Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-01-15 17:39

Momenteel gaat het even niet zo goed

Geplaatst door de TopicStarter : 06-01-15 17:39

Ik heb best wel een tijdje getwijfeld of ik hier wel een topic over moest openen, maar momenteel weet ik gewoon even niet meer wat ik met mezelf aan moet. Om het een en ander duidelijk te maken, moet ik beginnen bij een aantal jaar geleden.

Ik zit al best een tijdje niet lekker in mijn vel. In eerste instantie valt dat makkelijk uit te leggen: gestopt met de ene opleiding, en begonnen met de andere. Ik raakte sneller geirriteerd, had wat minder controle over mijn emoties (die gingen alle kanten op, en hevig ook nog) en was moe. Heel moe. Ook enkele fysieke klachten overigens. Het duurde even voor mijn ouders door hadden dat ik me niet aanstelde wat betreft die moeheid, maar dat er echt wat aan de hand was. Uiteindelijk ben ik bij een psycholoog terecht gekomen, want het was duidelijk dat ik zwaar last van stress had. Na een tijdje ging het stukken beter, ik zag dingen niet meer zo negatief in, en had weer meer controle over mijn emoties. Ook de dingen die ik naar mijn hoofd geslingerd kreeg thuis, gingen beter. Ik zou niet sociaal genoeg zijn, dus op allerlei fronten van waar uit kritiek kwam, heb ik me aangepast. Op een gegeven moment concludeerde de psycholoog dat ze me niet meer verder kon helpen, en ik het zelf verder moest doen. Ik ben mijn uiterste best blijven doen, gewoon omdat ik het zelf nou ook niet zo prettig vond om snel erg emotioneel te raken. Het enige wat ik van mijn ouders op dat moment te horen kreeg, was 'ik weet niet of je daar wel klaar voor bent'. Lekker motiverend, maar dat weerhield me niet van het mijn best doen.

Een paar jaar ging het op die manier zo zijn gangetje, en leek er niets meer aan de hand te zijn. Tijdens mijn afstudeer jaar echter, liepen dingen ietwat anders dan verwacht. In het eerste blok nog, overleed mijn schoonvader. Dit alles was sowieso een heel heftige periode, hierin heb ik wel geleerd dat ik sterker ben dan dat ik dacht. Op dat moment heb ik eigenlijk zo veel mogelijk alle emoties onderdrukt, om er maar te kunnen zijn voor mijn vriend, en gewoon zelf door te kunnen gaan. Het viel net voor het inlever/tentamen moment van dat blok, en ik heb daardoor dan ook alle vakken van het eerste blok af moeten sluiten in het tweede blok, samen met de vakken van het tweede blok, want ik was vastbesloten om niet uit te lopen met mijn minor. Hierna volgde de tweede helft van het jaar waarin ik nog een paar vakken moest volgen, en mijn scriptie moest schrijven. Hierin heb ik nog een blessure aan mijn enkel opgelopen, waardoor ik een tentamen uit moest stellen in het derde blok. Hier ergens moest ook nog de kat bij mijn vriend thuis ingeslapen worden, wat, gezien het najaar daarvoor, ook een vrij emotioneel moment was. Mijn inhaal-tentamen had ik in de laatste week niet gehaald, met als gevolg dat ik in augustus moest herkansen. Ook moest ik mijn scriptie nog verder verbeteren in de zomervakantie om nog in september af te kunnen studeren. Normaal niet zo'n punt, ware het niet dat aan het begin van de zomervakantie mijn vader op vakantie in het ziekenhuis belandde. Het scheelde niet veel of we waren hem kwijt geweest. Ondanks alle stress (en herhaaldelijk toch weer opgenomen moeten worden van mijn vader) is het me toch gelukt op tijd af te studeren, wat ik achteraf nog steeds verwonderlijk vind.

