Hier komt het dan, de zenuwachtige doos
Zaterdag vertrek ik voor 6 weken naar Frankrijk voor stage te lopen

Ik zou eerst met een vriendin gaan maar die heeft mij laten zitten waardoor ik dus nu alleen ga, ga hier ook niet verder op in is toch niet interessant.
Ik mag daar de jonge hengsten beleren, en met de dieren werken.
Dus helemaal super!
Echter begin ik het nu wat minder te vinden, want het komt nu zo dichtbij en ik heb een vriendin die echt als een zus voor mij voelt, we doen altijd alles samen, bertellen elkaar alles, en dan moet ik het alleen doen, echt helemaal alleen..
Mijn ouders en hondje ga ik ook missen, maar mijn vriendin voelt aan alsof het valt als een gat.
Mam die bij een psygoloog loopt, en daar is aangegeven dat dit niet goed voor der is omdat ze mij dan mist en dan groot risico is op een terugval, en als dit gebeurd voel ik mij enorm schuldig..
Maar dit is wel de ultieme kans, nu kan ik op buitenlandse stage, en misschien daarna nooit meer..
Sta hem nu zo te stressen, bang dat er wat fout gaat..
Wat kan ik doen om hem minder te stressen?

valt altijd te overwegen.