Geplaatst 
Maar ik zit wel even flink in de knoop met mezelf en hoop dat jullie mij misschien wat advies kunnen geven....
Ik ga het zo duidelijk mogelijk uit proberen te leggen.
Ik heb tot vorige week een half jaar stage op een kantoor gelopen. Ik had hier ontzettend leuke collega's (allemaal betaald, dus ik stond een beetje onderaan de rangorde zegmaar) maar ik kon onwijs met ze lachen. Één van de vele collega's was een vrouw, zo'n 10 jaar ouder als mij. Ik begin 20, zij begin 30. Absoluut geen knappe vrouw om te zien, heeft nog nooit een relatie gehad en in alles het tegen over gestelde van mij. Toch kwam ik er na drie weken achter dat ik me aangetrokken tot haar voelde. Dit negeerde ik in het begin, ik dacht dat ik in de war was en het wel over zou gaan maar dat ging het dus niet. Het werd zelfs alleen maar erger. Ik kan zo onwijs met haar lachen, om echt de stomste dingen.... En met haar kan ik kinderachtige spelletjes spelen wat ik eigenlijk met niemand anders met zoveel lol kan.... In de manier waarop ze soms naar me kijkt en de opmerkingen die ze soms tegen me maakt lijkt het alsof het wederzijds is..... Maar.... Ze kan me soms ook echt als een klein kind behandelen, dan doet en praat ze tegen me alsof ik veel, maar dan ook veel jonger ben dan haar en dit heeft mij ook altijd tegen gehouden om haar te vertellen dat ik iets voor haar voel. Daarnaast was de band met de andere collega's dus ook erg goed en ik was bang dat als ik het zou vertellen het bij hun terecht zou komen en die goede band zou veranderen. Het leken mij niet echt mensen die daar 'luchtig' mee om zouden gaan....
Maar elke keer als we het dan weer zo leuk hadden dacht ik bij mezelf; nou volgens mij kan ik het gewoon vertellen want dit moet wel wederzijds zijn. Maar als ze me dan vervolgens weer zo klein behandelde (meer om me te pesten maar goed) dacht ik; oké, laat maar. Gelukkig heb ik niks verteld. Dit is dus echt niet wederzijds.
En zo ging mijn gevoel dus de hele tijd op en neer. Ik werd er knettergek van!
Ondertussen vroeg ik me af of het überhaupt iets werkends zou kunnen worden, omdat we dus zo verschillend zijn. Onze interesses zijn bijna het tegenover gestelde van elkaar en sowieso werkt zij al een hele tijd fulltime terwijl ik net weer aan een nieuwe fulltime opleiding ga beginnen......
En ik vraag me af waarom ze nog nooit een relatie heeft gehad....
A fijn, ik had uiteindelijk voor mezelf besloten dat ik het op het eind van mijn stage gewoon zou vertellen. Dan zou het niet ongemakkelijk zijn als we elkaar zouden tegen komen en zou ik ook geen last hebben van collega's met een mening.
Maar toen ik voor haar stond durfde ik het gewoon niet meer, ik sloeg helemaal dicht en er gebeurde veel te veel om ons heen om er rustig over te praten. Dus eind van het verhaal was dat ik niks heb verteld.
Op weg naar huis voelde ik me zo onwijs rot. Het gevoel is er van mijn kant echt en het idee dat ik haar nu niet meer zie...... ZUCHT.
Maar, nu blijkt dus dat ik per ongeluk (ja echt haha) iets van kantoor mee heb genomen wat terug moet omdat ze het hard nodig hebben, dat ga ik dus binnenkort terugbrengen. Nou kan ik dat op een dag doen dat zei werkt en vragen of ik haar even kan spreken om er dan alsnog met haar over te praten. Maar ik twijfel gewoon of ik me dit op de hals moet halen, gezien de reacties die er op zullen komen, en haar eigen reactie......
Ik weet het gewoon even niet meer!
Wat zouden jullie doen?
Nou, dan weet je het tenminste.. Last van je schouders 