Geplaatst Na een lang ziekte bed van mijn vader, van jarenlang zolang ik me kan herinneren, is mijn vader helaas overleden op 23-07-2012.
Papa 10-04-1956 23-07-2012
Mijn vader heeft veel ziektes en dingen overwonnen. Hartaanval, hartstilstand tijdens hernia operatie,mond en klauw zeer, ja zelfs dat, veteranenziekte. Dat verbaasde de doktoren, die gaven hem slechts 10% om wakker te worden uit de coma. Waarop ik diezelfde dag schreef, nee papa jij word wakker, jij red het. En wandelend weken erna kwam jij uit het ziekenhuis thuis.
Helaas is na jaren vechten het gevecht verloren.
Ondanks dat heb ik gemixte gevoelens nog steeds.
De ene kant heb ik er vrede mee, want elke dag elke seconde in pijn leven is niet fijn. Maar na alles overleefd te hebben snap ik niet waarom er nu en lichtpunt was het toch niet meer ging...Waarom mocht hij nog niet even blijven? waarom mocht hij niet nog even opa zijn?
We begrepen dat zijn lichaam op was, het was klaar, hij was er klaar voor, maar toch wil je er niet aan geloven. Je hoopt dat je nog jaren van je vader mag genieten, nog jaren verhalen over en weer kan vertellen, discussies kan starten waar we beide erg goed in waren want koppig waren we allebei.
In december 2011 ben ik bevallen van mijn zoontje. Mijn zoontje is vernoemd naar mijn vader zijn tweelingbroer. Die heette jan. Mijn zoontje heet Jayden. Mijn vader wist niet in mijn zwangerschap wat het werd, dat wilde hij niet, maar toch had hij de "gave" het bij elke zwangerschap van wie dan ook te weten en het goed te hebben. Zo ook nu. Toen mijn vader hoorde dat ik een zoon kreeg, en vernoemd naar zijn tweelingbroer was hij trots. Opa was zijn wens, en dat werd hij ook al was het kort. Vaak denk ik nog aan mijn vader. Als ik mijn zoon zie met net als opa rode haartjes en blauwe ogen voel ik me gezegend. Toch een stukje van hem bij me te hebben. Maar elke dag mis ik hem nog...
De begrafenis was prachtig. Zijn wensen zijn vervuld. Een witte kist opgebaard thuis, een witte koets, paarden ervoor en wij in witte auto's erachter naar zijn laatste rustplaats,een doedelzakblazer. Het bijzondere aan zijn begrafenis was dat hij alles zelf geschreven had. Alles, van het begin tot het eind, tot zijn laatste woorden aan ons gericht en de muziek. Dat was typisch papa, de directeur alles geregeld willen hebben, het laatste woord. Ook nu had hij dit. Daar moet ik wel stiekem om glimlachen als ik daar aan denk.
Wat ik met het topic wil? geen idee... Ik vind het fijn om even dit van me af te schrijven. Zeker nu ik denk dat mijn zoontje alweer 3 word... Daar is opa helaas niet bij..maar wat had hij me zoontje geweldig gevonden. Karakter precies hij... een echte directeur..
Wat foto's..
De prachtige koets met paarden, langs de kerk op de achtergrond die de klokken luidde, vanaf wij van huis vertrokken tot aan zijn laatste rustplaats:
tijdens de laatste woorden samen, ik vind dit toch een speciale foto,wij 3en erop...
de hele stoet naar zijn laatste plekje met de doedelzak speler die ons graag hiermee wilde helpen
de laatste minuten in stilte...
zijn mooie steen...trots om er opa op te zien staan, zoals hij ook graag wilde worden
Zijn eigen woorden, op een aparte steen gezet
Hij ligt ongeveer 50 meter van zijn broer en moeder, die op hetzelfde begraafplaats liggen...
En de foto samen met mijn zoon, die mij erg dierbaar is, omdat dit de enige foto is samen van hun...erna is mijn vader alleen maar ziekenhuis in en uit geweest
Papa,
He wasn't a hero known by the world,
But a hero he was to his little girl.
