Hoi bokkers
,Na jaren van onzekerheid, toch de beslissing genomen om een brief te sturen aan de persoon die me meer dan de helft van mijn leven misbruikt heeft. Maar na alles uitgetypt te hebben, krijg ik toch twijfels. Zal ik hem wel daadwerkelijk sturen? Moet de brief formeler/anders? Ik kan hier bij niemand mee terecht, vandaar dat ik het aan jullie wil vragen. Wat is jullie mening over de volgende brief? Zouden jullie dingen anders neerzetten? Het is met deze brief niet de bedoeling om de verkrachter in kwestie op zijn vingers te tikken, de bedoeling is dat ik hem één keer laat weten wat het met iemand kan doen, en dat ik dus geen verdere stappen wil ondernemen (gerechtelijke procedure o.i.d.). Ik sta open voor aanpassingen of advies!
Hoe heb ik ooit zo stom kunnen zijn, om iemand te vertrouwen? Ik wist niet beter dan dat L en ik altijd bij je kwamen logeren als 2 kleine meisjes. Vrolijk, jong, onschuldig. Totdat L een leeftijd bereikte dat ze niet meer bij opa en oma wilde logeren. Toen bleef ik alleen over. Maar dit had ik toch nooit kunnen voorzien? Of was het wel mijn fout? Deed ik iets, verdiende ik dit? Als dat zo is dan spijt het me, voor alles wat ik volgens jou verkeerd heb gedaan. Het spijt me dat ik besta. Anders had jij geen last van mij had gehad, dan was alles nu anders. Denk jij nog weleens terug? Zou je alles anders aangepakt hebben als de tijd voor één keer teruggedraaid kon worden? Je hebt mijn ziel, mijn grenzen, mijn eigenwaarde, mijn emoties, mijn gevoel, mijn IK verkracht. Ik was nog maar een kind, wat heeft jou ertoe gebracht zo’n schade aan te richten? Onbegrip, verwarring, denkende dat ik je kon vertrouwen en veilig bij je was. Heb je enig besef van de gevolgen? Je gaf mij de schuld van alles, omdat ik volgens jou toch niks waard was. En hoe ouder ik werd, hoe meer je mij in je macht kreeg. Talloze klappen in mijn gezicht omdat ik niet naar je luisterde. Zelfs tegen mijn ouders zei ik dat ik weer “gevallen” was, zodat zij nooit iets zouden merken. Wisten ze toen maar wat er speelde. Maar ik zei niks, zoals ik je beloofd had. Als ik er maar voor zorgde dat niemand te dichtbij kwam, zou ik het nooit hoeven te vertellen. Je hebt me ongelofelijk beschadigd, maar ik zet het aan de kant. Omdat ik niet wil dat mijn ouders verdriet hebben. Maar wanneer houdt het een keer op? Ben ik het die je haat? Zijn het mijn ouders? Of de hele familie misschien? En wat is je angst, dat ik aangifte doe? Waarom zou ik dat nu ineens doen, ik hou toch al mijn hele leven mijn mond? En wat wil je? Wil je me dood hebben? Me angst bezorgen? En waarom dan? Misschien kloppen alle dingen wel die je over me gezegd hebt. Maar wat je ook zegt, ik zou nooit mijn familie verraden. Ik ben helemaal niet uit op een rechtszaak, als alles maar een keer ophoudt..
Alvast bedankt!
