Geplaatst Zit je?
Ik weet niet eens waar ik moet beginnen....
Eerst maar wat aanvullende informatie;De vrouw die ik als mijn oma ken is in werkelijkheid mijn stiefoma. Mijn echte oma (dus in dit geval de moeder van mijn vader) is overleden vlak na zijn geboorte. Mijn oma is altijd al mijn lievelingspersoon geweest. Ik kon bij haar met dingen terecht waar ik het niet kon vinden met mijn moeder. Mijn vader was de jongste uit een gezin van 4. Hij en 3 zussen (ik ken er 1 van) Deze kleinkinderen (en hun moeders, mijn tantes, mijn vaders zussen) hebben de eerste 30/35 jaar niks van mijn oma willen weten.
Toen mijn opa overleed aan de gevolgen van kanker (nu ruim 15 jaar geleden) is mijn oma ontzettend veranderd, wat natuurlijk heel logisch is. Maar opeens ging ze het huis ontvluchten, ze was werkelijk nooit te bereiken. Afspraken maken ging niet en ze begon op te trekken naar de andere familie leden. Maar zelf nam ze wel eens contact met ons op, maar vooral wegens mijn vader, dat ze met hem over opa wilde praten. Ze was er toch elke 1ste kerstdag bij ons. En op mijn verjaardag, ook al is er dan ook een nicht (kleinkind) en tante (stiefdochter) jarig. En vaak ook Oud & Nieuw.
Echter is mijn vader nu 6 jaar geleden overleden aan longkanker en vanaf dat moment is het contact helemaal verwaterd. Verjaardagskaartjes of kerstkaarten waren weken te laat, als ze al kwamen. Mijn moeder ontving al helemaal niks meer. En mijn moeder en ik vonden dit natuurlijk heel erg pijnlijk, want we wilde met haar praten over papa, zoals zij met ons gepraat heeft over opa.
Ze was er nooit, of ze had geen tijd om te praten of ze zou ons wel terug bellen (wat niet gebeurde) Via andere familieleden hebben we te horen gekregen dat ze het huis en hun extra stuk land had verkocht en een nieuw huis in een andere stad had gekocht (dat wisten wij dus niet eens) Ook begon ze nog erger op te trekken met de familie die haar eerst helemaal links liet liggen, en we denken dat het met aardig geroddel gepaard is gegaan. Opeens waren die kleinkinderen/familie belangrijker dan wat ik was en uiteindelijk hebben zowel mama als ik het maar opgegeven.
De laatste keer dat ik mijn oma heb gesproken is nu alweer 5 jaar geleden. Op het afstudeerfeest/diploma uitreiking van MBO. Af en toe vroegen mama en ik ons wel eens af of ze nog leefde of niet. Want van mijn andere tantes zouden we dat echt niet gehoord hebben, laat staan dat ze ons zouden uitgenodigd voor de begrafenis.
Maar opeens lag daar vandaag een kaart op de mat. En ik kijk ernaar en bedenk nog, ah bekend handschrift. Leuk een kerstkaart van een klasgenoot. Maar nee, een kaart van oma.
Alleen aan mij gericht. Ondertekend met simpel OMA en onderaan de kaart een e-mail adres.
Aan de 1ne kant wil ik een hele lang mail naar haar sturen, ben zelfs al begonnen. Maar toen ik dat terug las, merkte ik dat hij vrij scherp was, vrij verwijtend. Dus heb ik dat maar opgeslagen en ben gaan nadenken wat ik dan wel wil schrijven en toen opeens bedacht ik me, waarom zou ik na al die jaren weer het contact willen gaan herstellen. Natuurlijk heeft zij de eerste stap gezet maar ik heb er gewoon buikpijn van. Ik weet niet wat ik moet doen. Zo wie zo een nachtje erover slapen maar dan?
Ben echt helemaal de kluts kwijt
