Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 12-03-15 19:48

Heeft mijn vader Autisme?

Geplaatst door de TopicStarter : 12-03-15 19:48

Dit is een goedgekeurde SA!

Er is iets waar ik al mijn hele leven niet over praat, met niemand niet, en dit is de eerste keer dat ik dit verhaal met meerdere mensen zal delen. Ik heb er voor gekozen om dit anoniem te doen en mocht je mij herkennen laat dit dan alsjeblieft niet merken en neem ook geen contact op met mij persoonlijk. Alvast bedankt..

Ik word niet mishandelt, niet geslagen, niet vergeten, mijn verjaardagen worden gevierd, voor de buitenwereld ben ik een gelukkig persoon. Maar er zijn dingen in huis waaraan ik, naarmate ik ouder word, steeds meer merk dat het niet goed is.
Mijn vader uit geen emoties. Mijn vader heeft mij nooit verteld dat hij trots op mij is, nooit verteld dat hij van mij houd. Mijn vader kent 3 emoties, blij, neutraal & woest.

Als kind groeide ik op niet wetende dat dit niet klopt. Ik wist niet beter dan dat mijn vader altijd achter zijn computer zat en nooit spelletjes met mij wilde doen. Hij wilde niet met mij buitenspelen, geen films met mij kijken, geen bordspelletjes met mij spelen, hij vroeg nooit naar school, nooit naar vrienden. Hij gaf geen knuffels, bood geen troostende schouder aan.. Als ik huilde of bang was voor iets moest ik gewoon niet zo raar doen of mij niet zo aanstellen.
Rond mijn pubertijd botste ik dagelijks met mijn vader. Schreeuwende ruzies waren het gevolg. Waarbij er met deuren gegooid werd, geschreeuwd, en waarbij ik vaak schreeuwde dat ik mijn vader liever dood zag. Ik kon nergens mijn ei kwijt, mijn moeder is namelijk ook een gesloten boek (afgestompt door mijn vader?). Ik kon nergens mijn verhaal kwijt, ik kreeg nooit begrip voor bepaalde situaties. Ik moest altijd mijn best doen en denken aan anderen en tegelijkertijd niets aantrekken van pestkoppen. Want ik werd gepest. Al op de basisschool, en dit ging door op de middelbare school.

Ik was eenzaam, en sloot mij af van de wereld. Ik spendeerde hele dagen bij mijn verzorgpony's. Uren. Soms na ruzies liep ik weg, dan kwam ik pas na het donker thuis. Dan had ik de hele dag gewoon bij de pony's gezeten. Die pony's sleepte mij door mijn dagen. Ik begon met snijden, mezelf slaan, krabben, haren uittrekken, bijten. Ik gilde elke avond in mijn kussen. Ik was toen 13/14 jaar. Als ik thuis kwam dan wachtte mijn moeder mij met tranen in haar ogen op, waar ik was, ze had mij gebeld maar mijn telefoon stond uit. "Bij de pony's." Zei ik dan. Ik kreeg eten, de rest van de avond werd er gezwegen, en later die avond werd er gedaan alsof er niets gebeurd was. Er werd nooit gesproken, er werden nooit dingen uitgepraat. Ik moest altijd mijn excuses aanbieden voor alles. Mijn ouders zijn nooit terug gekomen op eventuele fouten van hun kant. Ik kreeg nooit gelijk, mijn vader moet altijd het laatste woord hebben in alles.

Ik werd vervelend in de klas, ik wilde altijd het laatste woord hebben. Want die kreeg ik immers nooit. Ik begon bevestiging te zoeken bij 'vader figuren'. Docenten. Niet in een foute manier, maar ik zocht gewoon iemand die ik kon vertrouwen, waar ik mijn verhaal kwijt kon, een vader figuur. Alleen dat realiseerde ik mij toen nog niet.

De ruzies thuis escaleerde steeds vaker. Mijn vader liep continue weg, vaak midden in een discussie of ruzie. Als het hem te veel werd, of als hij eigenlijk geen gelijk had en dit wist, dan ging hij er vandoor met de auto. Waarheen weten we niet, maar hij bleef dan soms uren weg en kwam pas middernacht terug. En dan zat mijn moeder altijd de hele avond in haar stoel te huilen. Als hij terug kwam werd er niet meer over gesproken.

