Dat was het dan, ruim 1,5 jaar een relatie, anderhalf jaar gek op elkaar, plannen om samen te wonen, uiteindelijk kinderen en trouwen.
En zo ineens is het klaar..
Eerst een "pauze" maar toch de keuze om te stoppen..
Anderhalf jaar lief en leed gedeeld, zo ineens is alles weg..
Ligt je hele wereld op zijn kop en lijkt niks meer zin te hebben..
Alleen maar kunnen huilen en ook geen eten binnen kunnen houden..
Na een goed gesprek, veel gehuil, wordt je alleen achter gelaten op de bank met de mededeling dat het toch beter is om er voor nu een punt achter te zetten..
Ik vond een stukje uit een liedje wat wel erg hier bij past..
"Ik lees iets in je ogen
Dat ik niet verwacht
En ik zie je lachen
Zoals je nooit naar mij lacht
En ik ben vergeten
Hoe ik je eigenlijk ken"
Dit is niet hier neergezet om medelijden maar puur omdat ik het van me af wil schrijven..
Ik ben er gewoon kapot van, ik zou bijgod niet weten hoe ik zonder hem verder moet..
Alles deden we samen, zoveel liefde voor elkaar..
En zo is alles weg.
Dankje voor het lezen..
Begrijp eruit dat je het helemaal niet zag aankomen?
neem even lekker tijd voor jezelf en na een tijdje zul je er wel overheen komen.
)