En dan kom ik op anderhalf jaar geleden. Diploma op zak, zelfs op de dag van de uitreiking een sollicitatiegesprek, maar het werd niks. Al een half jaar alvast aan het solliciteren. In het najaar overlijdt de opa van mijn vriend ook nog, iets waar ik ook zeer betrokken bij was, want mijn schoonvader was de oudste thuis, en deed veel voor zijn vader, een rol die voor een groot deel door mijn schoonmoeder en mijn vriend overgenomen was, waardoor ik daar ook zeer dichtbij stond. Iedereen zei ook, dat wij, nog voor wij hersteld waren van de ene klap, de volgende al te verduren kregen. Inmiddels is dat ruim een jaar geleden, en verwachten mensen dat wij hier helemaal geen 'last' meer van hebben.

En nu? Nu ben ik nog steeds werkloos, afwijzing na afwijzing komt er binnen, en ik weet echt niet meer wat ik kan doen, het gaat me ook niet in de koude kleren zitten. Ik geef een paar uur in de week bijles, en af en toe kan ik via het uitzendbureau wat werk verrichten. Mijn vaders gezondheid is wel al stukken beter, maar er speelt nog genoeg om ons nog steeds zorgen te maken. Mijn vriend heeft nog een aantal maanden zekerheid wat betreft zijn contract, maar daarna is het ook maar de vraag of hij nog werk heeft, wat al sporadisch is. Thuis word ik gillend gek. Ik moet van alles doen, maar dat is logisch, want ik zit als enige écht thuis (mijn moeder is er ook uit geknikkerd, maar die heeft nog genoeg bezigheden om de hele dag mee bezig te zijn, en verdient daar ook nog wel een beetje mee), maar bepaalde verhoudingen zijn naar mijn idee zoek. Ik krijg het gevoel dat ik niets goed kan doen, ieder dingetje wat ik fout doe wordt voor mijn gevoel uitvergroot, maar zeggen dat ik iets goed doe, kan er praktisch niet van af. Dan zou je zeggen, ga op jezelf wonen, maar daar zit hem nou net ook een probleem: daarvoor heb ik iets van een inkomen nodig, bij voorkeur natuurlijk werk. Maar ja, dan moet ik dat wel vinden. Bijstand aanvragen heeft ook geen zin, aangezien ik nog thuis woon, het gezamenlijk inkomen waarschijnlijk te hoog is, én wij niet in een huurwoning zitten. Dus om dat te kunnen moet ik eerst het huis uit en... je raadt het al, daar zit ik weer vast. Mijn zusje en ik kunnen ook niet ontzettend goed overweg, zij is heel druk met opleiding, bijbaantje en, naast ons eigen paard, nog twee sporten. Zodra er een discussie ontstaat gebruikt ze dit gelijk, zij heeft wel een leven en ik niet, zij kan tenminste het huis uit, noem maar op. Alles wat ze kan vinden om je te kwetsen haalt ze er bij, en ik kan daar gewoon niet tegen op.

