Geplaatst Daarna verliefd geweest op mijn beste vriend, wat sommigen zich nog wel kunnen herinneren van een eerder topic misschien. Maar dat is gelukkig goed afgelopen, gevoelens weg en we zijn nog vrienden.
Maar goed, dit zijn mijn enige verliefdheid ervaringen, nooit een relatie dus.. Ook niet echt heel veel behoefte gehad daaraan, tot anderhalf jaar terug. Ik merk dat ik me af en toe best eenzaam begin te voelen.. En dat ik dat ook gewoon ben.
Vooral als ik dan mijn vriend met zijn relatie zie, die hebben echt een super relatie en ze zijn zo geweldig en mooi verliefd. Het straalt er vanaf. Het is echt prachtig om te zien. Hetzelfde met een vriendin van mij en haar vriend. Ik weet zeker, die gaan met elkaar trouwen en kindjes krijgen. Die zijn voor elkaar gemaakt. Dan denk ik, had ik ook maar zoiets.
Ik heb niet veel te klagen, dat niet, ik heb een superleuk leventje.. Maar ik mis het hebben van die speciale iemand.
Helaas kun je ze niet kopen bij de supermarkt en zijn ze nog best moeilijk om aan te komen.. Daarnaast ben ik niet de makkelijkste. Ik duw iedereen die op die manier te dichtbij komt weg.
Ik weet gewoon soms niet wat ik met mezelf aanmoet en wat ik nou wil. Ik ben 'bang' voor het onbekende, voor het niet meer hebben van controle in een situatie.. En de wereld van daten is voor mij dan ook iets engs en vervelends. Ik houd er niet van om iets niet te weten.. Om niet te weten waar iets naartoe gaat.. En dus kap ik het van te voren alweer af.
Ik hang er ook teveel dingen aan. Teveel verwachtingen bij één date of één zoen.
Zoals gisteren, we waren uit vanwege een verjaardag. We waren met een leuk groepje, waaronder ook wat mensen die ik niet kende. Ik kon het heel goed vinden met een jongen en op den duur zaten mijn vrienden zo van, hij is single, hij is leuk, go for it. Ik, die me eerst van geen kwaad bewust was en geen bedoelingen had, sloeg toen meteen dicht. Ik dacht meteen, ow nee, daar kan ik niet mee flirten, want ik zal hem vaker gaan zien, omdat hij een goede vriend is van een vriend van mij. Als ik daarmee flirt, het gezellig heb of zelfs zoen, misschien komt daar wat meer uit.. En dat wil ik niet, ik ken hem niet. Of er komt niets uit en dan is het allemaal raar.. En blabla. Meteen 20 gedachten.. Dus ging ik hem maar ontwijken.. Want dat was het makkelijke antwoord op mijn eigen gedachten dilemma.
Vervolgens die avond een hele leuke meid ontmoet en daar leuk mee gepraat en ook mee gezoend. Maar goed, haar ken ik niet, ga ik verder ook niet leren kennen, want ze was hetero en was alleen uit op een experiment. Perfect voor mij, want daar zitten geen gevolgen of strings attached aan. Ik weet wat zij wil, ik weet wat ik wil. Geen complicaties, gevoelens of drama. En dat is wat ik prettig vind. Er zit niets aan vast.
Maar dan? Wat als dan wel iemand die je al een tijdje kent, interesse uit. Wat moet je daar dan mee?
De laatste paar maanden heb ik iemand leren kennen. Ik mocht hem in het begin niet, maar ondertussen zijn we vrienden geworden. We hebben tot nu toe niet echt één op één afgesproken, maar hij probeert het wel. We praten ook veel op facebook. In het begin startte hij altijd de gesprekken, nu doe ik het zelf ook wat vaker.
Er word mij wel eens gevraagd door vrienden of ik interesse heb en dan kan ik geen antwoord geven. De ene keer is het ja, de andere keer nee. Ik heb wel interesse, denk ik, maar niet echt super veel interesse, want heb geen gevoelens voor hem. Dus ik laat het altijd een beetje in het midden.
We kennen elkaar nu sinds september en in december begon hij op facebook 'laiverd' te zeggen. In januari zei hij dat hij blij was dat hij mijn theatergroep had leren kennen (daar hebben we elkaar ontmoet) maar in het bijzonder, dat hij mij had leren kennen. En vorige week vroeg hij of ik mee wilde naar de start van Eurosonic, omdat hij mij graag er bij wilde hebben
Citaat:Hij
Een vriend en ik gaan morgen naar de opening van eurosonic
Zin om mee te gaan?
Ik
Ja, leuk
Hoe laat?
Hij
Ik ga met hem eten om half zeven, maar we kunnen in plaats daarvan ook samen wat eten en dan met hem afspreken in de stad
Ik
Ik kan pas na 10 uur
Hij
Oké, dan doen we erna. Ook goed.
Ik wil je er gewoon bij hebben
Ik
Ja, dat lijkt me wel leuk, dan kom ik na 10 jullie kant op
Aawh
Hij
Is goed!
Ik
Its a plan
Hij
Dan ben je mijn date, cool
Ik
Haha oke
Dan zie ik je morgen
Ik ga er nooit echt heel ernstig op in, omdat ik niet weet wat ik ermee aan moet. Hij is leuk.. Maar ik ben ook bang. Ik ben toen uiteindelijk niet gegaan, heb afgezegd.. Want het woord date schrok mij heel erg af..