Een keer, met kerst, escaleerde een argument tussen mij en mijn vader zo erg, dat hij stapels kerstkaarten begon te verscheuren, hij was woest. Ik ben toen naar mijn kamer gevlucht, ik heb mijn ouders toen ruzie horen maken (of nouja, mijn moeder hysterisch huilend en schreeuwend dat hij normaal moest doen). Mijn vader is er ook toen weer vandoor gegaan. Mijn moeder is bij mij komen zitten en heeft gezegd dat hij niet meer terug zou komen. Maar hij kwam wel terug, diezelfde avond nog. Mijn moeder zei dat dit het einde was. Maar dat was het niet. Want ik was 14, en nu 10 jaar later zijn ze nog altijd bij elkaar.

Ik ben uiteindelijk zelfstandig gestopt met mijzelf verwonden. Dit was rond mijn 16de.

Mijn vader kreeg een hartaanval. Hierna kreeg hij medicatie waar hij als bijwerking agressief van kon zijn. En dat was hij. Gooien met dingen, schreeuwen, met deuren slaan, en WEER in de auto springen (hij mocht na zijn hartaanval niet autorijden, en toch deed hij het). Mijn moeder zei dat als hij zich kapot reed dat het dan zijn eigen schuld was.

Ik moest altijd op mijn tenen lopen.

Datzelfde jaar ging ik met mijn ouders naar een winkelcentrum. Maar de hele weg er naartoe waren mijn ouders continue aan het kibbelen, aan het ruzie maken. Ik herinner me dat ik toen tegen mijn moeder zei dat ik gek werd van al hun ruzies, dat ik er stress van kreeg, hoofdpijn. Mijn moeder was gelijk op haar teentjes getrapt waarop ik zei: "Het is al zo gewoon voor je dat je het zelf niet eens meer merkt." Hierop zei ze niets meer.

Op mijn 19de ben ik uit huis gegaan. Er kwam rust in mijn leven. De keren dat ik bij mijn ouders was, waren er altijd ruzie. Hele heftige ruzies.

Ik heb nog een korte periode thuis gewoond. Als mijn ouders op vakantie waren merkte ik een verschil. Er valt een soort last van mijn schouders af, en ik word rustiger, ook in mijn hoofd. Ik heb geen stress. Ik voel me fijn. Ik heb vaak miniem contact met mijn ouders. Mijn moeder sms ik zo nu en dan mee, maar met mijn vader heb ik geen contact. Ik merkte dat als mijn ouders terug kwamen ik al binnen 10 minuten hoofdpijn en stress ervoer. En dat was voor mij een teken dat ik niet thuis kon blijven wonen.

Ik woon inmiddels weer op mijzelf. En nog heb ik regelmatig heftige ruzies met mijn vader.

Een paar jaar terug heb ik een deel van mijn verhaal verteld aan goede vrienden van mijn ouders. Die zeiden toen al dat mijn vader echt wel van mij houd, en ik krijg steeds vaker verhalen te horen van familie leden, vrienden, kennissen, dat mijn vader echt van mij houd. Hij doet ook heel veel voor me. Ik wil mijn vader niet in een slecht daglicht zetten. Want hij is een goede man. Al komt dat nu niet naar voren.

De goede vrienden van mijn ouders zijden dat hij autistisch lijkt. Kennelijk heeft hij ook veel meegemaakt in zijn leven, maar hier weet ik zelf niets vanaf. Mijn vader vertelt mij niets, neemt mij niet in vertrouwen. En ik neem hem ook nooit in vertrouwen. Die band is er gewoon niet.

Mijn vader is voor mij een soort vage kennis, en toch ken ik hem beter dan menig mens. Mijn vader kan ineens heel woest worden.
Mijn vader heeft te maken met lichamelijke aftakeling, en hier lijd hij meer onder dan hij wilt toegeven. Dat is denk ik ook een van de redenen dat hij momenteel steeds vaker agressief en boos reageert.

Ik zoek nog steeds naar vader figuren, dit realiseerde ik mij zeer recent ineens. Waar ik werk heb ik zeer intens contact met mijn baas. We gaan heel goed met elkaar om, en hij heeft al eens gezegd dat hij naast op zijn eigen kinderen ook een beetje op mij moet passen. (Hij heeft mij al eens uit een situatie geholpen waar mijn vader mij niet uit kon helpen). Laatst noemde ik hem bijna 'pappa'. En daar schrok ik zo erg van. Ik zei het niet, maar ik realiseerde me wel dat ik het er bijna uit flapte, zonder erbij na te denken. Hij is mijn baas. En ook al gaan we goed met elkaar om en kan ik hem in vertrouwen nemen over van alles.. Ik kan hem toch geen pappa gaan noemen??? Maar hij is in zoveel opzichten veel meer een vaderfiguur dan mijn eigen vader. En dat vind ik zo erg om te zeggen. Dat doet me zoveel pijn.. Ik denk dat ik gewoon een emotionele band zoek?

