Geplaatst Ik ga het zo goed mogelijk proberen uit te leggen als dat lukt.
Vorig school jaar kwam er een nieuw meisje (ik noem haar even M) bij mij in de klas (2e klas). Ze was een erg onzeker meisje met veel problemen thuis.
M is uit huis gezet bij haar moeder, heeft een jaar bij haar vriend gewoond en woont nu weer bij haar vader ( meer details hoef ik niet online te zetten )
Toen M bij mij in de klas kwam was ze erg stil en onzeker. Mijn vriendinnen en ik hebben ons bij haar aan gesloten omdat ze op andere scholen erg gepest werd. We vonden dat ontzettend zielig dus we hebben M vrijwel direct als een vriendin beschouwd.
Het eerste half jaar had ze er veel moeite mee, ze was zo erg onzeker dat ze geen eens een complimentje durfde te geven. Ze vond het ook moeilijk want ze had nog nooit vriendinnen gehad, maar ze was wel blij met ons. Dat liet ze ook merken. De laatste maanden van het school jaar werd ze steeds zekerder van zichzelf en durfde ze veel meer te zeggen
Maar even dat ter zijde
Nu ik in de 3e klas zit zijn alle klassen uit elkaar gesplitst en zit ik niet meer bij haar in de klas.
Ik heb nu 12 uur in de week praktijk lessen op school en ik zit bij M in het groepje. En ik moet zeggen wat erger ik me aan haar!
Zo ken ik haar echt, maar dan ook echt niet.
Ten eerste zit ze de hele tijd over haar 45km autotje te praten. Waar ze wel niet naar toe gaat met dat ding, hoe blij ze er wel niet mee is. 1 keer horen is leuk, maar echt werkelijk ( ja het is echt zo ) 6x op een dag dat zeggen, daar word je toch wel een beetje gestoord van.
Nu is dat niet het enige, ze zit ook alleen maar te zeuren over haar vader hoe slecht ze het daar niet heeft. En nee ze zegt dat niet bescheiden, zo hard dat het hele lokaal het hoort.
En op de 1 of andere manier zit ze bijna 4 uur lang ( zo lang heb ik met haar les op een dag, 3 dagen in de week
) met een pen te klikken. Ik heb al eens gevraagd of ze er mee op wilt houden, ''ja hoor'' zegt ze. Na 5 min gaat ze gewoon weer verder. Ik word daar zo ongelooflijk zenuwachtig van dat ik het al vaker heb gevraagd, maar ze vind dat ik niet moet zeiken.Na dat ze irritant doet met haar pen, zit ze ook nog de hele tijd met haar piercing in haar mond te spelen, er in, er uit, er in, er uit. Zo onsmakelijk!!
Er zit ook helemaal een korstige rand omheen omdat ze dat doet..Nu ik al ''zeik'' over die pen, durf ik al niet meer te vragen of ze daar ook mee op wilt houden
Buiten dat om heeft ze ook nog eens een vreselijke adem en lichaamsgeur
Nu ik het zo terug lees lijkt ik wel een ongelooflijke zeikerd
( misschien ben ik dat ook )Maar ik erger me daar gewoon ontzettend aan, als ze iets tegen je wilt ver luisteren krijg je die walm van ademlucht naar je toe.
De klasgenoten van M hebben daar ook last van
Ik moest het even kwijt.
Ik weet niet of ik er wat aan kan doen, ik moet het hele jaar en volgend jaar bij d'r zitten. Als ze het zelfde blijft doen dan wat ze nu doet, ben ik echt bang dat ik een keer tegen haar uit ga vallen.. En dat wil ik niet want zomenteen gaat ze zich weer onzeker voelen..
Ik ben benieuwd hoe jullie zo'n ''probleem'' op zouden lossen? Of zouden jullie het gewoon laten..?
Hoor het graag
Het is een langer verhaal geworden dan gedacht
. Ik heb zelf ook onwijs veel last van tics (o.a. pen 
Ga lekker een keer na school iets leuks doen samen en kaart het dan gewoon aan