Geplaatst Ik heb een relatie van iets meer dan 8 maanden, mijn eerste echte relatie (van langer dan 3 maanden) en er is nog nooit zoveel gebeurd in zo'n korte tijd. Ik heb mijn vriend leren kennen via een datingsite en het mailcontact was leuk, interesse was gewekt. We hadden veel gemeen, dus besloten na een korte vier weken in het echt af te spreken. Ik kan niet zeggen dat het liefde op het eerste gezicht was, maar het kriebelde wel overal. Lieve lach, fijn luisterend oor en dezelfde droge humor. Meer dates volgde en ik werd verliefd. Hij werd verliefd. In mei kregen we een relatie en man, wat was ik blij. Maar een stemmetje in mijn achterhoofd bleef me toefluisteren dat dit niet echt kon zijn, dat het allemaal maar een grap was... Hoe kon hij nou een persoon zoals ik leuk vinden? Of mooi?
Dat brengt me op het volgende: al zolang ik mij kan herinneren denk ik heel negatief over mijzelf, ik weet niet beter dan dat ik mijzelf de grond in boor, mezelf wijs maak dat ik niet goed genoeg ben, voor wie dan ook of wat dan ook. Ik ben overal slecht in, waarom probeer ik nog iets, het is zinloos, ik ben waardeloos... Sinds ik mijn vriend heb leren kennen ben ik mijzelf met hem gaan vergelijken. Hij master gehaald, ik 3 jaar 3 mislukte studies achter de rug. Hij bezig met een post-master, ik een tussenjaar waarin ik niet eens fatsoenlijk werk kan vinden. Hij een fantastische familie, ik alleen mijn moeder en broer... Op alle fronten waar mogelijk zorgde dat stemmetje (mijn boeman) ervoor dat ik me steeds slechter over mezelf ging voelen. In het begin van onze relatie kon ik het nog verbergen, werd ik wel wat stiller maar ik kon nog wel lachen. Maar nu, op dit moment... Als die boeman van achter mijn rug omhoog komt gekropen, met een dunne hand en lange vingers over mijn schouders heen, dan klap ik dicht, raak ik geïrriteerd, word ik boos, voel ik me machteloos en dan somber... verdrietig... En ik kan dat niet meer verbergen voor mijn vriend. Hij is vaak ook de oorzaak voor irritatie, want ik durf die boeman aan hem te tonen, bij alle andere mensen (behalve mijn moeder/broer) blijft die boeman recht achter mij staan, zodat ze hem niet zien... Ik blijf dan lachen maar ik stort in zodra ik thuis ben.
Het is zo erg geworden, dat ik mijn studie niet heb gehaald en moest stoppen, dat ik dagelijks meerdere stemmingswisselingen heb, bijna alleen maar negatieve gedachten en dat ik geen motivatie meer heb om ook maar iets te doen. Op dat punt besloot ik ook om hulp te zoeken. In de zomer van 2014 heb ik contact gehad met mijn HA, die heeft een verwijsbrief geschreven voor de GGZ. Na enige miscommunicatie, waardoor het lang duurde voordat ik in behandeling kon, is de behandeling gestart in november. Dankzij die behandelingen ben ik een heel stuk wijzer geworden over mijzelf, maar helaas is er nog weinig verbetering. Aanstaande dinsdag heb ik een afspraak met een psychiater om over ADD te praten en over medicatie, gericht op depressie of eventueel gericht op ADD.