Mijn vader vergeet ook altijd alles, het is net of hij maar half naar je luistert als je hem iets verteld. Hoe vaak hij wel niet aan mij moet vragen wat ik ga doen, waar ik naar toe ga, wie de persoon is waar ik bevriend mee ben etc. Hij weet het gewoon allemaal niet, het dringt niet tot hem door, hij luistert niet.. En dit is niet in de vorm die normaal is, want iedereen vergeet wel eens iets, maar echt extreem. Zelfs mijn moeder lijkt te vermoeden dat er iets mis is met mijn vaders geheugen. Hij lijkt zich ook steeds meer terug te trekken in zijn eigen wereldje.

Pas recent ben ik gaan nadenken over wat deze vrienden van mijn ouders zeiden. Autisme. Zou het kunnen? Zou mijn vader autistisch kunnen zijn? Ik heb de symptomen doorgelezen en herken er veel van. Mijn vader is al in de 70 en gaat hier nooit mee naar een dokter of psycholoog. Daar is hij te eigenwijs voor en hij zou het al niet willen doen omdat ik hem voorstel iets te doen. Als ik vraag of hij mij ergens bij wilt hebben kan ik dat het beste een maand van te voren rustig en subtiel vragen, en dan af en toe herinneren. Als ik ineens iets nodig heb dan raakt hij van slag, in paniek, en daarna word hij woest. Zijn leven moet in zijn ritme gaan, onverwachtse dingen, ongeplande dingen brengen hem van slag.

Zou hij Autistisch kunnen zijn? Of is mijn vader gewoon echt een onmogelijke man in de omgang? En hoe moet ik hiermee omgaan?? Herkent iemand iets? Het zou mij zoveel helpen als ik mijn vader beter begreep, ik leer nu al ruim 20 jaar met mijn vader om gaan, en langzaam aan gaat het beter, maar tegelijkertijd word hij ook steeds onmogelijker.

Ooit zei een ex tegen mij dat het logisch was dat ik geen liefde kon uiten in een publieke ruimte. Al helemaal niet als zijn ouders erbij waren of die van mij. Een kusje was dan al teveel gevraagd. Hij zei dat dit logisch was omdat ik dit niet vanuit huis mee kreeg. En hem heb ik nooit iets verteld. Toch heeft hij kennelijk iets meegekregen van hoe het er bij ons thuis aan toe gaat.
Inmiddels kan ik al beter omgaan met liefde, gevoelens, praten over emoties, maar dit heb ik van een psycholoog moeten leren, niet van mijn ouders.

Ik heb het er heel erg moeilijk mee en ik ben op zoek naar antwoorden.. Deze ga ik echter niet van mijn vader krijgen.. Het contact verbreken met mijn ouders kan ik niet, maar soms denk ik dat het me zoveel meer rust zou geven. Maar ik kan het gewoon niet.

Het is een heel verhaal dus respect als je het gelezen hebt!

**Geplaatst**: 12-03-15 19:58

Re: Heeft mijn vader Autisme?

Geplaatst: 12-03-15 19:58

Ik plaats even een aantekening. Ik wil je verhaal even op een heel rustig tijdstip nog eens lezen want het vertoont veel met mijn situatie, al ben ik vrouw van maar hebben mijn kids er wel degelijk enorm veel last van. Voor nu alvast knap van je dat je zelf ben gestopt met verminkingen.. Heeft geen nut maar kan wel opluchten. Knap hoor.

**Geplaatst**: 12-03-15 20:08

Re: Heeft mijn vader Autisme?

