Vriend A is sinds een paar maanden bij zn vriendin weg. Toen het een maand uit was bleek dat ze zwanger was (hoorden we gisteren pas). Och och wat een ongeluk en pech, gaf hij zelf aan.
Met wat borreltjes op een klein beetje doorgevraagd. Blijkt: meneer wist dat exvriendin de pil niet nam.
Dus ik met mijn lompe hoofd (ja sorry, ben dan ook een flapuit) zeg dat ik het dan ook geen ongeluk of pech vind, maar een bewust risico.
Hij kon me wel schieten geloof ik. Ik merkte ineens een behoorlijk geladen sfeer. Ik vroeg me af of ik excuses moest maken omdat ik natuurlijk verder ook niks met de situatie te maken heb en ik wellicht te snel geoordeeld heb.
Nu ik er thuis nog eens over denk, kan ik het echter nog steeds niet vatten. Frustrerend, ik vind mezelf toch best ruimdenkend. Ik kan er alleen weinig begrip voor opbrengen dat men zo lichtzinnig omgaat met iets als wel of geen kind.
Kunnen jullie een mogelijke andere kant belichten of vallen mijn opvattingen toch wel in de categorie 'gezond'?
Mijn vriend vind het nog oprecht sneu voor zijn maat ook... dat hij zoveel 'pech' heeft.
,zou er niet teveel over nadenken.Gek ben je niet...hadden ze er beide maar bij na moeten denken.Of hebben ze het hele verhaal over voortplanting gemist? 

Je weet toch dat je van seks zwanger wordt als je niet bewust zorgt dat het niet kan