Geplaatst Helaas gaat het de afgelopen periode wat minder lekker en kunnen we het regelmatig niet meer vinden. Het begon ineens dat wij in 2011 opnieuw Halloween gingen vieren in Duitsland. Hij nam zijn vriendin mee en mijn zusje ging ook mee. Op een gegeven moment liep het niet lekker tussen mij en die vriend. Hij werd chagrijnig naar mij toe en kon helemaal niks meer van mij hebben. Gelukkig was zijn vriendin wat meer van de ruigere attracties en wij gingen met z'n tweeën op pad. Mijn zusje en hij deden liever wat rustiger aan, dus zij gingen de rustigere attracties af. We konden elkaar dus relatief goed ontlopen en het goed uithouden. Na die vakantie heb ik geprobeerd erover te spreken, maar dat gesprek liep voor geen meter. Het werd afgedaan en wij waren weer vrienden zoals altijd.
Opnieuw gingen wij samen veel naar evenementen, concerten en van alles en nogwat en het was weer als vanouds. Begin 2013 is zijn vriendin bevallen van een dochtertje en is er wat minder tijd om samen dingen te ondernemen, erg logisch, maar we gingen nogsteeds regelmatig gezellig op pad.
Toen brak het festivalseizoen aan en gingen wij samen aan het werk op een groot festival. Wij hadden afgesproken om op de vrijdagavond samen naar 'ons' bandje te gaan kijken, want door drukte hadden we dat al een lange tijd niet meer gedaan. Helaas was hij erg moe, dus ging hij alsnog niet mee en zou hij gaan slapen. Ik baalde als een stekker, want ik had er behoorlijk naar uitgekeken. Maargoed, als je moe bent ben je moe, niks aan te doen. Dus ik ging in mijn eentje naar de band. Om een uur of 02:00 'snachts kwam ik bij de caravan aan, maar hij was daar niet. Ik heb nog even rondgezocht en ben daarna maar naar bed gegaan. Ik moest tenslotte de volgende dag gewoon werken. Om een uur of 03:00 kwam hij toen aan en het bleek dat hij met de overbuurvrouw van de camping lekker het festivalterrein opgeweest was.
Ik was absoluut niet blij op dat moment, want hij kon niet samen met mij naar 'ons' bandje, maar wel met die andere meid de hele avond feesten? Hij begreep niet waarom ik daardoor ontdaan was en opnieuw lukte het niet om het fijn uit te praten. De rest van het festival ging het wel redelijk, maar ik bleef met een rotgevoel zitten. Maar ach, na het festival gingen wij weer normaal met elkaar om en het was zoals vanouds. Wij gingen nog af en toe samen ergens heen of ik kwam op bezoek. Dat was altijd erg gezellig. Wel werden er tussentijds van zijn kant vaak afspraken afgezegd. Heel jammer, maar verder geen probleem.
Dit jaar waren wij opnieuw aan het werk op hetzelfde festival. Dit keer was mijn zusje ook mee om te werken. Hij had best wat stress en was behoorlijk chagrijnig naar mij toe. Tegenover anderen helemaal geen problemen. Op een avond na het feesten gingen ik en mijn zusje samen nog even voor de tent zitten iets drinken. Hij gaf aan dat niet te willen en direct te willen slapen, nou prima! Dus ik pak twee stoelen uit de voortent vandaan. Vervolgens was hij verontwaardigd dat ik geen stoel voor hem gepakt had. Hij pakt zelf een stoel en vraagt waarom ik geen stoel gepakt had. Toen ik aangaf dat hij zelf zei dat niet te willen werd hij kwaad. Hij wilde zijn stoel opruimen, maar toen die niet wilde inklappen gooide hij de stoel richting mijn hoofd. Ik ben hier ontzettend van geschrokken en mijn zusje die er bijzat ook. Ook zij kende hem niet op deze manier. Hij heeft vervolgens mijn spullen uit de caravan gegooid (gelukkig hadden we nog een tent) en heeft mij de rest van de avond en de volgende dag genegeerd. Vervolgens deed hij net alsof er niks gebeurd was.
Dit zit mij nogsteeds heel erg dwars. Ik ben er echt enorm van geschrokken en weet niet meer wat ik ermee aan moet. Ik durf hem er eigenlijk niet eens over te spreken, uit angst dat hij weer kwaad wordt. Na dit incident was alles weer goed, nouja, we konden het met elkaar vinden, maar het bleef mij dwars zitten. We hebben samen gezellig voorbereidingen getroffen voor een volgend festivalletje en ook daar hebben wij het heel gezellig gehad. Helemaal geen problemen en toen ik vroeg of ik in de caravan mocht slapen had hij daar geen problemen mee en vroeg zich af waarom ik dat dacht. "Daar zou ik toch geen reden toe hebben??!". Omdat het net het begin was van het festivalweekend heb ik het maar gelaten. Ik zou nog een heel weekend met hem optrekken en had geen zin in ruzie of iets van dien aard. Ook wilde ik de sfeer niet verpesten, we waren met een hele groep. Maar het bleef mij behoorlijk dwarszitten allemaal.
