Ik kwam gisteravond even thuis met bij mijn ouders, met vriendlief. Word ik vervolgens toch weggestuurd onder het mom van ''We moeten even met vriend praten, en jij mag het niet weten!''
Nou moeten jullie weten dat ik totaal niet tegen dit soort dingen kan, ik zat dus boven mijn nagels af te kluiven tot aan de kootjes, ondertussen allemaal horrorscenario's aan het bedenken. Gaan ze me uit huis schoppen? "Oliebol, nee ik ben al uit huis.'' De paarden verkopen? Vriend adopteren en mij afstoten? (Ja dat is serieus best vaak gezegd
) Toen ik inmiddels 9 van de 10 vingers gehad had, kwam vriendlief met een pokerface naar boven. Dus ik hem vastbinden op de marteltafel, begon al met vingernagels uittrekken en vierendelen, toen ie zei: ''Je kunt doen en vragen wat je wil, maar van mij krijg je geen antwoord. Of hints, want ik weet nu al dat je daarnaar gaat vragen.''
Dat heb ik dus ook maar opgegeven. Toen ben ik maar heel erg aan regenbogen en eenhoorns gaan denken, zodat ik het zou vergeten, komt mijn tweelingzusje met een big smile naar binnen. "Ik weet iets wat jij niet weeeet." Net toen ik haar wilde gaan vierendelen en kietelen met een veer, zei ze dat ik het heel erg leuk zou vinden en dat ik maar maximaal 2 weken erop hoefde te wachten. 2 WEKEN?! 14 dagen?! Heel veel laaaaange uren?!
Na nog wat mislukte pogingen om antwoorden uit die twee te trekken, heb ik maar geaccepteerd dat ik dus echt nog 2 weken moet gaan wachten, en proberen niet uit elkaar te spatten van ongeduld. Vanochtend kreeg ik weliswaar, (toen vriendlief 2 sec wakker was
) een vage hint. "Ja het is voor jou, maar heeft niks met jou te maken (Wut?!) en het is voor ons huis.'' Ik durfde niet meer verder te vragen, heb hem nog nooit zo boos zien kijken toen ik mijn mond opende om een kruisverhoor af te leggen. Dus, mijn ouders, zusje én vriend weten iets wat ik niet weet, dit heeft zich allemaal afgespeeld in de afgelopen 12 uur en ik word er nu al heeeeelemaal gestoord van.
Hoe ga ik deze 2 weken overleven zonder te ontploffen van nieuwsgierigheid, zonder enige hints, en hoe ga ik in godsnaam gewoon afwachten?! (Ieh, vies woord.)
Pleh!
Ik denk een nieuwe lamp! 

Dus ik wacht vrolijk met je mee
(Zou ik dan aan denken hihi)

succes met wachten
Ik heb mijn hersens gewoon zoveel mogelijk uitgeschakeld, dat maakt het afwachten zonder piekeren wat makkelijker. Not.