Geplaatst: 12-03-15 20:08

Voor mij is het ook herkenbaar, alleen iets minder heftig. Mijn vader is narcistisch. Ondanks dat ik aan de andere kant van het land woon en minimaal contact met hem had kon hij me nog ONBEWUST pijn doen. Waarom zeg ik onbewust? Omdat ouders dat niet expres doen. Ze weten niet beter, ze handelen naar beste wil. Daarom heeft het geen nut om antwoorden te gaan zoeken al zou dat zo fijn zijn want ook ik heb nog heel veel vragen.
Maar ga het bij jezelf zoeken, hoe jij hier mee om kunt gaan. Je vader gaat niet veranderen, dat zul je zelf moeten doen. Heb je al hulp gehad hiervoor? Want schaam je niet, dit is een goede reden om eens hulp te zoeken.
Zelf heb ik 2 jaar in de hulpverlening gezeten door mijn thuissituatie.

Ik wil je wel veel sterkte wensen, en een dikke knuffel.

**Geplaatst**: 12-03-15 20:19

Re: Heeft mijn vader Autisme?

Geplaatst: 12-03-15 20:19

Mannen doen dingen voor de mensen van wie ze houden, vrouwen zeggen het. Een man autist of niet leren "ik hou van je" te zeggen is in sommige gevallen onmogelijk. Neemt niet weg dat het beeld wat je schetst zeker reden geeft om aan autisme te denken. Neem contact op met de NVA ( http://www.autisme.nl/ ) voor advies en ondersteuning.

**Geplaatst**: 12-03-15 20:33

Geplaatst: 12-03-15 20:33

Het kan zeker dat je vader autistisch is, ik kom uit een gezin met 2 autistische mensen. Mijn vader en mijn zusje. Ik herken wel dingen uit je verhaal. Ik denk dat ik je zou willen meegeven, ga hier niet dagen/maanden etc over doormalen in je hoofd. Je vader is zoals hij is, of je hem nu in het hokje autistisch kunt plaatsen of niet. Ik heb wel bij informatie dingen van het ggz gezeten over hoe om te gaan met mijn zusje met woedeaanvallen en humeurswisselingen, konden ze mij hierbij helpen? Nee niet echt.. Ik ben zelf een beetje gaan experimenteren over hoe ze het best reageert. Dus ja erin verdiepen is altijd handig, maar niet 1 op 1 toepasbaar. Maar misschien kun je je vader dan wel beter begrijpen.

Rot dat het jouw jeugd zo beïnvloedt heeft en jouw leven nog steeds beïnvloedt! Alsnog sterkte daarvoor, zijn lastige dingen dit!

**Geplaatst**: 12-03-15 20:48

Re: Heeft mijn vader Autisme?

Geplaatst: 12-03-15 20:48

Als ik dit zo lees zou het kunnen zijn dat jouw vader Asperger heeft.
Dit valt sinds een tijdje niet meer onder het kopje autisme, maar is wel een verwante stoornis.

Het klinkt alsof jouw vader niet om kan gaan met emoties, het is of zwart of wit.
Dit kan ook wijzen op borderline, dat zwart wit denken, maar omdat je zegt dat die het niet op zichzelf betrekt maar juist uit Door woede, denk ik inderdaad meer aan autisme.

Als hij een hele heftige jeugd heeft gehad, zou het ook PTSS kunnen zijn, dit is een stoornis die ervoor zorgt dat je Door bepaalde prikkels totaal Door kan draaien.

Dat je vader iets mankeert is duidelijk, wat kan je niet zo zeggen via de computer.

Alle stoornissen liggen zo enorm dicht bij elkaar, ookal lijkt dat niet zo.

Het is enorm moeilijk om met iemand met een psychische stoornis samen te leven, dus daarin snap ik jouw moeder ook heel goed dat ze ook 'anders' doet.

Ik vind het knap dat je jezelf staande hebt gehouden, ondanks de automutilatie.
Soms heb je afleiding nodig doormiddel van pijn.
Het is geen goede afleiding, maar soms weet je even niets anders meer.

Ik hoop dat je er overheen kan komen, praat er in ieder geval veel over.
Praten helpt.

**Geplaatst**: 12-03-15 20:50

Geplaatst: 12-03-15 20:50

Er zitten bepaalde elementen in je verhaal die zouden kunnen wijzen op autisme, maar andere diagnoses (zoals bv. persoonlijkheidsproblematiek waar Joolien op doelt) zouden ook mogelijk kunnen zijn. Niemand kan een diagnose stellen via internet en zeker niet op basis van dit verhaal. Het verhaal klinkt niet alsof je vader hulp wenst, maar het is sowieso wel belangrijk om voor jezelf hulp te zoeken. Heb je een goede relatie met je huisarts? Vaak is dat een goed startpunt.. Sterkte :(:)

**Geplaatst**: 12-03-15 20:55

Geplaatst: 12-03-15 20:55

EarthFocus schreef:
Als ik dit zo lees zou het kunnen zijn dat jouw vader Asperger heeft.
Dit valt sinds een tijdje niet meer onder het kopje autisme, maar is wel een verwante stoornis.