Het ergste van alles, mijn vriend heeft er onwijs onder te lijden. Hij doet zo zijn best, maar het wordt steeds moeilijker voor hem als mijn boeman er weer is. Hij is een persoon die graag advies geeft, mensen helpt met woorden, maar voor mij werkt dat zo averechts. Ik raak geïrriteerd, door een heel klein dingetje, maar ik blijf hangen in mijn gedachten, in dat negatieve en klap dicht. Het kost mij heel erg veel moeite om dan aan te geven wat er aan de hand is en als ik dan iets zeg, komt het er snauwend uit. Maar als ik niks zeg, dan gaat dat gevoel over in boosheid, meer een machteloos gevoel, dat ik mijn gevoel niet kan uiten... En dan komen de negatieve gedachten. En die hele tijd kan ik niks zeggen en mijn vriend denkt dan dat ik hem negeer, maar ik hoor heel goed wat hij zegt. Alleen zijn woorden herhaal ik wel 100 keer in mijn hoofd, steeds opnieuw en ik haal de negativiteit eruit. Zie je wel, ik ben niks waard. Zie je nou, ik kan dit niet. Zie je wel, hij vind me niet meer leuk. Zie je wel, dit gaat nergens heen. Zie je wel, ik ben waardeloos... Ieder. Keer. Weer.
Nu, afgelopen zaterdag, gingen we shoppen voor kleding voor mijn vriend. Ik kan weinig kopen, heb een strikt budget per week, dus we gingen echt puur alleen voor hem kijken. Hoe hij winkelt, daar irriteer ik mij aan. Winkel in, even snel om zich heen kijken, winkel weer uit. Het is een irritatiefactor bij mij, ik kan dat dus niet. Ik wil graag alles bekijken, voelen, zien, passen, dus zijn manier is compleet nieuw voor mij en ik vind dat niet heel erg prettig. Maar in plaats van dat aan te geven, dus tegen hem te zeggen van "schat, weet je, ik vind het niet zo fijn dat je winkelt zonder echt te kijken naar de opties... Als je nou dit eens probeert, zonder meteen heel hard nee te schudden, kunnen we zo weer lekker verder". Maar nee... zo deed ik het natuurlijk niet. Ik irriteerde mij, klapte dicht, voelde langzaam die irritatie door mij heen vloeien. Kon na een tijdje me wel uiten, in ieder geval aangeven dat ik dat gevlieg niet zo leuk vond... Hij reageerde er alleen wat lacherig om, op een manier van "lieverd je weet dat ik zo winkel, dus daar had je je op voor kunnen bereiden. Ik ga echt niet een winkel verder in als ik toch al niks zie hangen". Oké, prima, maar in plaats van het van me af laten glijden, ging ik weer tandenknarsend verder met mijn gevoel en gedachten. En zo duurde het de rest van de middag. Bij thuiskomst ging hij afwassen en ik heb een half uurtje geslapen. Daarna voelde ik me niet meer boos, maar wel onwijs somber. Hij ging bij me op bed liggen en we hebben even geknuffeld. En toen kwam die vraag, die vraag die dus de reden is dat ik dit alles typ.
"Houd je echt van mij of heb je mij alleen maar nodig?"
En ik kon daar even niet op antwoorden. Want ik wist niet wat ik moest antwoorden. De twijfel sloeg toe. Ik heb geantwoord met dat ik van hem houd, maar hem ook nodig heb. En op dit moment twijfel ik nog steeds. Die knoop in mijn maag voelt verschrikkelijk... En ik weet niet meer wat ik moet denken of voelen. Is het wel oprecht? Houd ik wel echt van hem? Speel ik een spelletje met mezelf? Gebruik ik hem nu alleen? Wat voel ik als hij niet meer in mijn leven is? Wil ik mijn leven met hem delen? Wil ik nog leuke dingen doen met hem? Voelt het nog fijn als hij langs is? Op al die vragen kan ik alleen maar 'ik weet het niet' antwoorden. Ik weet het echt niet.
Ik heb ook geen idee wat ik met dit topic wil bereiken. Ik ben vooral erg bang. Bang dat ik iets heel moois ga kwijtraken door mijn eigen stommiteiten.
Sorry voor het lange verhaal, maar ik moest het even kwijt
Edit: Ik wordt nog steeds behandeld door een psycholoog, die gesprekken blijven lopen zolang dat nodig is (en dat is nog wel een lange tijd).
Fijn dat je naar een psycholoog kunt.
Je kunt het iig heel goed onder woorden brengen 