Hij komt nu vanavond om 9 uur een film kijken bij mij thuis. We zouden eigenlijk naar de bios, maar ik heb een kater van gisteren dus blijf liever thuis.
Ik heb hierop ja gezegd, omdat hij al sinds december probeert een afspraak voor elkaar te krijgen en ik heb al meerdere keren iets afgezegd. Die arme jongen ondertussen
.. En ik heb er stiekem ook wel zin in. Dus hij komt langs, maar ik ben nu al aan het freaken.
Niet om hem per se, maar omdat mijn hoofd nu al 20 kanten uitgaat. Wat moet ik hiermee? Wat wil ik hiermee? Heb ik wel interesse op die manier? Ja? Nee? Wil ik wel met hem daten? Wil ik een relatie met hem? Wil ik wel met hem samenwonen, trouwen, kinderen?
Ik denk er teveel bij na en dan raak ik in paniek en het liefst zegt ik nu alweer af.
Ik heb het niet onder controle. Ik weet niet wat dit is, wat de toekomst brengt.
Ik ben daarom tot nu altijd nog single geweest. Ik houd mannen en vrouwen waar misschien iets uit zou kunnen komen zeer ver op afstand, omdat ik er niet aan durf te beginnen.
Die ene jongen heeft mij zo pijn gedaan toen ik 19 was. Ik was stapelverliefd en heb zeker meer dan een half jaar liefdesverdriet gehad. Ik durf mezelf niet weer te openen voor iets en die emotionele rollercoaster in. Ik vind het zo eng.
Maar aan de andere kant ben ik soms zo ontzettend alleen en eenzaam, dat ik toch wel behoefte heb aan iemand, aan iets.. Maar om dat van begin af aan op te bouwen, aah
Het liefst heb ik gewoon, poef, als magie, daar is de perfecte partner/relatie en klaar. Ik wil niet door dat hele begin heen van onzeker daten, zal het of zal het niet.
Daarnaast, vraag ik mij af.. Ik ben niet verliefd op hem. Ik vind hem leuk, maar er zijn geen tintelende gevoelens. Maar ik ken hem dan ook niet super goed. Is dat iets wat er meteen moet zijn, zulke gevoelens, of is dat iets wat later komt of opbouwt? Hoe is dat bij jullie gegaan?
Want ik zit nu al te denken, als ik dat niet heb, kan ik er beter niet aan beginnen, dat daten. Toch? Maarja, liefde op het eerste gezicht is eigenlijk best wel zeldzaam. Hoewel ik het wel had met mijn eerste liefde, dat was meteen pats boem.. Maar met mijn beste vriend kwam de verliefdheid pas na een jaar opzetten en dacht ik ineens, ow sh*t ik ben verliefd.
Ik ben gewoon zo onzeker over liefde en relaties, omdat ik er totaal geen ervaring in heb. Ja, één ervaring en die was heeeel naar. Ik ben dus als de dood ervoor..
Vriend van mij zegt, joh, het is maar een filmpje. Gewoon doen en kijken hoe dat gaat. Maar ik hang er dus alweer heel veel dingen aan, wat mij afschrikt en dus wil ik het afzeggen.
Wat is dat dan? Een soort bindingsangst? Ik dacht dat dat altijd een beetje een fabeltje was, bindingsangst. Maar blijkbaar heb ik er last van.
Ik gooi de muren omhoog zo snel er iemand dichtbij komt.. Mijn goede vriend kwam dichtbij, omdat ik hem als vriend zag en nooit meer er achter zocht en dus heb ik die muren niet zo omhoog gegooid en hem dus heel goed leren kennen en hij mij. Toen raakte ik verliefd.. Maar bij deze weet ik van tevoren dat hij er wat achter zoekt, dat ik er misschien wat achter zoekt en dus, hup, die muur omhoog.
Om mezelf tegen pijn te beschermen.. Maar dat is ook onzin, want ik creëer ook mijn eigen pijn met die muren.. De pijn van dat ik best eenzaam ben, ondanks al mijn vrienden en familie.
Ik maak het mezelf onnodig ingewikkeld..
Eigenlijk is het heel simpel, heb ik interesse of heb ik het niet? Als iemand naar hem vraagt, dan moet ik wel verlegen glimlachen, als een jong schoolmeisje, omdat ik er verlegen van word.. En de andere keer zeg ik resoluut, nee, heb geen interesse, zonder enige emotie. De ene keer wel, de andere keer niet.. Dus helaas kan ik die vraag niet simpel antwoorden..
Dus zal ik wel moeten 'daten' dan.. Maar ooooh, wat vind ik dat verschrikkelijk
Pats boem, ik wil mijn magische vriend of vriendin nu naast me hebben staan en klaar. Mijn prins op het witte paard zomaar in de achtertuin, zonder ook maar enkel gedoe vooraf. Wat zou dat heerlijk zijn. Maar helaas..
Ik twijfel nu of ik wil afzeggen of niet...
Wat lastig ts. Je wil zo graag en tegelijkertijd ben je er zelf schuldig aan dat het niet wil/lukt.
. 
. Gelukkig heb ik niet het hele extreme. Ik heb erg goed geleerd te praten over hoe of wat en ik heb geleerd welke gevoelens ik kan en mag uitten en welke ik beter niet kan uitten op dat moment zelf, maar beter later kan bespreken als dingen zijn afgekoeld. Dat werkt prima. 