Het afgelopen jaar hebben mijn vriend en ik het nodige op ons brood gekregen. Zo kreeg hij opeens heftige epilepsieaanvallen en werd dit in eerste instantie niet als epilepsie herkend, terwijl de aanvallen steeds erger werden en ik soms echt het idee had dat hij tijdens zo'n aanval dood ging. Achteraf bleek ik er nieteens zoveel naast te zitten, want tijdens zo'n aanval stond zijn hart steeds stil, waarbij één keer zelfs een stilte van 15 seconden is gemeten. Daar heb vooral ik het heel erg moeilijk mee gehad (hij uiteraard ook, maar tijdens zo'n aanval kreeg hij niets mee van de paniek). Inmiddels is dit gelukkig weer goed onder controle.
Alles leek weer in rustiger vaarwater te komen en we gingen voorzichtig kijken voor ons eigen plekje. We vonden ons droomhuis op een droomlocatie! Helemaal in de wolken en na een grondige inspectie kwamen we tot het bieden. Na weken in de spanning te hebben gezeten kwamen we tot een overeenkomst! Het voorlopig koopcontract werd getekend
Die avond zijn we dan ook heerlijk uit eten geweest om te vieren dat we alle ellende achter ons konden laten.Helaas bleek dat niet het geval, want precies een dag voor het tekenen van het definitieve koopcontract kreeg mijn vriend te horen dat zijn werkgever failliet was en hij dus op straat stond! Zonder de zekerheid van twee banen durfden we het huizenavontuur niet aan te gaan. Dag droomhuis
! Nog een geluk bij een ongeluk dat het gebeurde vóór we het definitieve contract hadden getekend en we ook ons huurhuis nog niet hadden opgezegd, anders waren de rapen helemaal gaar geweest. En nu.. een half jaar later heeft mijn vriend gelukkig weer een baan. Zijn gezondheid gaat -dankzij medicatie- erg goed.. Ik heb zelf ook een hele fijne baan en we hebben een fijn huurhuis (aan een huis kopen wil ik voorlopig even niet meer denken). Onze relatie is ontzettend goed en we zijn relatief gezond. Eigenlijk zit bijna alles ons nu eens mee, maar ik durf en kan er niet meer van genieten
Het voelt alsof het nu te goed gaat en er straks weer iets komt dat ons onderuit gaat kegelen. Ik weet het, het klinkt zo simpel en stom, maar het lukt me gewoon niet. Ik heb niet de rust om volledig te kunnen ontspannen. Sterker nog, ik heb er lichamelijke klachten van gekregen. Ik zit zo stijf van de spanning dat de linkerkant van mijn lijf volgens de artsen ernstig overbelast is en de rechterkant is er niet veel beter aan toe. Het gaat inmiddels wel iets beter, maar het geeft wel aan hoe moeilijk het is te ontspannen. Ook wat andere klachten zijn volgens de huisarts te wijten aan extreme stress.Rustig op de bank zitten lijkt al een onmogelijke opgave. Zodra ik zit begin ik alweer te malen over de dingen die ik had kunnen doen in de vijf minuten dat ik ben gaan zitten
Ik ben overigens ook wel een beetje een controlefreak, dus dat maakt het niet veel makkelijker. Ik zou graag eens willen genieten van de dingen die wel goed gaan, ipv met de rem erop te leven omdat er vast wel weer een minder moment komt.
Zijn er mensen die dit herkennen of nuttige tips hebben?
Ik dwing mezelf er soms gewoon toe, maar echt ontspannen lukt dan ook gewoon niet.
Laadt je nu op, zodat je sterk in je schoenen staat voor wat er dan ook nog op jullie pad zal komen. Sta elke dag even stil, kijk om je heen, count your blessings en wentel je even lekker in al het goede dat het leven je op dit moment biedt. In de wat mindere periodes kun je daar dan met een lach op terug kijken. 
De vakantie was ontzettend leuk, maar uitgerust was ik absoluut niet. Ik ben denk ik ook gewoon geen persoon om ergens een week lang aan het strand te luieren. Ik ben veel te actief, maar juist op die manier gun ik mezelf ook weer geen rust. Ik heb dus geen idee hoe ik wel rust kan vinden.
, maar zet geen extra druk op de ketel.