederzielalleen thuis, zijn moeder was op verlof en hij vertelde me dat pas de dag voordien en ik kon men afspraken niet meer cancellen... Toen ik vrijdagochtend vertrok (ik sliep daar op een matras op de grond bij gebrek aan een tweepersoonsbed ) zag ik ik hem pas zondagavond terug en die matras stond daar nog steeds. net die avond kreeg hij een sms van zijn exvriendin die hij 6 maanden niet gehoord had en die plots met hem wilde afspreken om te praten... (natuurlijk sloeg ik in paniek). Eerst wilde hij er niet op terugsturen maar op mijn aandringen heeft hij dat uiteindelijk toch gedaan en antwoordde ze om het af te sluiten... (Toen brak men hart , het was immers 6 maanden geleden al gedaan en afgesloten en nu net na dit weekend wilde ze plots afspreken om alles af te sluiten). Hij heeft uiteindelijk wel gevraagd waarom na al die tijd omdat ik zo in paniek was dat hij me bedrogen had ... en haar antwoord wees wel aan dat dit niet het geval maar dat ze het gewoon moeilijk had..
Maar intussentijd zag ik mijn vriend steeds meer achteruit gaan en zijn energie was op. We zijn 1dagje samen naar de stad geweest en hij heeft de hele tijd lopen zagen en klagen en ik drong er echt op aan om naar de dokter te gaan zodat hij rust kon nemen.. Maar hij wilde niet , want hij kon echt niet gemist worden op zijn werk... Maar tegelijk kon hij wel gaan autosporten (rallyrijden) en als ik dan bij hem was wilde hij naar de formule 1 kijken in plaats van samen effe een mometn voor ons te hebben.. Dinsdag hebben we fel ruzie gemaakt omdat hij weer geen initiatief nam en eerst wel bij me kwam slapen en plots moest hij met zijn moeder mee woensdagochtend naar de garage ( onze enige vrije moment op zondag na in de week) . Vhij vroeg wel of ik mee wilde komen want dat wilde hij heel graag.. maar ik was zo boos dat hij weer geen tijd voor ons kon maken dat ik heb geroepen en dat hij maar bij zen moeder moest blijven wonen als mama'skindje met avondklok waarvoor ik me uiteindelijk wel geexcuseerd heb.
Maar men potje kookte over omdat ik hem wilde wakker schudden en ook wat aandacht wou .. Maar wat gebeurde er die avond : hij kwam naar me en ging blijven slapen, weigerde van zen auto binnen te parkeren en ik schoot helemaal in paniek ( weeral 
). Ik vroeg kom je het uitmaken ? en hij knikte bevestigend en toen stortte mijn wereld in.. Hij zei dat hij zo op en vermoeid was dat hij geen energie had voor niks en ook niet voor een relatie op dot moment ondanks dat hij ontzettend veel van me hield ... dat hij naar zen hoofd moest luisteren ipv zen hart en dat onze gesprekken (omdat ik men vertrouwen kwijt was door dat gsm voorval ) hem zo uitgeput hebben in combinatie met zen werk dat hij zen eigen put heeft gegraven en er niet meer uitgeraakt en mij er absoluut ni in wilde meesleuren. Ik heb hem gezegd dat ik hem gerust wat tijd wilde gunnen om op zijn effe te komen maar hem gesmaakt het niet uit te maken maar zen beslissing was gemaakt ....
Woensdag kreeg ik nog smsjes dat hij me keihard miste enelk moment aan me dacht ( op zijn vrije dag) en gisteren was hij al veel afstandelijker.. Ik heb in de avond hem nog is gebeld om te vragen hoe het ging en of hij wilde dat ik langskwam (zoals we vroeger altijd deden na mijn werk) maar hij had liever van niet omdat hij zo moe was .. Ik zei dat ik hem graag zag maar hij zei het niet terug terwijl hij het vroeger altijd als eerste zei... hij zegt dat hij moe is en het allemaal niet meer weet...
Ik wilde dat hij hulp zocht en rust vond maar niet op deze manier :'(
Ik weet dat ik zelf ook veel fout heb gedaan met men paniekreacties en achterdocht na het gsm incident , maar ben sinds gisteren in behandeling bij een psychotherapeut.. Omdat we beide fouten gemaakt hebben.. en ik mijn probleem ook absoluut erken en er graag aan wil werken...
Ik had deze relatie bewust wat afstand gehouden maar hij slaagde er wel in om door men mur te breken. Iets wat maar weinig mensen kunnen.. Hij was men soulmate en beste vriend geworden zonder dat ik het besefte, men alles ... En daardoor doet dit nu eens zoveel pijn ... De onzekerheid, het schuldgevoel , de twijfel... waarom stuur je anders nog in de middag nog hartjes en kom je het in de avond uitmaken ?
Op dit moment is het niet leven maar overleven want mijn maatje ben ik kwijt ..
Keer op keer loopt het fout , dit was men kortste maar meest intense relatie tot nu toe en op dit moment weet en besef ik dat ik datgene kwijt ben geraakt naar wat ik al zolang op zoek was...