Even off-topic, sinds wanneer valt Asperger niet meer onder autisme? Mijn vader heeft Asperger en is toch echt nauw betrokken bij het centrum voor autisme.. En Asperger valt daar toch echt onder autisme.

**Geplaatst**: 12-03-15 20:57

Geplaatst: 12-03-15 20:57

Sinds de komst van DSM 5 vallen autisme en de ziekte van Asperger onder één noemer; autisme spectrum stoornis. Het is dus niet waar dat Asperger niet meer onder autisme valt.

Edit: typo

Laatst bijgewerkt door dondeyne op 12-03-15 21:01, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst**: 12-03-15 20:58

Geplaatst: 12-03-15 20:58

dondeyne schreef:
Sinds de komst van DSM 5 vallen autisme en de ziekte van Asperger onder één noemer; autisme spectrum stoornis. Het is dus niet waar dat Asperger niet meer ons autisme valt.

Dit is inderdaad precies wat ik dacht..

**Geplaatst**: 13-03-15 14:12

Re: Heeft mijn vader Autisme?

Geplaatst: 13-03-15 14:12

O echt! Sorry, dan heb ik het verkeerd!

**Geplaatst**: 13-03-15 14:25

Geplaatst: 13-03-15 14:25

Dat er iets niet helemaal goed zit bij je vader is duidelijk...wat het zou kunnen zijn?durf het je niet te zeggen (ben geen psychiater wel hulpverlener maar ik mag geen diagnoses stellen), daarnaast je hebt zo vreselijk veel gedragsproblematieken die elkaar overlappen. Zoals klassiek autisme, pdd/nos en asperger, allen idd onder noemer autisme spectrum, maar toch zijn het losse vormen van elkaar.

Dat jezelf ook een knauw hebt gekregen dat is meer dan logisch jeetje wat moet jij het zwaar hebben gehad..je zou een stap naar je huisarts kunnen doen zodat je er iig zelf aan kan gaan werken. Huisarts kan je doorverwijzen naar een psycholoog.

Jou vader zal zelf in moeten zien samen met je moeder dat zijn gedrag niet goed is...alleen dan kan hij geholpen worden. Jammer dat hij nooit eerder hulp heeft gehad lijkt mij echt voor hem ook heel zwaar elke keer die woede.

Heel veel sterkte ts dit is echt heftig voor je.

**Geplaatst**: 13-03-15 14:28

Geplaatst: 13-03-15 14:28

Het zou kunnen dat je vader een of andere vorm heeft van autisme je hebt meerdere vormen zoals asperge of pddnos enz het stukje waarin je verteld dat onverwachtse en ongeplande dingen moeilijk voor hem zijn hebben mensen met autisme vaak last van waarbij ook van woede aanvallen en lastig emoties tonen en zien bij anderen... soms vinden mensen met autisme knuffelen en andere aanrakingen ook niet fijn en kijken ze je niet graag in de ogen bij ruzies of andere dingen? let op niet alle pddnosers of autisten lijken op elkaar iedereen heeft zijn kenmerken.. Je kan je pa laten testen zodat hij misschien hulp kan krijgen hoe hij er mee om kan gaan. Hoop dat dit lukt

weet ik uit ervaring ;P

**Geplaatst**: 13-03-15 14:29

Re: Heeft mijn vader Autisme?

Geplaatst: 13-03-15 14:29

klop diesel83

**Geplaatst**: 13-03-15 14:32

Geplaatst: 13-03-15 14:32

mijn broertje en vriend hebben een vorm van autisme (pddnos) en ik herken echt wel dingen uit jouw verhaal die zij ook hebben.

