Geplaatst Alvast heel erg bedankt dat jullie dit willen lezen, ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen en wat ik precies wil vertellen, dus misschien wordt het onduidelijk.
Wat mijn doel hiermee is, weet ik niet eens precies, maar het lijkt mij heel fijn mijn probleem/ verhaal te kunnen uitleggen/vertellen en hoop ook op tips of fijne adviezen.
Als eerste zal ik eens vertellen waar ik mee zit.. Ik voel me niet mezelf, en ben niet gelukkig hoe alles nu gaat. Ik lach niet veel, weet niet goed hoe ik me moet gedragen, heb weinig leuk contact met mensen (wat ik toch wel heel erg mis, alleen weet ik niet hoe ik vriendschappen op moet bouwen en onderhouden).
Ik zou zó graag meer plezier willen hebben, willen lachen, genieten van alle leuke dingen, leuke vriendinnen hebben waar ik gezellige dingen kan doen, mensen leren kennen bij wie ik me op mijn gemak voel.
Na de scheiding van mijn ouders (toen ik 6 was) is alles eigenlijk begonnen. Ik ben samen met mijn broertje bij mijn moeder blijven wonen. Wij zagen onze vader steeds minder vaak, mijn broertje heeft een vaderfiguur echt gemist, en mijn moeder wist van ellende niet meer wat ze moest, en ik was natuurlijk ook heel verdrietig en boos om alles. Hierdoor was het niet gezellig thuis. Dit ging van kwaad naar erger, we konden elkaar wel de kop inslaan (wat ook regelmatig gebeurde/zo ontzettend veel ruzie gehad wat niet gewoon bij schreeuwen en schelden bleef). Als meisje van 6 kun je er weinig aan doen, heb van alles geprobeerd, maar het hielp niet.. Hierdoor ben ik vroeger heel veel op mijn kamer gaan zitten, was altijd alleen, wou niet graag naar beneden omdat ik bang was dat we elkaar weer zouden inmaken. Ik was echt keihard van binnen, niemand mocht weten wat er gebeurde en hoe ik me voelde, maar van buiten was ik altijd heel verlegen. Zodra ik vriendinnen had en ik me meer op hun gemak begon te voelen en ze te dichtbij kwamen, hield ik dit tegen. Wist niet hoe andere mensen zich voelden bij mijn gedrag (heb er ook wel spijt van hoe ik sommige mensen heb behandeld).
Voel me echt vreselijk rot over die tijd en wil dat graag achter me laten, maar ik merk gewoon dat dit toch vaak knaagt ik en ik dit geen plekje kan geven en er ook in het dagelijks leven wel vaak last van heb (helemaal nu ik werk waar je veel klanten moet aanspreken en helpen).
Nu ben ik nog steeds redelijk moeilijk in nieuwe mensen in mijn leven laten, ik houd ze liever op afstand en wil niet dat ze iets weten over vroeger. Ik vind het zo moeilijk om met andere mensen te praten (waar moet ik het ooit over hebben? Ik hou me liever stil..), laat staan een gesprekje met een onbekende te beginnen. En dit terwijl ik zo graag nieuwe mensen wil leren kennen en dan gewoon gezellig kunnen kletsen/lachen/leuke dingen doen.
Ik heb nog zoveel meer te vertellen, maar denk dat dit toch wel de grootste invloed is geweest op wie ik ben, en wat ik graag wil veranderen.
Na dit alles getypt te hebben, hoop ik dat er Bokkers zijn die misschien tips hebben hoe ik opener kan worden/nieuwe vrienden kan maken en hoe ik alles achter me kan laten, of Bokkers die ook zoiets hebben meegemaakt en hoe jullie daar mee om zijn gegaan..
Ik heb er lang over na zitten denken of ik dit wel op bokt wou zetten, maar doe het zonder er teveel bij na te denken nu toch. Hoop dat ik er wat aan ga hebben en me binnenkort wél mezelf ga voelen.
Heel erg bedankt voor het lezen!
)
