Geplaatst Ik moet echt even iets van mij afschrijven en alvast mijn excuses voor het lange verhaal.
Toen ik 17 was leerde ik een jongen kennen op school, ik was opslag verliefd en via via was ik aan zijn telefoonnummer gekomen (toen was ik nog een verlegen meisje die het niet zelf durfde te vragen
)Helaas waren zijn gevoelens niet wederzijds, maar er ontstond wel een goede vriendschap en na ongeveer een jaar waren we echt 2 handen op 1 buik.
Hij wist alles van mij, en ik wist alles van hem. We konden elkaar alles vertellen.
En toen ging het fout, zijn ouders gingen scheiden en hij kon er totaal niet mee om gaan. En ik als beste vriendin heb hem totaal laten stikken.
(Ik heb zelf een verschrikkelijk trauma aan mijn jeugd over gehouden. Toen mijn ouders gingen scheiden, had mijn vader besloten zijn kinderen totaal in de steek te laten. Later kwam ik er dus achter dat ik dit niet verwerkt had.)
Zijn verhaal kwam te dichtbij, het haalde dingen naar boven waar ik niet aan wilde denken en ik begon van mij af te trappen.
Hij had mij zo hard nodig, en ik was er niet voor hem.
We hebben enorme ruzies gehad en daarna was het contact helemaal stil.
Ongeveer 2 jaar geleden (na een jaar lang geen contact) ben ik mijn eigen trauma gaan verwerken samen met een therapeut en zij gaf mij de tip om dingen in een brief te schrijven wat je altijd al wilde zeggen. Dan kon je zelf kiezen of je de brief wilde versturen ja of nee.
Zo gezegd, zo gedaan. Ik had niks te verliezen dus ik schreef een brief van 4 kantjes met voornamelijk 100x sorry, dat ik het in mijn eigen hoofd totaal niet op een rij had en dat ik het zo verschrikkelijk vond dat ik hem zo in de steek had gelaten.
Een paar dagen later kreeg ik via Whatsapp een berichtje dat hij het mij vergeven had en hij zou wel weer contact willen, alleen zou het nooit meer worden zoals het was.
En daar zijn we nu een beetje blijven hangen, we spreken elkaar 1 keer in de paar maanden. Heel oppervlakkig en een vriendschap is het niet te noemen.
Maar man man man wat mis ik hem, het doet mij nog steeds pijn dat het mijn eigen schuld is dat ik hem nu kwijt ben.
Het is ondertussen al een paar jaar geleden, maar een plekje geven lukt niet ..
Ik weet niet wat ik met dit topic wil bereiken, maar ik moest het echt even kwijt.
Respect als je alles gelezen hebt