- moeilijk emoties kunnen tonen
- alles moet volgens hun schema gaan, wijk je ervan af zijn ze helemaal in de war (kunnen ze niet tegen)
- nu heeft mijn broertje het moeilijk met de sociale aspecten (vriendschappen aangaan) mijn vriend heeft dit iets minder, weet niet of je vader dat ook heeft?
- Snel boos/agressief kunnen worden om de kleinste en stomste dingen
- mijn broertje heeft een hekel aan fysiek contact, verjaardagen vind hij verschrikkelijk want dan moet hij iedereen een hand geven en op de wang kussen, je zal hem ook echt niet zien knuffelen of iets met iemand. mijn vriend daarintegen is wel een enorme knuffelkont dus verschilt heel erg per persoon

Ik ben een vrij nuchter persoon dus ik denk vaak laat maar even gaan (loop weg of negeer de situatie)
en bij mijn vriend is dat echt wel iets dat werkt, hij kan er dan niet tegen dat ik geen reactie op zijn uitbarsting geef en dan gaat hij nadenken, wat heeft hij fout gedaan, waarom reageert hij zo, en zegt dan vervolgens sorry, en pas als hij sorry zegt stop ik met hem negeren, praten er even over en het is weer goed.
Mijn vader overigens kan dat niet en hij en mijn broertje botsen enorm vaak, ook altijd laatste wordt willen hebben (allebij) dus die hebben eindeloze discussies

Ik ben ermee opgegroeid dus weet hoe ik ermee om kan gaan, en het gaat in dit geval ook niet om mijn vader wat me in jouw geval wel wat moeilijker lijkt, hij is de volwassene en staat boven jou als ware dus ga daar maar eens voor weglopen.

Maar dat hij bepaalde dingen heeft van autisme wil niet zeggen dat hij dit dan heeft, kan ook iets zijn wat in zijn jeugd is gebeurd waarom hij op bepaalde dingen zo reageert, erachter komen is vaak moeilijk, je weet het pas zeker als echt de diagnose is gesteld (wat bij mijn broertje en vriend wel zo is en zij hebben ook begeleiding gehad in het hele proces hoe ze met sommige dingen om moeten gaan) denk dat jouw vader dat nooit geleerd heeft (en aangezien kinderen veel van hun ouders overnemen) is het voor jou ook lastig om daarmee om te gaan, want ja hoe reageer je nou op zoiets

vind het wel goed van je dat je zelfstandig uit huis bent gegaan en dat dat je wel veel rust opleverd, misschien is het dan ook makkelijker om je vader af en toe te zien omdat je weet dat je erna weer naar een rustige omgeving gaat, probeer hem ook te begrijpen waarom hij op bepaalde dingen reageert (is geen excuus voor zijn gedrag)

**Geplaatst**: 13-03-15 14:36

Geplaatst: 13-03-15 14:36

Asperger heeft helemaal niks te maken met een ziekte hoor, is ook gewoon een autisme-vorm

Als ik het zo lees zou het goed kunnen, herken er hier thuis wel in. Wel verschrikkelijk dat je het zo ervaart zeg :(:)

Lijkt mij dat het moeilijk is om (met name als kind als je het niet snapt) nooit liefde te krijgen..

Iets gecompliceerder, wij zijn thuis sowieso met 2 autisten, mijn zus en ik maar ik gok dat ook mijn vader er onder valt. Ik heb Asperger, zus PDD-NOS en mijn vader zou dan denk ik ook onder Asperger vallen.

Bij ons uit het ook in veel, heel veel ruzie. Mijn zus is erg stil maar mijn vader en ik juist beide niet en dit botst vaak heel erg.. (Dat 'het laatste woord willen hebben' herken ik heel erg, wij doen dit allebei onbewust op dat moment

) Mijn vader is ook niet iemand die vaak/duidelijk gevoelens uit, maar mijn moeder gelukkig wel dus daar heb ik nog wel iets van meegekregen. Ik zelf heb het vooral aan de binnenkant om het zo maar te zeggen. Geen moeite met communicatie/emoties gelukkig, alleen thuis merken ze er wel eens wat van.

Maar hoe dan ook, ik kan me dus goed voorstellen hoe het is om in zo'n ruzie-huis te wonen, dat is niet fijn.. De schuld ligt meestal natuurlijk wel aan twee kanten, maar je moet zoiets ook van 2 kanten oplossen en dat gaat vrij moeilijk wanneer er geen communicatie is..

