Geplaatst Vorig jaar juni lag ik eigenlijk een beetje in puin. Mijn opleiding wou niet lukken, voornamelijk mijn eigen stomme schuld, ik was erg onzeker over mijn lichaam, durfde eigenlijk geen telefoon op te nemen, ik vond winkelen niet leuk, omdat niets mij paste (dacht ik), ik voelde me oncomfortable in grote groepen en vond het nog lastiger om te spreken in grote groepen. Ook had ik haast het idee dat ik toch wel een beetje richting een depressie ging. Ik was gewoon heel erg down.
Omdat ik wist dat mijn opleiding niet ging lukken, ben ik toch eens uit gaan kijken naar wat anders. Ik wist namelijk dat ik een jaar moest wachten voor ik mezelf weer bij mijn opleiding archeologie kon aanmelden en omdat dat het enige is wat ik wil doen, besloot ik te kijken of ik naar het buitenland kon. Klinkt raar, voor iemand die zo onzeker is, maar ik wou mijzelf eens uit de comfortzone halen. Eerst leek het erop dat ik in Duitsland aan het werk ging, maar uiteindelijk ben ik als au-pair naar Engeland gegaan, waar ik nog steeds zit. Ik was een paar week eerder voor het eerst in Engeland geweest voor 1 weekje, dus wel een behoorlijk onbekend land voor mij. Ik zit in een hele leuke familie, een Nederlands-Engelse, dus ik krijg nog steeds wat Nederlands mee. In de eerste week was het Engels praten toch wel wat lastig. Ik kon het heus wel, de basisregels kent iedereen wel, maar ik was te bang om fouten te maken en het is toch heel wat anders om met echte Engelsen Engels te gaan praten. Maar beetje bij beetje begon ik het steeds meer te leren en vooral door de hulp en medeleven van de Engelsen heb ik me eroverheen gezet om alles perfect te moeten doen. Ik kreeg regelmatig iemand die dan zei: "Your English is much better than my Dutch" en: "eigenlijk zijn wij Engelsen gewoon hartstikke lui! Jij spreekt 3 talen, en wij enkel Engels!" en: Ik vind dat je echt super goed Engels praat, zeker nu je er nog maar zo kort bent. Dat hielp bij mij een boel. Dat was al de eerste stap in de goede richting voor mij.
Tsja, en ik ontkwam er ook niet aan om de telefoon op te gaan nemen... In het Engels... Eerst vond ik het wel echt eng, maar toen ik het eerst telefoontje kreeg dacht ik: Was dit nou zo eng? Ik was natuurlijk niet gelijk van mijn "angst" af, maar beetje bij beetje werd het steeds makkelijker en makkelijker en nu heb ik er helemaal geen moeite meer mee.
Uiteindelijk heb ik me aangemeld bij een Meetup-group: The London Cultureseekers. Dat is wel vaak met grote groepen (vreemde) mensen, midden in London. Maar mijn zelfvertrouwen was al zo gegroeid dat het eigenlijk geen probleem meer was. Ik praat nu eigenlijk aan een stuk door en leer een hoop. Laatst kreeg ik een compliment van een tourleider/inwoner van het Charterhouse waar we een rondleiding door kregen. Dat ik erg intelligent was en een paar slimme opmerkingen had. Had hij niet direct tegen mij gezegd, maar wel tegen de organisator van de groep. Nou, dat is toch leuk om te horen
Ik ben ook een heel stuk afgevallen. Dat was wel nodig. En dat alleen omdat ik gezonder en gevarieerder eet. Ik ben nog niet waar ik eigenlijk wil zijn, maar ik voel me nu al zo lekker in mijn vel! Vandaag was ik gaan winkelen. Normaal ben ik veel te snel van: "oh, maar dat staat me toch niet, want (ik ben): Te dik/kleur is te opvallend/te naakt/het zal vast lelijk zijn bij mij/andere mensen vinden dit vast niet passen bij mij/etc... Vandaag deed ik het eens anders: Als ik wat leuks zag, ging ik niet zitten doen van: oh, maar dat staat me toch voor geen meter, want: blablabla. Maar ik heb het gewoon mee genomen en gepast. En wat ik normaal wel zou hebben laten hangen stond me gewoon super goed! Ik heb een hele poos grijnzend in het pashokje gestaan, ik was zo trots en zelfverzekerd! Ik heb ook de hele tijd met een grijns rondgelopen
En zo stom, maar door deze gebeurtenis kwam ik erachter hoe erg ik gegroeid ben in 8 maanden tijd. Ik heb van best ver moeten komen, maar ik ben blij dat ik mijzelf uit mijn comfortzone heb gehaald en gewoon eens iets heel ander ben gaan doen. Ik zie nu mogelijkheden ipv. dat ik ga zitten "Ja, maren".
Sorry voor het lange verhaal, respect als je dit hebt gelezen.
Ik hoop op deze manier toch ook anderen een beetje te kunnen helpen die in hetzelfde schuitje zitten.