Papa mocht 56 jaar worden
10-04-1956 23-07-2012
Papa 10-04-1956 23-07-2012
Mijn vader heeft veel ziektes en dingen overwonnen. Hartaanval, hartstilstand tijdens hernia operatie,mond en klauw zeer, ja zelfs dat, veteranenziekte. Dat verbaasde de doktoren, die gaven hem slechts 10% om wakker te worden uit de coma. Waarop ik diezelfde dag schreef, nee papa jij word wakker, jij red het. En wandelend weken erna kwam jij uit het ziekenhuis thuis.
Helaas is na jaren vechten het gevecht verloren.
Ondanks dat heb ik gemixte gevoelens nog steeds.
De ene kant heb ik er vrede mee, want elke dag elke seconde in pijn leven is niet fijn. Maar na alles overleefd te hebben snap ik niet waarom er nu en lichtpunt was het toch niet meer ging...Waarom mocht hij nog niet even blijven? waarom mocht hij niet nog even opa zijn?
We begrepen dat zijn lichaam op was, het was klaar, hij was er klaar voor, maar toch wil je er niet aan geloven. Je hoopt dat je nog jaren van je vader mag genieten, nog jaren verhalen over en weer kan vertellen, discussies kan starten waar we beide erg goed in waren want koppig waren we allebei.
In december 2011 ben ik bevallen van mijn zoontje. Mijn zoontje is vernoemd naar mijn vader zijn tweelingbroer. Die heette jan. Mijn zoontje heet Jayden. Mijn vader wist niet in mijn zwangerschap wat het werd, dat wilde hij niet, maar toch had hij de "gave" het bij elke zwangerschap van wie dan ook te weten en het goed te hebben. Zo ook nu. Toen mijn vader hoorde dat ik een zoon kreeg, en vernoemd naar zijn tweelingbroer was hij trots. Opa was zijn wens, en dat werd hij ook al was het kort. Vaak denk ik nog aan mijn vader. Als ik mijn zoon zie met net als opa rode haartjes en blauwe ogen voel ik me gezegend. Toch een stukje van hem bij me te hebben. Maar elke dag mis ik hem nog...
De begrafenis was prachtig. Zijn wensen zijn vervuld. Een witte kist opgebaard thuis, een witte koets, paarden ervoor en wij in witte auto's erachter naar zijn laatste rustplaats,een doedelzakblazer. Het bijzondere aan zijn begrafenis was dat hij alles zelf geschreven had. Alles, van het begin tot het eind, tot zijn laatste woorden aan ons gericht en de muziek. Dat was typisch papa, de directeur alles geregeld willen hebben, het laatste woord. Ook nu had hij dit. Daar moet ik wel stiekem om glimlachen als ik daar aan denk.
Wat ik met het topic wil? geen idee... Ik vind het fijn om even dit van me af te schrijven. Zeker nu ik denk dat mijn zoontje alweer 3 word... Daar is opa helaas niet bij..maar wat had hij me zoontje geweldig gevonden. Karakter precies hij... een echte directeur..
Wat foto's..
De prachtige koets met paarden, langs de kerk op de achtergrond die de klokken luidde, vanaf wij van huis vertrokken tot aan zijn laatste rustplaats:
tijdens de laatste woorden samen, ik vind dit toch een speciale foto,wij 3en erop...
de hele stoet naar zijn laatste plekje met de doedelzak speler die ons graag hiermee wilde helpen
de laatste minuten in stilte...
zijn mooie steen...trots om er opa op te zien staan, zoals hij ook graag wilde worden
Zijn eigen woorden, op een aparte steen gezet
Hij ligt ongeveer 50 meter van zijn broer en moeder, die op hetzelfde begraafplaats liggen...
En de foto samen met mijn zoon, die mij erg dierbaar is, omdat dit de enige foto is samen van hun...erna is mijn vader alleen maar ziekenhuis in en uit geweest
Papa,
He wasn't a hero known by the world,
But a hero he was to his little girl.
Papa mocht 56 jaar worden
10-04-1956 23-07-2012
. Is gewoon sinds hij overleden is ook heel veel gebeurd... 