**Geplaatst**: 13-03-15 14:46

Geplaatst: 13-03-15 14:46

Ik herken het wel.. Inderdaad nooit die liefde/ trots.
Volgens mijn vader kan ik niks goed doen. Zelfs toen ik 40 uur per week werkte, 2 bijrijdpaarden had en 3/4x per week sportte had ik nog een luizenleven volgens hem... Dat woord heeft hij toen letterlijk genoemd. Ook toen ik nog op school zat en ik was helemaal blij met een goed cijfer, was zijn standaard antwoord dat het beter kon. Als ik een 8 had; 'oh dat is nog geen 10'.
Heb dan ook ontzettend veel ruzie met m'n vader, elke dag wel. Omdat ik er absoluut niet tegen kan als hij mij (of mijn broertje) afbrandt en dan ga ik er tegenin.
Ik zoek alleen niet naar een vaderfiguur, ik stoot ze juist heel erg af... Sowieso jongens, als het qua liefde dichterbij komt stoot ik het af. Heb daardoor dus ook nog nooit een relatie of iets gehad, stukje bindingsangst denk ik. Naast dat heb ik ook gigantische faalangst. En ben er vrij zeker van dat dat dus komt doordat ik het nooit goed kon doen volgens m'n vader.
Hij wil me eigenlijk ook al vanaf m'n 16e uit huis hebben. Toen begon hij er namelijk al over en ook grapjes over dat ik dan maar kostgeld moest gaan betalen, nu betaal ik sinds m'n 17e kostgeld. Ik ga -als het goed is- over 2 maanden voor een jaar naar Canada en ben ook niet meer welkom thuis als ik terug kom. Dat hebben ze afgelopen week heel duidelijk gemaakt, met als reden dat het te veel botst met m'n vader.

M'n moeder 'grapt' er wel vaak over dat hij autisme heeft, maar of het ook echt zo is weet ik niet. Hij doet dit namelijk alleen naar mij. Naar mijn broertje of andere mensen is het een heel ander persoon. Wordt veel gezegd dat we te veel op elkaar lijken. Inderdaad dat laatste woord hebben en altijd gelijk willen hebben. Ik moet toegeven dat ik dat (onbewust) ook heb namelijk :')

**Geplaatst**: 13-03-15 15:00

Geplaatst: 13-03-15 15:00

Heel herkenbaar beschreven. Het gedrag zou misschien ook door dementie,korsacov,of ptss kunnen komen. Mijn vader heeft in het verleden extreem veel rottigheid meegemaskt en is er mentaal in blijven hangen. Heel lastig, maar we moeten toch rieien met de riemen die we hebben. Kan jouw moeder niet een gesprek met jou aangaan? Om zo een stukje historie te weten over je ouders.

**Geplaatst**: 13-03-15 16:58

Re: Heeft mijn vader Autisme?

Geplaatst: 13-03-15 16:58

Jeetje, ik ben een stuk jonger maar toch klinkt het herkenbaar.
Hetgeen wat jij nu zoekt, is bevestiging van de gevoelens/gedachten die je al jaren met je meedraagt.. :+:

Dat stukje over 'ik kan geen liefde uiten' klinkt voor mij zo bekend, het nauwelijks horen 'we zijn zo trots op je, we houden zo van je, wat geweldig'.. Ik weet wel dat het wel zo is maar bevestiging is soms gewoon nodig.
Mijn inbox staat open mocht het nodig zijn.

En buiten dit alles vind ik het heel knap dat je zelf gestopt bent met het zelfbeschadigen, echt top!

**Geplaatst**: 13-03-15 17:21

Re: Heeft mijn vader Autisme?

Geplaatst: 13-03-15 17:21

Waarom is het voor jou belangrijk er een naam aan te geven? Het is je vader en al zou er een diagnose komen. Het is niet dat je dan ineens een gebruiksaanwijzing krijgt van hoe om te gaan met hem.
Je kan het boek: geef me de vijf. Eens lezen. Dat is een boek over autisme en wellicht kun je er wat uit halen wat mogelijk kan werken in contact met je vader. Maar omdat hij al op leeftijd is, zou ik persoonlijk niet nog een diagnose laten stellen. Probeer de beste man niet te veel in de weg te lopen, zijn laatste jaren te leven zoals voor hem te doen is.

**Geplaatst**: 13-03-15 17:40

Re: Heeft mijn vader Autisme?

Geplaatst: 13-03-15 17:40

Ik snap niet dat de mods deze titel hebben 'goedgekeurd'.

