Vriend van mij is net de deur uit. We hebben even samen film gekeken. Was wel gezellig. Maar voel me beetje rot...
Mijn beste vriend heeft sinds een paar weken een nieuwe vriend, een relatie. Schat van een jongen, met wie ik ook heel goed kan. Hij past ook leuk in onze vriendengroep. Ik word vaak uitgenodigd en voel me dan ook absoluut niet het derde wiel als we met zijn drietjes zijn... Ben blij voor ze. Echt.
Maar ze zijn zo verliefd op elkaar, dat elk moment om hem gaat. En dat snap ik. Je bent verliefd. Maar ik voel me een beetje... Ja, niet echt rot ofzo, maar wel mwoah...
Waarom precies?
Nou, zoals vanavond. Ik heb echt een paar stress dagen achter de rug en voelde me gewoon niet prettig.. Wat ik ook aan mijn beste vriend liet doorschemeren, maar wat hij niet merkte. Mannen. Daar moet je direct mee zijn
. Dus om 9 uur vroeg ik of hij langs wilde komen voor een film, want voelde me niet fijn en kon wel gezelschap gebruiken. Hij kwam er meteen aan, want zo'n schat is het wel. Even gepraat. Film aangezet.. En tijdens de hele film, zat hij constant met zijn vriend te appen... Ik zat behoorlijk in de film, dus hier en daar maakte ik wat opmerkingen over de film, waar dan weinig op word gereageerd. Zijn vriend zit nu in Amsterdam voor twee weken dus die mist hij wel, dus oké, ik snap het appen.. Maar ik vond het wel vervelend. Ik kon net zo goed de film alleen kijken. En niet alleen nu, maar ook tijdens andere dingen. Het is echt niet zo dat zijn aandacht helemaal niet meer bij mij ligt, natuurlijk niet... Maar er zijn momenten dat hij naar buiten gaat als we in de kroeg zitten met wat mensen, even bellen of appen.. Of dat je hem dingen zegt en hij er half bij is, want zijn hoofd zit bij zijn vriend en dus in zijn telefoon. Of tijdens het uit eten gaan, huppa, telefoon erbij. Gewoon constant contact met zijn vriend en de aandacht niet bij mij of de gebeurtenis hebben. Dan heb ik even zoiets van joh, als je aandacht toch niet bij mij is, waarom ben je dan in hemelsnaam hier en ga naar je vriend toe...
Maar goed, natuurlijk is dat zo als je stapel verliefd bent. Dan is die persoon alles. Dat kan ik hem eigenlijk ook niet kwalijk nemen.
Maar ik vind het wel vervelend. Ik weet niet zo goed wat ik ermee moet en hoe ik er mee moet om gaan.
Het is een verandering in 'onze relatie'. Als in, wij zijn altijd met zijn twee. Ons twee tegen de rest... En daar is nu een derde bij. Nee, het word langzaam hun twee en ik ben de derde. Dat is normaal. Dat is oké. Dat is niet het probleem. Want zoiets is heel logisch en natuurlijk. Hun zien elkaar nu dagelijks, slapen elke nacht bij elkaar, zijn veel bij elkaar.. En ondanks dat ik mijn beste vriend ietwat minder zie als hiervoor en de vriendschap echt niet veel is veranderd, met hoe we met elkaar omgaan, vind ik het wel moeilijk, want er is wel een kleine verschuiving. Ik vind het lastig hoe hij niet zijn aandacht een bijna 100 procent bij mij heeft op een avond dat we wel met zijn twee zijn.. En soms dan vind ik het gewoon jammer als ik iets leuks wilt doen, maar hij is dan bij hem, terwijl dat normaal niet het geval zou zijn.
Ben ik dan veeleisend? Ben ik dan egoïstisch? Ik weet het niet..
Ik weet wel dat ik me er toch wel rot om voel. Vanavond heeft niet geholpen.
Wilde bijna boos op hem worden, wat oneerlijk is, dus niet gedaan en gewoon wel leuk gehad en hem net normaal gedag gezegd.. En daarna even de negatieve gevoelens weg proberen te slikken.
Met eerdere relaties was dit er niet, want daar was hij niet stapel verliefd op en die relaties duurden ook niet lang. Ook waren dat relaties waarvan ik niet hield. Vond zijn vriendjes allemaal niets en dat wist hij ook.
Deze jongen is echt een schat en beide verdienen ze al het geluk. Mijn beste vriend keek laatst raar op toen we met zijn tweeën uit eten zouden gaan en ik uit mezelf zijn vriend mee vroeg. Dat had ik nog nooit eerder gedaan, zei die. Zijn andere helft uit mezelf uitgenodigd om mee te gaan
.. Nee, want die vond ik ook niets en wilde ik er nooit bij hebben als we iets met zijn twee gingen doen. Deze jongen vind ik gewoon ook erg gezellig en zie hem graag. Hij is blij dat we goed met elkaar kunnen opschieten. En ik ook..
Ik ben ook niet jaloers, denk ik. Dat is het niet. Het is gewoon een verandering in onze vriendschap. Een kleine verandering die positief is. Maar één die toch wat impact heeft op mij en waar ik gewoon even niet mee weet wat ik ermee moet doen.
In ieder geval lucht erover schrijven al op.
Ik wil hem er ook niet mee lastig vallen, want kan mijn vinger ook niet precies leggen op wat het nou is, en hij is super gelukkig met hoe het nu allemaal gaat.. En voor het eerst helemaal happy dat ik zijn vriend mag. Hoewel hij wel even raar opkeek toen hij hoorde dat we ook weleens met elkaar appen
En binnenkort met elkaar op de koffie gaan haha. Bij wie is het ook weleens eerder gebeurd? Dat je beste vriend of vriendin een relatie kreeg, die zeer waarschijnlijk een lang leven zou hebben, en waar de verandering toch wel even behoorlijk wennen was? Hoe ging je daarmee om? En ging het goed?
Zeggen dat het je dwars zit dat hij 24/7 met zijn vriend bezig is en JIJ het fijn vind, dat als jullie/ vriendengroep iets samen doen, hij ook mentaal aanwezig is. Zijn vriendje loopt echt niet weg.
Het is nu 2 jaar en ik heb haar in die tijd 2 of 3 keer zónder hem gezien. Ach en weet je? Ik ben blij voor haar
Tuurlijk is het wel eens rot als de aandacht niet meer bij jou ligt, maar ik snap wel dat hij nu met die vriend bezig is.. En wie weet wordt het wel weer minder als ze langer bij elkaar zijn..
Had ik in het begin ook echt, het is gewoon vreemd als je altijd 'alleen' met iemand was dat er dan ineens iemand bij komt, of dat nou een telefoon is of echt een persoon doet er verder niet toe..

onbegrijpelijk, dat is toch enorm onbeschoft?
Dus ik denk dat je een beetje balans daarin moet vinden, allebei een beetje inschikken