Vervolgens organiseerde hij begin oktober een leuk avondje bij hem thuis met vrienden. Hij organiseert dit jaarlijks en we gaan dan met een grote groep pannenkoeken eten. Helaas had ik dit weekend al plannen. Ik had met mijn beste vriendin afgesproken, zij kwam net terug uit Spanje voor stage en kwam bij mij logeren. We zouden samen naar een bandje gaan en een gezellig weekend hebben. Dit had ik die vriend al verteld. De avond voordat hij de "pannenkoekendag" organiseerde kreeg ik een berichtje van hem of ik toch nog kon komen. Ik gaf aan dat dat niet ging, omdat die vriendin kwam logeren en we naar een concert zouden gaan. Hij bleef erg drammen en heb na een laatste keer uitleggen mijn telefoon maar uitgezet.
In oktober hebben we elkaar nog wel enigszins gesproken, maar niet meer gezien. Nu hebben zij bij hun thuis al ongeveer een half jaar een groot aquarium voor mij staan. Daar hadden ze zelf eerst een paar wandelende takken in, maar die hebben ze weggedaan. Het aquarium hebben ze voor mij bewaard en dat waardeer ik heel erg. Ik heb momenteel een kleine studentenkamer (+/- 9 m2) en ik kan het aquarium daar niet kwijt. Dat wisten ze en dat was geen probleem.
Nu kreeg ik vandaag een berichtje dat ik het aquarium maar op moest komen halen, het stond nu écht in de weg en het is zonde als het kapot zou vriezen. Daar hebben ze natuurlijk helemaal gelijk in, maar ik zit nogsteeds in de kleine kamer en kan daar geen aquarium van 1.20 kwijt, dat past niet. Toen ik aangaf dat ik hem echt nog nergens kwijt kan (en overigens ook geen vervoer heb, maar ik kan natuurlijk wel ergens een auto lenen/huren), en ik aangaf dat het misschien handiger was om hem dan toch maar op Marktplaats te zetten werd hij kwaad.
Ook heel begrijpelijk, ik had moeten zorgen dat ik die bak ergens onder kon brengen, maar was hem ook wel een beetje vergeten eigenlijk. Hij was behoorlijk pissig dat ik er dan zelf niet eerder mee gekomen was en dat nu hij het vroeg ik geen plek had. Ze hadden hem speciaal bewaard en dan riep ik dat ze hem maar op Marktplaats moesten pleuren. Hij was zacht gezegd niet blij. Ik heb mijn excuses aangeboden en de situatie uitgelegd. Ik vind het zelf ook heel jammer en ik waardeer echt dat ze hem bewaard hebben. Ik kan hem alleen écht niet kwijt op dit moment en dan is het naar mijn mening als hij in de weg staat misschien beter om hem dan maar te verkopen. Vervolgens krijg ik dus helemaal geen antwoord meer van hem.
Ik denk dat het tijd is voor een goed gesprek samen, gewoon om alle dingen eens goed uit te praten. Ik geef nog steeds erg veel om hem, maar er is onderhand best veel gebeurd wat mij dwars zit en waar ik telkens aan terugdenk. Alleen ben ik bang om het gesprek aan te gaan. Ik heb al best een aantal keren geprobeerd om iets kleins uit te spreken (kleinere dingetjes, oneinigheidjes etc.), maar ook daar moet alles van mijn kant komen en komen excuses écht niet bij hem vandaan.
En als ik eerlijk moet zijn, ik heb zelfs angst om een gesprek aan te gaan. Bang dat hij doorslaat, net als op dat festival. Of juist dat hij net doet of ik mij druk maak om niks bijvoorbeeld. Maar het zit mij echt dwars. Het zijn maar een paar rotmomenten waar heel veel fijne en gezellige momenten tegenover staan (die hier in het topic niet staan, anders wordt het nog véél langer
), maar het zit mij echt niet lekker. Ik weet dat onenigheden altijd van twee kanten ontstaan en ik zal ook niet altijd 100% juist gezeten hebben, daar ben ik mij van bewust. Maar ik zou zo graag eens om de tafel kruipen en alles eens goed uitspreken.Het is wel een heel lang verhaal geworden zo.. Sorry daarvoor. Hebben jullie misschien tips of adviezen voor mij? Hoe ik het beste zo'n gesprek aan kan gaan bijvoorbeeld? Of is het handiger om het te laten voor wat het is? Ik ben echt heel blij met iedere vorm van tips of ervaringen.
Merken andere vrienden zijn veranderde gedrag ook of is het echt alleen tussen jullie? 
) aangegeven dat hij veel om mij geeft en mij een hele leuke meid vind. Nu kan dat uiteraard vriendschappelijk zijn, maar vervolgens hebben wij een heel gesprek gehad waaruit je op zou kunnen maken dat het meer zou kunnen zijn. Hier ga ik inhoudelijk niet verder op in, maar ik heb aangegeven dat ik hem gewoon als een hele goede vriend zie, meer niet. Nu knuffelen we altijd uitgebreid als we elkaar zien en kruip ik ook graag tegen hem aan op de bank (zijn vriendin is daar ook vaak gewoon bij hoor), maar dat is (vanuit mijn oogpunt) echt alleen maar 'vriendschappelijke liefde' (of hoe moet ik het anders zeggen). Zijn vriendin weet overigens ook dat we echt alleen maar goede vrienden zijn. 
