Geplaatst en er is niemand die het ziet.
Er is niemand die iets durft te zeggen,
die van alles weet.
Er is niemand die hier opbiecht,
hoeveel het hem speet.
Er is niemand die nog durft te vragen,
hoe het met je is.
Er is niemand die een woord rept,
over eindeloos gemis.
Er is niemand die je pijn deelt,
niemand die voldoet.
Niemand die je verdriet verzacht,
gewoon omdat het moet.
Niemand is je beste vriend,
en niemand maakt het goed.
Dit is mijn eerste topic op LZP. Ik heb er lang over getwijfeld of ik het wel wil plaatsen... Ik moet het gewoon kwijt, en wat is daarvoor een betere optie dan aan iemand die ik niet ken?
Ik heb altijd een betere band met mijn vader gehad als met mijn moeder. Ik was echt een 'Papa's' kindje en dat ben ik nog steeds. Mijn vader werkte 6 dagen in de week... 70 Uur per week... Elke week. Hij is de meest grote bikkel die ik ooit heb meegemaakt.
Mijn vaders beste vriendin (serregraat moeder) stierf na een lange strijd met kanker in eind Juli. Mijn vader werd aangewezen om te zorgen voor haar crematie. Zelf verstoten door familie, uitgemaakt voor gek door zijn eigen broers en een moeder die zulk gedrag aanmoedigde. Mijn vader wou hier allemaal niks meer mee te doen hebben en zocht zijn eigen familie.
Zijn vader is hij kort daarna verloren. Zijn broers zijn het, die het voor hem onmogelijk maakte om op een degelijke manier afscheid van hem te kunnen nemen. De crematie van mijn opa draaide oom het zwart maken van mijn vader, in plaats van afscheid nemen. Mijn opa werd gecremeerd, maar wou begraven worden. Er werden stiekem dingen achter mijn vaders rug om geregeld, een bloemstuk en een zegen voor het sterven. Er werden valse tijden doorgegeven, zodat hij voor schut zou staan... Mijn broer werd het verboden om een laatste groet aan hem te brengen met zijn trombone, waar opa zo trots op was. Kortom was het een erg bedrukte sfeer... Maar het boeide hem niet meer. Mijn vader is altijd opvliegend geweest maar heeft zich hier heel erg rustig gehouden. Te rustig...
Afgelopen 17 november was ik vroeg gaan slapen, niet wetende dat dit de zwaarste nacht uit ons leven zou worden. Rond een uur of 3 werd ik wakker, mijn vader die kreunend en puffend de trap op klom. Ik ben hierna rechtop in bed gaan zitten. Pap, die kreunen en puffend de trap op stommelde, dat is echt niets voor hem. Even later hoorde ik een enorme dreun en sprintte ik de trap op. Daar trof ik mijn moeder aan, en mijn vader op de grond. We wisten beide niet wat te doen en hadden snel 112 gebeld. Het ging daarna heel snel. Politie was snel ter plaatste met een shock apparaat en namen het reanimeren over van de vriendin van mijn broer. Het ambulance personeel volgde kort achter de politie en verzochten ons om onder te wachten. Mijn vader is toen na een half uur met de brandweerwagen uit het raam getild en overgebracht naar het ziekenhuis. Het zag er niet goed uit, maar hij was nog jong en verdiende de kans. Mijn vader heeft ons om 4.08 na een strijd van een uur lang reanimeren verlaten.
Het is nog steeds onwerkelijk als ik er aan terug denk. Mijn vader is nog nooit langer als een dag ziek geweest en liep zelfs door 3 hernia's heen zonder te klagen. En misschien is het daarom wel juist nog erger. Hij had de voorgaande dagen slechts een beetje buikpijn volgens hem en een bezoek aan de dokter was volgens hem niet nodig. Hij is gestorven aan een aneurysma aan een (slag)ader in de buik.
Mijn vader was ook degene die het voor mij mogelijk maakte om mijn beste vriendinnetje te leasen. Liefde op het eerste gezicht, hij was de enige die dat wel begreep. Maar ook zij was er niet helemaal lekker aan. Ik ben in September geploft; ik kon het niet aanzien. Wat er precies gebeurd is, is mijn zorg. Ik heb met mijn vader in Oktober nog een gesprek gehad om de zorg over te nemen en haar te kopen. Dat was niet nodig... Na een hele lange strijd tegen de hoefkanker en een hele ongelukkige samenloop van omstandigheden door nalatigheid is besloten om haar op 20 januari in te laten slapen.
En ik ben er kapot van. Maar we gaan gewoon door... Opgeven staat niet in mijn woordenboek en ik klam me gewoon vast aan alles wat ik nog wél heb. Hoewel er heel veel mensen zijn die niet met het verdriet om kunnen gaan heb ik nog een echt vriendinnetje die altijd voor me klaar staat. Zij heeft het helaas ook niet makkelijk. Haar moeder is vandaag gediagnostiseerd met een goedaardige tumor op het ruggenmerg. Gelukkig kan het goed geopereerd worden, maar het blijft erg akelig. Humpy en stumpy, allebei voor het leven getekend.
Heel veel respect voor degene die het hele verhaal gelezen heeft
! Heel veel sterkte.. 