Je zou zeggen dat ik alle reden heb om gelukkig te zijn: ik heb allebei mijn ouders nog, een 'eigen' paard (is officieel van mijn moeder), afgeronde opleiding, mijn vriend, die mij ook echt goed weet te steunen als ik er weer doorheen zit. Maar toch, écht gelukkig ben ik niet. Ik heb het gevoel dat ik 'vast' zit, ik kan niet verder met de rest van mijn leven. Het grootste deel van de tijd kan ik niet zeggen dat ik vrolijk ben. Er zijn echt wel momenten dat ik vrolijk ben, echt wel, maar die zijn meestal als ik met mijn vriend ergens heen ben, en echt even me nergens anders mee bezig hoef te houden dan dat. Voor de rest blijft het grootste gedeelte van de tijd in mijn achterhoofd dat treurige rondzingen.
Ik probeer uit alle macht om 'goed' te blijven geestelijk, ik heb al eens bij de psycholoog geholpen, en ik wil het eigenlijk niet zo ver laten komen dat het weer nodig is, hoewel er een stemmetje ergens in mijn hoofd af en toe zegt dat het misschien al zover is, alleen dat dit keer ík in de ontkenning zit. Ik herken verdorie voor een deel mezelf gewoon niet meer. Op de middelbare school moesten we met drama een keer improviseren, en een personage spelen wat compleet het tegenovergestelde was van jezelf. Iedereen riep dat ik altijd zo vrolijk was, dus mijn personage moest dat juist niet zijn. Nu doe ik vrolijk, maar meestal ben ik dat niet echt. Wanneer ik aan het werk ben, ben ik met kinderen bezig, en dan kan ik op dat moment wel echt even me goed voelen, ik ben lekker bezig, ik kan me op de kinderen focussen, en op dat moment is er oprecht even niets anders in de wereld dan het werk en die kinderen. Ergens heb ik ook het gevoel dat ik alles van de afgelopen tijd nog niet helemaal verwerkt is bij mij, maar ik zou ook niet weten hoe of wat. Combineer dat met stress rondom mijn vaders gezondheid, zowel voor mijn vriend als voor mij de werksituatie, het effect wat alle afwijzingen op mij hebben en hoe het hier thuis gaat, en ik kan oprecht zeggen, het gaat niet goed met mij.

Het is een eehm, iets langer verhaal geworden dan dat ik gedacht had, maar ik ben blij dat ik het even van mij af heb kunnen schrijven. Misschien is het ook wel goed voor mij om even mijn hele verhaal kwijt te kunnen bij mensen die ik niet ken en die mij niet kennen, misschien komt er iemand met een inzicht wat ik dan weer niet had, of weet iemand mij net díe ene schop onder mijn kont te geven waarvan ik niet wist dat ik hem nodig had. Bij mij is het er in ieder geval even uit, en voor mij is het nu ook duidelijk dat dit geen winterdipje is, maar dieper zit.

**Geplaatst**: 06-01-15 17:44

Re: Momenteel gaat het even niet zo goed

Geplaatst: 06-01-15 17:44

Meid, hulp zoeken is geen teken van zwakte he? Maar juist dat je sterk bent en op tijd hulp zoekt

**Geplaatst**: 06-01-15 18:13

Re: Momenteel gaat het even niet zo goed

Geplaatst: 06-01-15 18:13

Ik vind je supersterk!
En kan me best voorstellen dat het even uitzichtloos lijkt.
Ik zou ook toch even met je psycholoog om de tafel gaan zitten.
Zij kan je nieuwe inzichten geven!

**Geplaatst**: 06-01-15 18:19

Geplaatst: 06-01-15 18:19

Heb je al overwogen weer te gaan studeren? Dan heb je een bezigheid en wellicht meer kans op een baan.

**Geplaatst**: 06-01-15 18:21

Geplaatst: 06-01-15 18:21

Zoals Heike ook al zegt: het is niet erg om hulp te zoeken he

Is het misschien een idee om verder te gaan studeren zodat je iets hebt om je op te richten en je tijd mee te vullen?

Edit: ik zie dat dat al gezegd is

**Geplaatst**: 06-01-15 20:59

Geplaatst: 06-01-15 20:59

Veel mensen wachten juist te lang met hulp zoeken. Waarom wachten tot je in een diep dal zit en met veel moeite uit kunt komen? Waarom niet hulp zoeken als het al wat langer een beetje bergafwaarts gaat? Dan heb je misschien aan 4 afspraken genoeg om het zelf weer verder op te kunnen pakken.

Wat betreft het werk: het is natuurlijk nu gewoon een moeilijke periode om werk te vinden. Zeker als je net pas afgestudeerd bent en nog weinig werkervaring hebt. Ik zou dan ook zeker vragen of je niet ergens op een goed aangeschreven plek, tijdelijk gratis/goedkoop kan komen werken. Staat ook weer goed op je CV, je hebt een invulling van je dag en je doet meer ervaring op!
Ik weet ook niet waar je op solliciteert? Probeer ook eens breder te kijken, er is zoveel wat je met kinderen kunt doen.
En als er in die branche niks is, zoek dan eens op totaal iets anders wat je ook wel even uithoudt. Desnoods als oproepkracht. Dan heb je in ieder geval extra inkomen, daginvulling en zit je minder thuis waar je blijkbaar ook het nodige naar je kop geslingerd krijgt.