Je vraag is niet heeft mijn vader autisme. Want als iemand ja of nee zegt is je probleem niet opgelost. Via internet ergens een label door een ander op laten plakken is levensgevaarlijk. Autisme heb je in zoveel gradaties (van mensen die wel degelijk kunnen knuffelen en liefde geven tot ogen wegdraaien en alleen maar boos en aggresief zijn).

Jij kunt je beter focussen op hoe om te gaan met dit gedrag ipv welk labeltje hoort hierbij. Diagnose stellen moet je doen door mensen die ervoor geleerd hebben en mensen kunnen observeren, niet door mensen die een verhaal van één kant lezen, iets roepen, de pc uitzetten en verder (kunnen) gaan met hun leven.

Dit topic loopt nu grote kans op een uiteenzetting van de verschillende vormen van autisme en hoe en wat te herkennen, iets dat alleen kan bevestigen, maar dan ben je nog niet geholpen met de situatie.

**Geplaatst**: 13-03-15 17:55

Re: Heeft mijn vader Autisme?

Geplaatst: 13-03-15 17:55

Ik zou het net als sammie om willen draaien; je vader zal niet veranderen, maar wat ga jij doen zodat jij hiermee om kan gaan? Label is niet relevant; kan van alles zijn immers tot aan gewoon karakter. Zelfs het hartaanval kan hem hebben veranderd. Daar zul je niet achter komen en is zonde van je energie. Ipv je vader naar de psycholoog te willen hebben, is het niet beter dat jij naar de psycholoog gaat? Om te leren hoe je om kunt gaan met thuis en met jouw gevoelens.

**Geplaatst**: 14-03-15 08:06

Re: Heeft mijn vader Autisme?

Geplaatst: 14-03-15 08:06

Het zal inderdaad niet veranderen als paps een etiketje opgeplakt krijgt, maar het kan ts wel een stukje helpen in het begrip, verwerken en accepteren hoe de man is. Haar vader zal niet anders gaan doen van zo'n etiketje. Hij zal zich ook heus niet laten testen om het uit te sluiten/ bevestiging te krijgen.

Jouw verhaal ts is moeilijk. Iedereen heeft autistische trekjes en dingetjes. De ene meer dan de andere. Zoals gezegd, doet mijn man ongeveer het zelfde als jouw pa, jouw moeder zou hierin kunnen steunen/ opvangen, maar doet dat ook niet zo te lezen.

Ik denk dat je moet proberen te accepteren dat jouw vader is zoals die is. Misschien kan je een brief schrijven aan hem om te vertellen hoe jij je voelt, zonder beschuldigend vingertje, want dan weet je gelijk dat ie m verscheurd. Wie weet krijg je antwoord. In een gesprek zal dat niet gaan, je confronteert hem immers met iets waar hij zelf niet mee gekomen is. Als je zo een brief schrijft, laat hem dan ook weten dat je ondanks alles van hem houdt want zo te lezen doe je dat. Ik wens je wijsheid en succes.

**Geplaatst**: 14-03-15 11:22

Re: Heeft mijn vader Autisme?

Geplaatst: 14-03-15 11:22

Ik vind het ook een gewaagde vraag om te vragen of je vader autisme heeft of een verwante stoornis ervan.
Zoiets wordt dooreen psychiater gediagnosticeerd, niet door een bokker via een verslag van een onbekende.

Wat wil je bereiken TS? Wanneer er een stempel wordt geplaatst krijg je er geen handleiding bij hoor.

**Geplaatst**: 14-03-15 12:16

Re: Heeft mijn vader Autisme?

Geplaatst: 14-03-15 12:16

Ik denk juist dat ze in een andere hoek moet zoeken dan autisme...
Je zegt dat papa waarschijnlijk zelf veel heeft meegemaakt, en daarnaast nog die hartaanval, ouderdomskwalen... Wellicht is het gewoon een overlevingsstrategie, omdat hij misschien niet te dicht bij zijn eigen pijnlijke herinneringen wil komen. Misschien heeft hij thuis vroeger ook gesloten ouders gehad. Afreageren op anderen om het feit dat hij ouder wordt en dit niet kan accepteren. Dementie/vergeetachtigheid wat ook vaak gepaard gaat met agressie.

Het kan zoveel zijn. Je vader is al 70. Die heeft niks meer aan een psychische diagnose. Misschien kun jij beter zelf hulp gaan zoeken, om een manier te vinden om hier mee om te gaan

Nomineer dit bericht ×