Geplaatst Ik ben pas 13 en voor mijn leeftijd heb ik al vreselijk veel meegemaakt. Ik begin gewoon vannaf het begin. Ik word geboren. Joepie. Nou niet echt bepaald joepie. Ten eerste. Mijn moeder was getrouwd met iemand. Nouja logisch MAAR ze kwam een zwerver tegen en daar ging ze mee naar bed en toen ontstond ik dus. Ik kom dus uit een zwerver om het zo maar te zeggen. Ik heb die 'zwerver' dus mijn vader nooit gekend. De eerste 3 jaar van mijn leven waren verschrikkelijk. Mijn stiefvader had agressie aanvallen dus als ik 1 klein dingetje fout deed kreeg ik al een paar klappen. Mijn moeder verwaarloosde mij enorm. Ik moest bijvoorbeeld in een campingbedje slapen dus had het elke nacht vreselijk koud. (ik heb btw nog een broer en zus allebei met een lichte verstandelijke beperking die komen van dezelfde vader en hebben daar ook nog contact mee. Ik heb nog een jonger zusje die komt van mijn stiefvader en die woont nog bij mijn echte moeder waar ik heel kwaad over ben) Dus ik ben slecht begonnen. Gelukkig kwam pleegzorg. Ik woonde eerst voor 2 weken in een crisisgezin. Dus dat zijn meer kinderen die daar komen die pleegkind wonen. Ik was daar voor 2 weken omdat ik even supersnel alles bij moest leren. Toen kwam ik waar ik nu woon. Even voor de makkelijkheid, mijn pleegmoeder heet mam en me echte moeder gewoon mijn moeder. Dus ik kwam bij mam en pap wonen!! Ik was zo blij. Eindelijk aandacht, niet elke dag meer geslagen worden, eindelijk een veilig warm thuis. Ik was zo blij! Ik ging wel om de 2 maanden naar mijn moeder op bezoek. 7 jaar later kwamen de eerste echte problemen. Ik begon gepest te worden wat steeds erger werd. Daardoor kreeg ik ook weer problemen met mijn moeder. Ik begon zelfs zelfmoord gedachtes te hebben. Ik ben ook 1x met een mes naar boven gelopen. Toen durfde ik het toch niet. Ik vertelde dat tegen mam en meteen kwam pleeg- en jeugdzorg er ook bij. Die hadden geregeld dat ik alleen met feestdagen mijn moeder nog zou zien. Met mijn 11e was er niet zoveel aan de hand alleen werd ik gepest maar dat was ik ondertussen gewend. Groep 8 een belangrijk jaar. Maar vlak voor de cito's ging het alweer fout. Het pesten werd erger en ik hoorde dat mijn moeder weer was vreemdgegaan en mijn hele wereld zakte weer in elkaar. Dit keer werd ervoor gezorgd dat ik mijn moeder nooit meer zou zien. Het kan gek klinken maar daar ben ik heeeeeeeeeeeeeeel blij mee. Toen kwam voor mij de middelbare school. Begin op T/havo. Het begint zo ontzettend goed en ik hoopte dat ik niet meer gepest zou worden. En dat gebeurde. TOT.... er kwamen op de helft van het jaar meer kinderen bij. (iets van 5) En die waren de hele boel op zijn kop aan het zetten. Het pesten begon weer. Toen kwam mei dit jaar. Pap en mam waren van plan om met mij naar het dolfinarium te gaan omdat ik heel veel van dolfijnen hou. Dat was dus een verassing. Maar de avond vantevoren kwam er verdrietig nieuws. Rond 10 uur 's avonds, ik lag in bed en mijn ouders zeiden dat ze gingen koffiedrinken met de tante van mijn mam. Mam zei al dat haar oom ziek was en die dag had ik ook de hele dag een vreemd gevoel. Dus toen ik dat hoorde was het al niet pluis voor mij. Toen kon ik ook niet meer slapen. Toen kwam pap thuis. Die kwam me het nieuws vertellen. De oom van mam is doodgegaan aan een hartaanval. Zo van de een op de andere dag opeens weg. Ik schrok me natuurlijk kapot en ik wou het ook niet geloven. Maar het was echt zo. Het dolfinarium feestje ging dus ook niet meer door. Ik geloofde het dus niet totdat ik hem de volgende dag zal liggen. En dat was heel erg. Er zat gewoon geen leven meer in. Hoe kon dat? Nou de meivakantie om. Toen we weer naar school gingen. Het gepest kwam weer. Mijn klas wist dat ik iemand had verloren waar ik een grote band mee had. Onze mentor vroeg: Hoe was jullie vakantie? Iemand antwoorde met opzet dus: Wel dood... En iedereen lachte zich krom en ik lachte wel mee maar diep van binnen wou ik meteen weer naar huis. Uiteindelijk zijn mijn moeder en ik nogmaals naar de mentor gegaan en het gepest hield een beetje op. Het einde van het jaar kwam in zicht maar het was geen goed einde. Door alle gebeurtenissen was ik enorm gestrest geworden. Ik had telkens black outs en om elk klein dingetje maakte ik me enorme zorgen. Ik kon gewoon niet meer werken. Vakantie moest voor mij komen. Ik moest ontspannen. Helaas ben ik naar vmbo T gezakt maar niets is minder waard. Nu zit ik in het 2e leerjaar en ik ben enorm blij. Nieuwe klas nieuwe kansen en deze keer zijn ze goed. Ik heb meer vriendinnen dan ooit tevoren en ik word nauwelijks gepest. Ik ben ondertussen zo sterk geworden dat als mensen mij pesten, ze het 10x zo hard terug kunnen verwachten. En ik krijg enorm veel steun van mijn vriendinnen. Ik haal nu superhoge punten waar ik blij mee ben. En als ze vragen of ik terug naar havo wil zeg ik lekker nee want dit is mijn thuis. Ik zit nu op dans, zang en toneelles en in een kinderkoor en daar heb ik ook heel veel vriendinnen. Een leuker leven dan dit kan ik me in ieder geval niet voorstellen. Eindelijk kan ik weer zonder zorgen het nieuwe jaar in. Ik ben nu zo gelukkig. En bokkers die me kennen of herkennen en misschien nog weten dat ik af en toe vervelende of stomme reacties op iets verdrietigs geef, ik doe het niet met opzet. Het komt gewoon door wat ik allemaal heb meegemaakt.
Nou dat was dus een heel lang verhaal maar het was het waard. Maak je nu maar geen zorgen want ik voel me nu heel blij. O en ik ben deze maand 10 jaar lang pleegkind geworden
Dus ik ben al 10 jaar bij een goede familie die me goed opvoed.
Als er nog vragen zijn, stel ze gerust, ik antwoord erop. Eventueel een pbtje als het een hele erge privevraag is.
Geniet ervan. 