Als je dat hebt, kun je ook anti-kraak gaan wonen bijvoorbeeld. En kun je van daaruit bijstand aanvragen e.d. Informeer ook eens bij het UWV, wat kun je allemaal doen om je baankansen te vergroten? Wat kun je allemaal doen om toch op jezelf te gaan wonen met hulp?
Het UWV is oha heel blij met mensen die graag willen werken en zichzelf willen verbeteren om een opzichzelfstaand functionerend lid van de maatschappij te worden.

Overleg ook eens met je ouders, dat je graag op jezelf wilt gaan wonen maar dat er misschien tijden zijn waarin je het financieel niet red, kun je dan rekenen op steun? Zoja, onder welke voorwaarden en hoe lang?

Kortom: ipv denken in hindernissen, gaan denken in mogelijkheden en kansen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-01-15 21:24

Re: Momenteel gaat het even niet zo goed

Geplaatst door de TopicStarter : 07-01-15 21:24

Verder studeren heb ik aan zitten denken, maar ik heb geen idee wat, en ik ga niet studeren om het studeren. Verder heb ik mij het laatste half jaar door mijn opleiding moeten slepen. Ik had geen zin meer, en wilde gewoon aan het werk, door mezelf voor te houden dat ik voor werk dat papiertje nodig heb, heb ik mezelf kunnen blijven motiveren. Nu weer een volledige opleiding zie ik dan ook even écht niet zitten. Losse, korte opleidingen van bijvoorbeeld een paar dagen ben ik me wel op aan het oriënteren geweest, maar ook daar eigenlijk geen idee wat.

Sassol: helaas krijg ik ook op bijvoorbeeld van die 'stomme' administratieve dingen afwijzingen. Ik solliciteer momenteel op zo'n beetje alles waarvan ik denk dat ik het kan doen, of het nu binnen mijn vakgebied is of niet, maar altijd 'past er iemand beter in het profiel', en word ik afgewezen. De enige keer dat ik echt heel veel kans maakte ergens, ging het uitzendbureau dwarsliggen, en was ook mijn kans verkeken. Ik blijf stug doorgaan, want ergens is er vast wel iemand die denkt 'he, een starter, dat is eigenlijk best handig'.

Wel ben ik momenteel bij de vrijwilligersbank bij onze gemeente aan het kijken of daar geen dingen tussen zitten. Bij voorkeur dan natuurlijk dingen die ik niet gelijk op moet geven op het moment dat ik wel werk weet te vinden. Momenteel merk ik ook dat ik, ondanks het geven van bijles, zeg maar geestelijk inslaap. Bezig blijven is dan ook een goede om dat tegen te gaan.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 09-01-15 16:23

Re: Momenteel gaat het even niet zo goed

Geplaatst door de TopicStarter : 09-01-15 16:23

Vandaag even een opsteker: ik heb donderdag een sollicitatiegesprek $*\o/*$ . De laatste keer dat het zo ver kwam was voor de zomer, dus dit is al echt heel goed nieuws

.

**Geplaatst**: 09-01-15 16:26

Re: Momenteel gaat het even niet zo goed

Geplaatst: 09-01-15 16:26

Ik ga je binnenkort even een lang bericht schrijven, voor nu :(:)

**Geplaatst**: 09-01-15 16:32

Geplaatst: 09-01-15 16:32

Je hoeft niet onder in de put te zitten om er weer uit te klimmen, ook bij het randje kan je al omhoog!
Hulp zoeken is juist een teken van kracht!

Merileth schreef:
Vandaag even een opsteker: ik heb donderdag een sollicitatiegesprek $*\o/*$ . De laatste keer dat het zo ver kwam was voor de zomer, dus dit is al echt heel goed nieuws .

