Overal waar ik kom hebben de cliënten en hun familie altijd wel vragen over waarom ik het doe en hoe ik over de dood en alles er omheen denk.
Gister echter

Ik heb een cliënt op een terrein en ik moet eerst langs de bewaking, daar meld ik mij en krijg ik een portofoon en een bezoekerspasje mee. Tot nu toe altijd wel gezellig korte gesprekjes met de heren van de bewaking gehad.
Tot gisteravond dan, in eerste instantie leek het op de gewone vraag, waarom kies je hiervoor, wat voor effecten heeft het op je eigen keuzes, wat heb je allemaal meegemaakt enz.
Toen ik klaar was en met mn eigen vragen begon kreeg ik zijn hele leven in een hele grote notendop.
Ik ga niet in details treden maar het komt er op neer dat hij een vrouw heeft en iemand aan de zijlijn. Kwam hij toch ineens met hele vragen over het geloof en weet ik veel

Sta je daar met je goede gedrag (en open mond) Ik wist me echt even geen houding te geven.
Ben steeds meer richting de deur gaan stappen, zo van ik moet echt weg

Ik was zo blij toen zijn collega's kwamen en ik weg kon gaan.
Hopelijk is hij de komende nachten niet aan het werk

