Geplaatst Drie à vier jaar geleden ontmoette ik een jongen in de discotheek waar ik altijd uit ging met vrienden. Hij had bij mij op de middelbare school gezeten dus ik kende hem van naam en gezicht maar had eigenlijk nooit met hem gesproken. Goed, die avond raakten we aan de praat en bleken we een ontzettend goede klik met elkaar te hebben. Ik herinner me nog goed dat ik versteld stond van hoe lang ik met hem gepraat had die avond, ik had zo'n klik met iemand eigenlijk nooit mee gemaakt. Ik was dan ook pas 16. Er was echter één probleem, hij had toen nog een vriendin. We hadden wel nummers uitgewisseld maar verder dan dat was het toen niet gekomen. Niet heel veel later ging het uit met z'n vriendin en kreeg ik plots een berichtje. We zaten op dezelfde sportschool dus de afspraak was snel gemaakt om samen te gaan sporten. Ik sportte altijd met een vriendin en hij met een vriend dus om dan uiteindelijk met z'n vieren te gaan was erg gezellig. Na een paar maanden samen gesport te hebben puur als vrienden, zoenden we op een avond in diezelfde discotheek waar we elkaar ontmoet hadden. Zo ging het van "kwaad tot erger." We begonnen te daten, keertje bioscoop, keertje ergens wat drinken, samen sporten etc. Al vrij snel kwamen we tot de conclusie dat we het erg gezellig met elkaar hadden maar dat een relatie er niet in zat. Hij niet omdat hij op kamers zat, ik niet omdat ik de aandacht van jongens in het algemeen iets te leuk vond. Dit ging 1,5 jaar lang zo. We wilden geen relatie maar waren wel altijd met elkaar. Bij hem thuis, bij mij thuis, avondje weg, middagje weg dat we na een tijdje natuurlijk wel vragen en opmerkingen uit de omgeving kregen: "Waarom nemen jullie niet gewoon een relatie?" "Jullie zijn zo ontzettend leuk samen." "Ik weet zeker dat jullie ooit gaan trouwen." "Is het niet raar dat je geen relatie hebt maar wel op deze manier met elkaar om gaat?"
December vorig jaar kwamen eindelijk bij ons zelf ook de vragen. De friends with benefits situatie om het beestje maar een naam te geven, kon zo niet langer door gaan. Bijna 2 jaar lang met elkaar daten was niet erg gezond maar goed wat gingen we doen. Na het nodige gepraat te hebben, kwamen we tot de conclusie dat we het beste vrienden konden zijn. Hij ging een halfjaar naar het buitenland voor stage en ik was net begonnen met studeren en deed zoveel indrukken op en ontmoette zoveel nieuwe mensen dat ik daar vooral mee bezig was. Het nam niet weg dat we het er allebei wel moeilijk mee hadden en het contact werd afstandelijker. Dit bezorgde mij de nodige frustraties want ik wilde het liefst qua vriendschap en dingen met elkaar delen op de oude voet verder, maar hij had afstand nodig om dingen voor zichzelf te kunnen plaatsen. In die tijd dat hij afstand nam, was er altijd een bepaalde spanning als we elkaar zagen. Het klopte niet. Ik heb dan ook meerdere keren op het punt gestaan om het hele contact maar te verbreken, maar dat kon ik weer niet omdat de band die we met elkaar hadden in zekere zin toch heel sterk was en ik een leven zonder hem eigenlijk niet meer voor kon stellen. Bij zijn afscheidsfeestje omdat hij naar het buitenland ging, bleek dat die in de tijd dat hij afstand nam (en zelfs al eerder) met een ander meisje bezig was. Ik ben hier woest om geworden omdat hij afstand nodig had en het er zo moeilijk mee had. Ik had liever gehad dat hij toen gewoon eerlijk was geweest. Maar omdat hij weg ging, deed definitief afscheid nemen me teveel pijn. Eigenlijk deed iedere manier van contact of geen contact hebben pijn. Een halfjaar ging voorbij en we hadden zo af en toe een keer contact. Gewoon vriendschappelijk, verder geen bij bedoelingen.
Deze zomer toen we allebei weer terug in Nederland waren (ik ben een maand in Frankrijk geweest, rond de tijd dat hij thuis kwam), spraken we weer af. Op het moment dat we afspraken, kwam alles van vlak voordat hij weg ging weer bij me boven. De zomer was voor ons dan ook een zomer vol met discussies, ruzies en heb ik wel 100 keer geroepen dat ik geen baat meer bij ons contact zag. Hij heeft dit altijd heel hard verdedigd en wilde me niet kwijt. Hij vond dat ik erg veranderd was, terwijl ik vond dat hij de ware ik dan nooit gezien had. We hadden tot dan toe dan ook nooit echt ruzie gehad in de drie jaar dat we elkaar kenden. Eind van de zomer vonden we wat rust en de afgelopen twee maanden zijn we weer erg goed met elkaar om gegaan. Iets te goed naar mijn gevoel soms, want vooral de laatste tijd voel ik weer een bepaalde spanning tussen ons. Af en toe kijkt die me aan op een manier zoals "vroeger" en merk ik van mezelf ook bepaalde trekken die af en toe weer naar boven komen. Laatst zijn we een dagje naar Amsterdam geweest en toen herkende ik de oude hij en had ik zo'n m'n twijfels over onze vriendschap, of dit nou wel echt een vriendschap was. Afgelopen maandag zaten we film te kijken op zijn kamer en lagen we stiekem toch wel op een iets te intieme manier voor een (in mijn ogen) vriendschap bij elkaar. En eigenlijk ben ik opnieuw een beetje van slag over onze situatie. We hebben al een behoorlijke geschiedenis met elkaar en ik zit voor mijn gevoel in een achtbaan die niet stopt.
En dit roept bij mij weer vragen op waar ik graag de frisse blik van een vreemden op heb. Ben ik me nou dingen aan het verbeelden? Is dit de manier hoe wij voortaan met elkaar om gaan? Of zit er bij hem toch nog wat? Of zit er bij mij diep van binnen nog iets? Of is het een combinatie van dit alles?
Ik weet eigenlijk niet wat voor antwoorden ik hier op verwacht, maar het hele verhaal zo van me afschrijven, brengt ook al een rust.
Respect als je het hele verhaal gelezen hebt trouwens
. Ik werd er stil, heel stil van gewoon omdat ik dit zo niet verwachtte.