Fijn nieuws zeg

zou leuk zijn als het nu wel lukt!

**Geplaatst**: 09-01-15 16:55

Geplaatst: 09-01-15 16:55

Merileth schreef:
Vandaag even een opsteker: ik heb donderdag een sollicitatiegesprek $*\o/*$ . De laatste keer dat het zo ver kwam was voor de zomer, dus dit is al echt heel goed nieuws .

Super! Wij zullen voor je meeduimen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 27-01-15 18:15

Geplaatst door de TopicStarter : 27-01-15 18:15

Even weer een update vanuit hier: momenteel is alles een beetje dubbel.

Ik ben niet voor vast, maar wel voor zwangerschapsvervanging aangenomen, toch feest dus, omdat dit al heel wat meer is dan alle afwijzingen tot nu toe.

Ondanks dit fijne nieuws gaat het toch niet helemaal lekker thuis nog. Mijn ouders hebben mij continue aan mijn hoofd lopen zeuren dat ik werk moest vinden 'desnoods buiten mijn vakgebied om' (alsof ik daar niet al op solliciteerde en óók continue op afgewezen werd), maar nu dus wat heb, en dingen in de knel komen die vooral voor hun beter uitkomen, is het ineens weer hommeles. Ze zijn nog steeds blij dat ik nu voor 4 maanden werk heb, maar dan begint het gezeur.

Mams heeft nog steeds geen werk, maar is wel de hele week met haar 'eigen bedrijfje' (nog nergens geregistreerd, ook KvK niet) bezig. Zusjelief haar rooster is vanaf volgende week zodanig dat zij niet meer naar stal kan doordeweeks (moeten hem zelf in de ochtend voeren, dus móeten ook echt in de ochtend naar stal). Gevolg, het is de bedoeling dat ik nu iedere ochtend ga. In totaal moeten wij gedurende de week 9 keer naar stal om te voeren en eventueel uit te mesten. Daarvan ga ik nú 5 keer, mijn moeder en zusje dus samen 4. Nu vind ik deze verdeling nog oke, maar er wordt dus op aangestuurd dat ik 6 keer ga, en mijn moeder en zusje samen 3 keer. Terwijl ik het ook drukker krijg, zou ik dus dúbbel zo vaak moeten gaan, terwijl het officieel mijn moeders paard is. Nu scheelt het in tijd wel dat hij met pensioen is, en dus niet meer gereden of echt gelongeerd hoeft, maar het WE hebben een paard is het op die manier niet meer.

Morgen heb ik aanstellingsgesprek, dus diploma en VoG overleggen enzo. Dat is op zo'n tijd, dat ik niet naar stal kan. Mijn zusje heeft stage en kan ook niet, en dus moet mijn moeder. Komt er gelijk een reactie dat dat eigenlijk niet de bedoeling is. Dus mijn moeders uit de hand gelopen hobby (want dat is het momenteel echt wel nog) en bezigheidstherapie (ze doet alleen het minimum aantal sollicitaties voor haar uitkering) waarbij ze zelf haar uren nog kan bepalen ook, moet voor mij werk in de weg gaan zitten? Ik werk met kinderen, ik kan moeilijk zeggen in de vakanties bijvoorbeeld ja, breng ze maar later, zodat ik gewoon 's ochtends naar stal kan zodat mijn moeder die gewoon niet wil niet hoeft.

Aardig wat frustraties en stress hier dus nog, en ik weet even niet helemaal hoe dit nu weer op te lossen. Ik heb het al bij mijn moeder ter sprake gebracht, en die was not amused (as if I was), en zei 'we zien nog wel'. Ik ben voorlopig in ieder geval van plan voet bij stuk te houden, want het is uit alle reacties voor mij wel duidelijk dat het mijn moeder vooral gaat om HAAR vrijheden, en mijn belangen niet meer mee wegen.

edit: typo

Nomineer dit bericht ×