Geplaatst ik wil graag mijn verhaal vertellen, om sommige mensen ''wakker'' te schudden en om mijn ei kwijt te kunnen. Ik hoef geen medelijden, daar ik heb ik een afschuwelijke hekel aan.
Ik heb er nooit echt bij gehoord. Op de kleuterschool had ik wel een paar vriendinnetjes, maar rond groep 5 helemaal niet meer en begon het pesten. Ik had woedeaanvallen en dit was erg grappig. Ook moest ik snel huilen en dit is natuurlijk ook errug leuk
Van de juffen en mijn ouders moest ik een aantal weerbaarheidscursussen volgen, maar dit heeft niet tot nauwelijks geholpen. Rond groep 7 werd ik somberder en ik moest naar de psycholoog. Ik heb op het randje van een depressie gelopen, maar door middel van een aantal EMDR sessies is dit voorkomen.Ik heb er bewust voor gekozen dat ik naar een andere middelbare school zou gaan om al die gezichten niet meer te hoeven zien en een nieuwe start te maken. Alleen, ik had nog steeds een laag zelfbeeld en als iemand vroeg of ik er bij kwam zitten, snapte ik niet dat ik er wel bij mocht horen. Hier heb ik ook een enorme donderpreek over gekregen van mijn moeder, logisch natuurlijk. Ik kreeg weer een paar vrienden, een paar goede vrienden die mij wel accepteerde. Ik had vaak ruzie en snapte niet hoe ik nou vrienden moest maken en moest behouden! In de derde is dit wel zo'n beetje overgegaan en ging het wel redelijk. Ik was weer vrolijk! Maar begin vierde ging het weer ''mis''. Ik was altijd moe, moest veel huilen, had paniek aanvallen en had nergens meer zin in. Naar de dokter, en weer naar de psycholoog. Ik heb vanuit daar een half jaar weer een weerbaarheidstraining gehad met meisjes van mijn leeftijd. Wij zijn uiteindelijk een best wel hecht groepje geworden, maar bij niemand heeft dit echt geholpen. Eigenlijk was (en ben) ik nu depressief (dit wordt ook wel een dikke man genoemd, oa door Najib Amhali). Omdat ik dit op de basisschool ook bijna had, wouden ze weten waardoor het nou eigenlijk kwam. Nog een keer EMDR zagen we met zijn allen niet zo zitten.
Na al die testen kwam het er eindelijk uit: Asperger. Er is uitgekomen dat ik een lichte vorm van Asperger heb en dan voornamelijk op het sociale terrein. Ik snap andere mensen niet zo goed en zij daardoor mij ook niet. Alle puzzel stukjes vielen op zijn plaats. Dit is nog maar een paar maanden geleden en ik moet er nu meer leren omgaan. Alle teleurstellingen van het verleden kwamen (in)direct van de ''bloemkool'' zoals ik het gestaag blijf noemen
Ook ben ik enorm perfectionistisch, omdat ik door de Asperger de details vooral zie en geen overzicht kan houden. Dit is te extreem en wil ik graag voor geholpen worden 
Ik vind het enorm lastig erover te praten, maar dit lucht wel enorm op. Maar nu eerst: van die dikke man af, beter worden! 
Onze halve familie heeft zo'n beetje autisme, maar iedereen is er zo anders in! 
Ik ben nog wel bij dezelfde psychiater, maar als alles geregeld is, ga ik daarmee ook over! 
Het geeft vast veel duidelijk om een diagnose te hebben, ik spreek uit ervaring.